ตอนที่ 56 ถูกเรียกตัว

ในพื้นที่ชายฝั่งของยุโรปและสหราชอาณาจักร ฐานทั้งหมดของกองทัพสหรัฐฯได้ตั้งค่ายชั่วคราวอยู่ที่นี่

หลังจากประชุมร่วมกันของ สหรัฐอเมริกา อังกฤษ และสหภาพโซเวียต พวกเขาก็มีมติจัดตั้งกองทัพพันธมิตรเพื่อโจมตีเยอรมัน

ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนฐานที่ตั้งชั่วคราวของสหรัฐฯได้รับการขยายห้าครั้งเพราะจำนวนทหารสหรัฐที่ถูกส่งมานั้นมันได้เพิ่มมากขึ้น และเต็นท์ชั่วคราวก็ถูกสร้างขึ้นอย่างหนาแน่นสุดลูกหูลูกตา

กองกำลังของสหรัฐฯซึ่งครั้งหนึ่งเคยกระจายอยู่ในแนวหน้าของยุโรปก็ได้รับคำสั่งจากนายพลระดับ 5 ดาวให้มารวมตัวกันที่นี่ มีการขนส่งอาวุธและกระสุนมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งเวลากลางวันและกลางคืน

นี่คือช่วงเวลาแห่งการรบครั้งยิ่งใหญ่! ทหารสหรัฐหลายแสนนาย ในฐานะกองกำลังหลักตั้งค่ายพักชั่วคราวอยู่ในฐานทัพทั่วไปเพื่อรอเวลาที่จะบุกโจมตี

เวลานี้ในฐานทัพชั่วคราวของสหรัฐฯ ทหารอเมริกากำลังได้รับข่าวที่น่าตื่นเต้นบางอย่าง

“ เครื่องบินรบขนส่งที่ พันตรีไคล์ โดยสารกำลังจะมาถึง!”

“ ฮีโร่ที่เป็นสัญลักษณ์อำนาจของอเมริกากำลังจะมาถึงฐานของเรา”

ข่าวนี้ไม่ทราบว่าใครเป็นคนแรกที่เผยแพร่ แต่ในไม่ช้ามันก็เกิดเป็นพายุเฮอริเคนที่รุนแรงกวาดไปทั่วฐานทัพทั้งหมดของสหรัฐฯ

“ ไคล์ กำลังมา!”

หากชาวเยอรมันได้ยินคำนี้จะต้องหวาดกลัวราวกับเห็นปีศาจกระหายเลือด แต่ถ้าตกอยู่ในหูของชาวอเมริกันและทหาร มันจะกลายเป็นคำปลุกขวัญกำลังใจ

ในเวลาเพียงครึ่งนาทีทหารอเมริกันเกือบทั้งหมดพากันวิ่งไปที่ลานเครื่องบินจนฝุ่นผงฟุ้งกระจาย

โจเซฟ มองไปที่เหล่าทหารคลั่งนอกหน้าต่าง เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ:“ ไคล์ เจ้าเด็กเหลือขอนี่จริงๆเลย! ตราบใดที่โผล่หัวมา ขวัญกำลังใจของกองทัพพุ่งทะยานขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน นี่คือเสน่ห์ของวีรบุรุษสงครามสินะ”

เบรนต์ นั่งอยู่ในห้องสำนักงานเขาจ้องมองออกไปข้างนอกและเลียริมฝีปากของเขาโดยไม่ส่งเสียง

โจเซฟ กระพริบตาและพูดว่า:“ เบรนด์ คุณอย่าคิดมากเรื่องเก่าก่อน ฉันเชื่อว่า ไคล์ ลืมความขัดแย้งเล็กๆน้อยๆนั่นไปแล้ว”

“ แน่นอนว่าเขาคงลืม” เบรนต์ ส่ายหน้าและพูดว่า“ฉันมันก็แค่หัวหน้าครูฝึก เขาเป็นคนสำคัญและเขายังคงเป็นวีรบุรุษของอเมริกา เป็นเกียรติของฉันที่ได้ประลองปืนกับฮีโร่ของชาวอเมริกัน”

โจเซฟ แอบถอนหายใจและเขารู้ว่า เบรนต์ ยังคงทุกข์ใจเรื่อยมาเกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างเขากับ ไคล์

แต่ใครจะตำหนิเรื่องนี้ได้? ใครใช้ให้ ไคล์ เติบโตไวเกินไปจนกลายเป็นฮีโร่ของอเมริกาโดยใช้เวลาแค่เพียงปีเดียว

“เดี๋ยวฉันจะออกไปดูข้างนอกก่อน” โจเซฟ พูดจบก็สวมหมวกแล้วเดินออกจากห้องไป

ส่วน เบรนต์ นั่งอยู่คนเดียวบนเก้าอี้ทำงานพร้อมกับพึมพำเบาๆจากนั้นก็ถอนหายใจออกมา

ทหารเกณฑ์ที่อยู่ภายใต้สังกัดของเขากลายเป็นฮีโร่ของอเมริกาถึงสองคน ในเวลาเดียวกัน …

ลานเครื่องบินภายในฐานทัพสหรัฐ

เครื่องบินร่อนลงกระแทกจากปลายรันเวย์ลงสู่พื้น หลังจากเครื่องจอดสนิด ทหารสี่นายที่ถืออาวุธครบมือเดินออกจากประตูและก้าวลงบรรไดทีละก้าว

