ฐานทัพอากาศโตเกียว ห้องบัญชาการ.

ผู้บัญชาการโอกามูระ นายทหารชั้นประทวนและทหารสื่อสาร ทั้งสามนายในห้องบัญชาการต่างก็กลั้นหายใจด้วยความตึงเครียด

ในบรรยากาศที่หายใจไม่ออกนี้ เสียงฝีเท้าก็ดังใกล้เข้ามาและชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ ในตอนนี้มันกระทบต่อจิตใจของพวกเขาอย่างหนักหน่วง

'ตึก! ตึก! ... '

เสียงฝีเท้าหยุดลงที่หน้าประตูด้านนอกและภาพเงาร่างสูงสีดำทมิฬปรากฏขึ้นพร้อมกับเจตนาฆ่าที่รุนแรงเต็มไปด้วยแรงกดดัน

ผู้บัญชาการโอกามูระ สามารถก้าวมาถึงตำแหน่งทางทหารในปัจจุบันได้นั้นไม่ทราบว่าผ่านการสู้รบมาแล้วกี่ครั้งต่อกี่ครั้งเขาปีนขึ้นจากกองซากศพของศัตรูที่กองสูงเป็นเนินเขา

แต่เมื่อเทียบกับกลิ่นอายฆ่าฟัน แรงกดดัน และบรรยากาศรอบๆ ที่ 'บุคคล' ด้านหน้าได้ปลดปล่อยออกมา เขาได้แต่ถอยไปด้านหลังพิงผนังห้องและพยายามระงับความต้องการที่จะหนีออกไปจากที่นี่

ศัตรูที่ยืนอยู่ที่ประตูไม่สามารถใช้คำว่า 'บุคคล' ถ้าจะอธิบายได้อย่างชัดเจนถึงตัวตนของมันต้องเรียกมันว่า 'สัตว์ประหลาดรูปร่างมนุษย์' ถึงจะถูก

ดวงตาเรียวสีแดงสดของมันเย็นยะเยือกเย็นชาและผิวที่มีสีดำเข้มก็เปื้อนเลือด รูปทรงของกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์พร้อมกับปลดปล่อยบรรยากาศที่อันตรายเต็มไปด้วยความดุร้ายและความแข็งแกร่ง หลังมือทั้งสองข้างมีกรงเล็บสีดำสนิดยื่นออกราวกับกรงเล็บของหมาป่า

สัตว์ประหลาดรูปร่างมนุษย์ตัวนี้เดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆซึ่งเต็มไปด้วยบรรยากาศเข่นฆ่าและกดขี่ข่มเหงซึ่งทำให้ผู้คนไม่กล้าแม้แต่จะขยับเขยื่อน

เหมือนนกเห็นเหยี่ยว. ระหว่างทั้งสองคือความแตกต่างของช่องว่างแห่งความแข็งแกร่งของชั้นพีระมิดหลายๆชั้น

“อยู่นี่เอง” สัตว์ประหลาดตนนั้นแสยะยิ้มและพูดภาษาญี่ปุ่นออกมาอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาสีแดงเลือดจ้องมองไปที่ ผู้บัญชาการโอกามูระ ที่ยืนสั่นเทาอยู่ภายในห้อง

ผู้บัญชาการโอกามูระ ตกใจมากและเอ่ยถามอย่างหวาดกลัว:“ แก แก มันเป็นตัวอะไร!”

“โอ้ ท่านผู้บัญชาการ ช่างลืมง่ายเสียจริง ไม่ใช่ว่าท่านเหรอที่ส่งนักบิน 7 นายไปฆ่าฉัน?”สัตว์ประหลาดแสยะยิ้มพร้อมกับเปิดเผยใบหน้าที่หล่อเหลาของชายหนุ่มซึ่งขัดกับใบหน้าปีศาจก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

เยื่อหุ้มสีดำบนร่างกายของเขาถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมและกางเกงหนังสีดำ

“ กะ แกคือ…จักรพรรดิไคล์ แห่งสหรัฐฯ” ผู้บัญชาการโอกามูระ มองไปที่ ไคล์ ซึ่งตอนนี้กลับมาอยู่ในรูปร่างปกติอย่างไม่เชื่อสายตา

ไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาเจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นและกองทัพได้ตัดสินใจกำจัดเป้าหมายที่กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่โตเกียวและต้องการตบหน้าสหรัฐฯที่กล้าส่ง ไคล์ มาที่ญี่ปุ่นเพียงลำพังคนเดียว

