พนักงานสาวพูดกับ ลูซี่ ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และสุภาพว่า:“ คุณลึกลับคนนี้พูดถูกอาหารของร้านเรามีราคาถูกและมีชื่อเสียงที่สุดในนิวยอร์ก”

คุณลึกลับ?

คิ้วของ ไคล์ กระตุก แต่เขาก็ไม่ได้หยิบหมวกและแว่นตากันแดดออก

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งและถามว่า "ที่นี่มีห้องอาหารส่วนตัวไหม"

“ ห้องอาหารส่วนตัว?” พนักงานสาวแปลกใจและตอบกลับอย่างรวดเร็ว:“ แม้ว่าร้านอาหารของเราจะมีห้องส่วนตัวหลายห้อง แต่คุณต้องจองล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์และคุณจะต้องเป็นแขกระดับ VIP ของร้านเราเท่านั้น”

“ มันยุ่งยากจริงๆ” ไคล์ ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ไม่เป็นไรหรอกเรามาที่นี่ก็แค่ทานข้าวเท่านั้น” ลูซี่ กล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา

พนักงานสาวที่อยู่ด้านข้างพูดไม่ออกสักพัก แขกคนอื่น ๆ มาที่นี่เพื่อกินบรรยากาศอันน่ารื่นรมย์ แต่แขกทั้งสองคนนี้กลับต้องการห้องอาหารส่วนตัว

เธอเป็นคนขี้สงสัยเธออยากรู้ว่าคนที่สวมหมวกปิดบังใบหน้าคนนี้จะสามารถจ่ายค่าอาหาร “ถูกๆ”นี้ได้จริงหรือไม่?

ลูซี่ สั่งแค่สเต็กส่วน ไคล์ ก็สั่งอาหารตะวันตกและไวน์แดงเพิ่มอีกสองสามอย่าง ในระหว่างช่วงเวลานี้พนักงานสาวยังยืนยันชื่อของอาหารและราคาของแต่ละจานอีกครั้ง เพราะเธอกลัวว่าเขาจะอ่านราคาผิด

หลังจากพนักงานสาวจากไป ไคล์ ก็ยักไหล่และถอดหมวกใบใหญ่ออกเผยให้เห็นผมสีบลอนด์ที่สวยงาม

"คุณลึกลับ…” ลูซี่ หัวเราะเบาๆและเผยรอยยิ้มดวงตารูปพระจันทร์เสี้ยว ด้วยรูปลักษณ์ที่โดดเด่นยิ่งขับเน้นความสวยงามน่าดึงดูดยิ่งขึ้นและทำให้ผู้ชายสองสามคนที่อยู่โต๊ะรอบๆ จ้องมองโดยไม่กระพริบตา

ไคล์ เห็นเธอล้อเลียน เขาจึงพูดขึ้นว่า:“ ดูเธอหัวเราะสิ ถ้าเธอต้องการมาทานอาหารที่นี่ในภายหลังฉันจะช่วยเธอทำบัตร VIP เธอสามารถมาที่นี่ได้บ่อยๆ”

"ไม่ไม่." ลูซี่ ปฏิเสธอย่างเด็ดเดี่ยว ถ้าไม่เป็นเพราะว่าเธอไม่ได้ซื้อวัตถุดิบเพื่อทำอาหารแล้วละก็ เธอคงจะไม่มาที่นี่และคงอยู่ที่บ้านกับ ไคล์ และเพลิดเพลินไปกับช่วงเวลาอันอบอุ่นของทั้งสองคนตามลำพัง

“ถ้าคุณเปิดเผยตัวตนของคุณ ฉันกลัวว่าร้านอาหารของโรงแรมนี้คงวุ่นวายจนแทบแตก”