ถัดมาก็เป็น ไคล์ เขาสวมเครื่องแบบสีดำที่ดูเท่และมีปืนพกพลังงานขนาดเล็กสองกระบอกอยู่ที่เอวทั้งสองข้าง มือก็ถือดาบเหล็กกล้าโซเดียมคาร์บอน หน้าอกของเขามีเครื่องหมายไม้กางเขนกลับหัว ไหล่ซ้ายเป็นตราประจำตำแหน่งพลตรีของอเมริกา

ดวงอาทิตย์ภายนอกส่องแสงจ้ามาก ไคล์ ยกมือขึ้นปิดกั้นแสงในขณะที่เดินลงจากเครื่องบินขนส่งเขามองตรงไปข้างหน้าและช่วงเวลาต่อมาเขาก็ตกตะลึงเล็กน้อย

ทหารสหรัฐฯนับหมื่นยืนอยู่เต็มพื้นที่โล่งกว้างข้างเครื่องบินรบขนส่งและไม่สามารถมองเห็นจุดสิ้นสุดได้เลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็น ไคล์ ลงจากเครื่องบิน บริเวณโดยรอบเงียบกริบไม่มีการกระทำที่ไม่สุภาพเช่นการส่งเสียงเชียร์หรือผิวปาก แต่ใบหน้าของพวกเขาเหล่านี้กลับเต็มไปด้วยความเคารพและรอยยิ้มจากนั้นเสียงปรบมือก็ดังขึ้น

คลื่นเสียงปรบมือดังราวกับฟ้าร้องมันดังสนั่นขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือฐานทัพ

“ ไคล์ คุณกลับมาแล้ว” ท่ามกลางฝูงชน เจ้าหน้าที่ทหารผิวดำผู้สวมผ้าปิดตาข้างซ้ายเดินเข้าไปหา ไคล์ ด้วยความตื่นเต้น

“ คุณบอกว่าผมเป็นคนบ้าสงคราม แล้วผมจะพลาดสงครามใหญ่ในครั้งนี้ได้อย่างไร” ไคล์ ยักไหล่และกอด ฟิวรี พร้อมกับตบหลังของกันและกัน

“ เฮ้ เฮ้ ความแข็งแกร่งของคุณพัฒนาขึ้นมากใช้แรงให้น้อยๆลงหน่อย” ฟิวรี เอ่ยขึ้นพร้อมกับถอยหลังไปครึ่งก้าว

“อ่า ขอโทษที” ไคล์ กล่าวด้วยรอยยิ้ม ร่างกายซุปเปอร์โซลเยอร์ได้อยู่ในจุดสูงสุดซึ่งไม่จำเป็นต้องออกกำลังกายและไม่สามารถพัฒนาได้อีก การที่ ฟิวรี่ รู้สึกว่าความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นนั้นก็เป็นเพราะชุดเวนอมที่เขาสวมใส่นั่นเอง

“ไคล์!” เสียงตะโกนดังขึ้นและ โจเซฟ ที่ใช้ความพยายามอย่างมากมุดออกมาจากฝูงชน

“ ครูฝึกโจเซฟ คุณก็อยู่ที่นี่ด้วย” ไคล์ พยักหน้าให้เขาแล้วถามว่า“ คุณมักจะกลับไปนิวยอร์กไม่รู้ว่าตอนนี้ ลูซี่ เป็นอย่างไรบ้าง”

“ เธอสบายดี ฉันได้ขอให้เจ้าหน้าที่ตำรวจคอยดูแลแล้วนายไม่ต้องห่วง” โจเซฟ กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ ขอบคุณครับครูฝึก” ไคล์ เอ่ยขอบคุณ เขาไม่ลืม ลูซี่ ที่อาศัยอยู่ในบ้านของเขา แต่สนามรบอยู่ในยุโรปดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะกลับไปที่ นิวยอร์ก

"ขอบคุณอะไรกัน เรื่องแค่นี้ไม่ได้ลำบากอะไรเลย." โจเซฟ เอ่ยตอบ

ฟิวรี ที่อยู่ข้างๆก็พูดขึ้นว่า:“ ไคล์ ฉันมาที่นี่ไม่เพียงแค่มารอคุณเท่านั้น แต่ยังได้รับคำสั่งจาก นายพลเชสเตอร์ ให้พาคุณไปที่ห้องบัญชาการฐานทัพเพื่อพบเขาทันทีหลังจากที่คุณมาถึงที่นี่”

“ นายพลเชสเตอร์ ผู้บัญชาการกองกำลังพันธมิตรในการรบครั้งนี้” ไคล์ พยักหน้าทันทีและให้ ฟิวรี เป็นผู้นำทาง

ไคล์ เดินไปข้างหน้าทันใดนั้นฝูงชนก็แยกออกจากกันเปิดเป็นช่องทางเดินให้

นอกเหนือจาก ทหารที่มาจากฐานฝึกอบรมเดิม หน่วย102 และ หน่วยคอมมานโดคำรามแล้ว ทหารของหน่วยอื่นๆในแนวหน้า และทหารเกณฑ์ ยังไม่เคยเห็น ไคล์ มาก่อน ในเวลานี้การที่ได้เห็นวีรบุรุษสงครามเป็นครั้งแรก มันจึงกลายเป็นความประทับใจโดยไม่รู้ลืม

ความตื่นเต้นและความประทับใจถูกถ่ายทอดผ่านการปรบมืออันแสนอบอุ่น