แต่ผลที่ตามมามันผิดคาดหมายเครื่องบินรบอัศนีสีม่วงทั้ง 7 ลำหายสาบสูญ บางทีอาจจะถูกทำลายทั้งหมดโดยฝีมือของ ไคล์ และตอนนี้เป้าหมายยังมาปรากฏที่ฐานทัพอากาศและยืนต่อหน้าเขา

ผู้บัญชาการโอกามูระ บังคับตัวเองให้ยอมรับข้อเท็จจริงที่น่ากลัว และเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ร่างกายของเขาสั่นเทาเป็นอย่างมากในตอนนี้

นี่มันไม่มีเหตุผลเกินไป!

น่าเสียดาย. เยอรมันซึ่งถอนตัวจากสมรภูมิสงครามโลกครั้งที่ 2 ไม่มีเวลาเตือนญี่ปุ่นให้:“ ระมัดระวัง ไคล์”

ท้ายที่สุด ไคล์ เป็นตัวตนที่ไม่สามารถนำเหตุผลใดๆมาวัดได้ เป็นการดำรงอยู่ที่แสดงถึง 'อำนาจที่ทรงพลัง'

เครื่องบินรบอัศนีสีม่วง 7 ลำไม่สามารถเอาชนะเขาได้และพวกมันพังยับเยินทั้งหมด

โรงงานผลิตอาวุธของไฮดราซึ่งมีความแข็งแกร่งเต็มไปด้วยอาวุธที่มีประสิทธิภาพ และฐานทัพเยอรมันที่มีทหารประจำการอยู่เป็นจำนวนมาก ทั้งหมดที่กล่าวมานี้กลายเป็นเส้นทางที่เขาเหยียบย่ำก้าวเดินผ่านมาแล้วทั้งนั้น

ร่างกายที่แข็งแกร่งเหนือมนุษย์ 12 เท่า รวมกับเทคนิคการต่อสู้อีกนับ 100 เทคนิค ทำให้ทหารธรรมดาอ่อนแอเกินไปเมื่ออยู่ต่อหน้า ไคล์!

แม้ว่าทหารญี่ปุ่นจะไม่กลัวความตายแต่มันก็มีช่องว่างที่ห่างเกินไปพวกมันจะถูกบดขยี้ราวกับไก่หรือสุนัขที่ถูกปั้นด้วยดินเหนียวซึ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะทนต่อการโจมตีเพียงครั้งเดียว!

“ท่านผู้บัญชาการ” ไคล์ มองไปที่ ผู้บัญชาการของโอกามูระ อย่างไม่แยแส เขากล่าวว่า“ ผมอยากเห็นสิ่งที่คุณเรียกว่า วิถีแห่ง'นักรบ' จริงๆ ดังนั้นช่วยแสดงให้ผมเห็นหน่อยจะได้ไหม"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้บัญชาการโอกามูระ โกรธเป็นอย่างมาก แต่ในไม่ช้าเขาก็ถอนหายใจอย่างหนักหน่วงจากนั้นก็ดึงดาบสั้นชั้นดีที่มีความปราณีตออกมา

นายทหารชั้นประทวนและทหารสื่อสารก้มหน้าลงไม่กล้าที่จะมอง

ภายใต้การจ้องมองที่กดขี่ของ ไคล์ โอกามูระ นั่งลงบนพื้นถือดาบโดยชี้ปลายดาบมาที่ตัวเองแล้วหลับตาลงพร้อมกับกัดฟันของเขาเอาไว้แน่นจากนั้นแทงดาบเข้าที่หน้าท้องของเขาอย่างรุนแรง

เขากรีดร้องแล้วกรีดดาบไปทางซ้าย หลังจากนั้นเขาก็ล้มลงกับพื้น เลือดยังคงไหลล้นตามรอยดาบออกมา

ในความเห็นของ ผู้บัญชาการโอกามูระ เขาได้ยั่วยุศัตรูที่ไม่สมควรยั่วยุ ฐานทัพอากาศโตเกียวถูกทำลายและเขาไม่สามารถตำหนิใครได้ การตายของเขาถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่ได้ตายด้วยน้ำมือของตนเองจากการทำ ‘ฮาราคีรี’ ซึ่งถือเป็นเกียรติสูงสุดของนักรบ