นี่ไม่ใช่การพูดเกินจริงของ ลูซี่ เธอรู้ว่าในปีที่แล้ว ไคล์ ได้รับการจัดอันดับให้เป็นคู่รักในฝันของหญิงชาวอเมริกันเป็นอันดับที่ 1 ซึ่งอยู่ห่างจากอันดับที่ 2 อย่าง สตีฟ ด้วยคะแนนเสียงที่มากกว่าถึง 3 เท่า

ในปีนี้ ไคล์ ก็ยังคงครองตำแหน่งสูงสุดได้อย่างมั่นคงและประสบความสำเร็จในการก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้ชายที่สมบูรณ์แบบที่หญิงสาวในอเมริกาต่างก็ใฝ่ฝันถึง

ลูซี่ ยังมีสังคมเล็ก ๆ เพื่อนผู้หญิงของเธอยังชอบพูดเพ้อฝันถึง ไคล์ ให้เธอฟัง และยังซื้อวิดีโอโปรโมตและนิตยสารที่มีรูป ไคล์ มาอวดเธออีกด้วย

อย่างที่คุณสามารถจินตนาการได้ ไคล์ เป็นซูเปอร์ฮีโร่ในอเมริกาโดยเฉพาะในมหานครนิวยอร์ก

ขณะที่ ไคล์ และ ลูซี่ กำลังรับประทานอาหารกันอยู่นั้น ชายวัยกลางคนในชุดสูทรีบเข้ามาในร้านอาหารและโบกมือให้ไวโอลินหยุด เขาเดินไปที่ใจกลางของร้านอาหาร ทันใดนั้นก็ดึงดูดความสนใจของแขกเหรื่อมากมายที่อยู่ในนี้

"คุณสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน ผมต้องขอโทษเป็นอย่างมากที่มารบกวนคุณตอนรับประทานอาหาร” ชายวัยกลางคนกล่าวขอโทษก่อนจากนั้นกล่าวอย่างสุภาพว่า“ผมมีเรื่องอยากจะแจ้งให้ทราบ ในหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์สซึ่งเผยแพร่ข่าวด่วนมีข้อมูลที่สำคัญซึ่งมีผลกระทบต่อประเทศ และเพื่อเป็นการขออภัยที่ทำให้ทุกท่านต้องเสียเวลา ทางร้านอาหารแห่งนี้จะให้บริการแก่ทุกท่านฟรีๆ”

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ คุณเฮนรี่?”

“ เยอรมนีไม่เพียงแต่พ่ายแพ้ กองทัพของเรากำลังจะกลับมา...”

“ เช้านี้ฉันได้ยินมาว่ามีคนเห็น นายพลไคล์ บนถนน”

"จริงเหรอ?"

ผู้คนต่างก็กระซิบกันเบา ๆ เฮนรี่ เจ้าของโรงแรมส่ายหน้าและพูดกับแขกเหรื่อว่า“ เชิญทุกท่านดูด้วยตนเอง”

หลังจากนั้นพนักงานมากกว่าหนึ่งโหลต่างก็พากันแจกจ่ายหนังสือพิมพ์ให้กับแขกแต่ละคนอย่างรวดเร็ว

ไคล์ รับเอา หนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์ส จากพนักงานเสิร์ฟอย่างสงสัย โดยปกติแล้วร้านอาหารชั้นนำจะไม่รบกวนแขกเหรื่อง่ายๆ กล่าวได้เพียงว่าข่าวทุกข่าวในช่วงสงครามนั้นมีผลกระทบต่อพวกเขามากเกินไปจริงๆ

หน้าหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์ส เป็นภาพของเจ้าหน้าที่เยอรมันที่ก้มศีรษะลงนามในข้อตกลงยอมแพ้ซึ่งยังบ่งชี้ว่าเยอรมันจะถอนตัวจากสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยสิ้นเชิงในฐานะประเทศหลักที่ก่อสงคราม

สมรภูมิยุโรปจบลงแล้ว

นี่คือความจริงที่ว่าการต่อสู้ในยุโรปยุติลงไปนานแล้ว และคงไม่ใช่เรื่องใหญ่ถึงขนาดที่ทำให้เจ้าของโรงแรมออกมารบกวนแขกเหรื่อเช่นนี้

จากนั้น ไคล์ ก็เปิดไปที่หน้าถัดไปของ หนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์ส

ในหน้าที่สองนี้มีภาพของชายวัยกลางคนนอนหลับตาอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล

รอบเตียงมีสมาชิกรัฐสภามากกว่าหนึ่งโหลและ นายพลเชสเตอร์ ยืนอยู่ข้างเตียงด้วยความอาลัยอาวรณ์

พาดหัวข่าวคือ 'แฟรงกลิน ดี. โรสเวลด์ เสียชีวิตเมื่อเช้านี้ด้วยวัย 62 ปี เขาเป็นประธานาธิบดีที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุดถึง 2 สมัย'

เมื่อเห็นเช่นนี้ ไคล์ ก็รู้สึกช็อกและในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไม เจ้าของโรงแรมถึงมีสีหน้าหนักใจและเศร้าหมอง

ในตอนท้ายของช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดของสงครามโลกครั้งที่ 2 ผู้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเสียชีวิตด้วยความเจ็บป่วยซึ่งส่งผลกระทบต่อประเทศเป็นอย่างมากและมันยังส่งผลถึงสงครามโลก!

“ สงครามโลกครั้งที่ 2 ต้องยุติโดยเร็วที่สุด ถ้ายังคงลากเวลาฉันกลัวว่ามันจะมีการเปลี่ยนแปลง…” ไคล์ กระพริบตาและพบประเด็นสำคัญหลังจากอ่านข่าว

ในเวลาเช่นนี้สหภาพโซเวียตจะต้องส่งสายลับไปทำบางสิ่งบางอย่างแน่ และมันถึงเวลาแล้วที่ จักรพรรดิแห่งสหรัฐอย่างเขาจะต้องรับมือกับอุบัติเหตุที่อาจเกิดขึ้นหลังการเสียชีวิตของประธานาธิบดีสหรัฐ หากสงครามที่ดุเดือดและยังคงดำเนินต่อไปรูปแบบของสงครามโลกครั้งที่ 2 อาจเปลี่ยนไปอีกครั้ง!

ทันใดนั้น ไคล์ ก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเมื่อ นายพลเชสเตอร์ เหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดลงอย่างกระทันหัน

“ ไคล์” ลูซี่ วางหนังสือพิมพ์ลงและมองไปที่ ไคล์ อย่างเป็นห่วง

"ไม่เป็นไร." ไคล์ ยิ้มและพูดเบา ๆ :“ น่าเสียดายที่วันหยุดพักผ่อนที่หายากนี้ยังไม่ทันได้เริ่มก็ต้องจบลงเสียแล้ว”

การกลับมาของวีรบุรุษสงครามสู่กองทัพสามารถสร้างขวัญและกำลังใจให้กับทหารในแนวหน้าและถือได้ว่าเป็นหน้าที่ของทหารยศพลตรี

ที่สำคัญเขาต้องเร่งยุติสงครามโลกครั้งที่ 2!

เมื่อ โลก กลับสู่สถานะสงบสุขและมีเสถียรภาพมากขึ้น มันจะเป็นประโยชน์ต่อการเริ่มต้นสร้างฐานอำนาจในตระกูลของเขา

เมื่อสงครามสิ้นสุดลงแผนการทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับอนาคตสามารถเตรียมพร้อมเอาไว้ตั้งแต่เนินๆ

เมื่อ ลูซี่ ได้ฟังเช่นนั้นเธอก็กัดริมฝีปากล่างและก้มหน้าลง

“อย่ากังวล ไม่มีสิ่งใดในสนามรบที่เพียงพอที่จะคุกคามชีวิตของฉัน!” ไคล์ ยิ้มและปลอบโยนจากนั้นก็ดื่มไวน์แดงในแก้วลงไป