ดวงตาของ ไคล์ มองไปที่ ผู้บัญชาการทหารอากาศ ที่ล้มลงบนกองเลือดอย่างไม่แยแสราวกับว่าทุกการกระทำของ โอกามูระ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา

ญี่ปุ่น เป็นประเทศที่คล้ายกับโลกก่อนหน้าของเขาที่เชื่อว่าการทำ ฮาราคีรี เป็นพิธีกรรมที่มีเกียรติสูงสุดของนักรบ

ไคล์ คิดว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะทำให้ญี่ปุ่นตกอยู่ในความหวาดกลัวด้วยการทำลายฐานทัพอากาศเพียงแห่งเดียวเพราะฉะนั้นเขาต้องทำให้มากกว่านี้!

“ ฉันจะไม่ฆ่าพวกนาย” ไคล์ พูดกับนายสิบและทหารสื่อสารที่ล้มลงกับพื้น จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงสั่งการว่า:“พวกนายนำศพของผู้บัญชาการคนนี้ออกไปและบอกจักรพรรดิของพวกนายว่า เร็ว ๆ นี้ฉันจะไป 'เยี่ยม'! ให้ถึงที่”

นายสิบและทหารสื่อสารถอนหายใจออกมา จากนั้นทั้งสองก็ช่วยกันจับมือและเท้าของ ผู้บัญชาการโอกามูระ แล้วพากันยกออกไป

“ เดี๋ยวก่อนเอาสิ่งนี้ไปด้วย” ทันใดนั้น ไคล์ ก็นึกอะไรบางอย่างออก เขาดึงการ์ดสีดำมาไว้ในมือแล้วตวัดการ์ดให้มันพุ่งไปปักที่หน้าอกของ โอกามูระ เมื่อมองไปที่การ์ดจะเห็นได้ว่ามันเป็นการ์ดสีดำที่มีภาพปีศาจกำลังแสยะยิ้มอยู่ที่นั่น

ไม่ใช่สัญลักษณ์ประจำชาติสหรัฐอเมริกาหรือสัญลักษณ์ของกองทัพสหรัฐฯ เป็นเพียงการ์ดปีศาจที่แสดงถึงสัญลักษณ์ของเขาเอง!

เขาจะใช้กำลังของเขาเองกดดันคนทั้งประเทศ ประโยคนี้ไม่ใช่เรื่องตลก แต่กำลังจะกลายเป็นความจริงที่ถูกบันทึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์!

หลังจากทหารญี่ปุ่นทั้งสองออกไป ไคล์ ก็ออกจากห้องทำงานของผู้บัญชาการ ขณะนี้ฐานด้านนอกกำลังลุกไหม้และอาคารจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังลุกเป็นไฟ และมันได้ลุกลามไปจนถึงอาคารบัญชาการด้านในของฐานแล้ว

บนพื้นดินอันกว้างใหญ่มันเต็มไปด้วยซากศพของทหารจำนวนนับไม่ถ้วนที่ตอนนี้กำลังถูกเปลวเพลิงกลืนกิน ไฟที่ส่องสว่างทำให้ท้องฟ้ายามราตรีกลายเป็นสีแดง

ฐานทัพอากาศทั้งหมดถูกทำลายและเป็นจุดแรกแห่งหายนะ

มีคำพูดในฝั่งโซเวียตได้นิยาม ไคล์ เอาไว้ได้อย่างเหมาะสม:“ สถานที่ที่เขาเหยียบย่ำไปนั้นจะเต็มไปด้วยไฟแห่งสงคราม ภัยพิบัติ และความตาย; เขาเป็นอัครสาวกแห่งนรกเป็นปีศาจที่จุติมาในร่างของวีรบุรุษในสายตาของผู้อื่น”

………………..

ไคล์ เร่งความเร็วและวิ่งผ่านระหว่างอาคารที่ถล่มลงมาอย่างรวดเร็ว เขาเข้าใกล้ลานจอดเครื่องบินที่อยู่ในส่วนท้ายของฐานทัพอากาศ

เครื่องบินรบของญี่ปุ่นที่มีอุปกรณ์ครบครันเหล่านั้นจอดอยู่ ซึ่งแต่ละลำเป็นการ์ดระดับสีฟ้า หากไม่นำมันออกไปคงจะเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย

ด้วยนิสัยที่ชอบเก็บเกี่ยวรางวัลในสนามรบ เขาจะไม่ปล่อยมันไปแม้แต่ชิ้นเดียว!