4 ผู้เข้าร่วมการประลองที่ผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศได้รับการดูแลโดยผู้คุมและกลับไปที่คุกใต้ดิน

ผู้ชมก็เริ่มทยอยออกจากสนามประลอง

ไคล์ เฝ้าดู เด็กต่างดาว จนกระทั่งภาพเงาของมันหายไปในประตูใต้ดินของสนามประลอง

"คุณไคล์ เราก็ไปกันเถอะ” ไวท์เวฟ ดึงกางเกงของเขาแล้วพูดขึ้น

“ไวท์เวฟ นายมีวิธีใดที่จะให้ฉันได้เจอผู้เข้าร่วมการประลองในคุกใต้ดินไหม?” ไคล์ มองไปที่ ไวท์เวฟ และเอ่ยถามขึ้น

“ อยากเจอผู้เข้าร่วมการประลอง? ฉันช่วยคุณไม่ได้” ไวท์เวฟ ยักไหล่แล้วพูดอธิบายว่า“ แม้จะได้ชื่อว่า 'ผู้เข้าร่วมการประลอง' ที่ฟังดูแล้วเหมือนจะเต็มไปด้วยเกียรติแต่ในในความเป็นจริงตัวตนของพวกเขาไม่มีอะไรเลยนอกจากอาชญากรและทาสที่มีอันดับต่ำที่สุดของดาวซาคาร์ ไม่มีใครสามารถเข้าไปพบผู้เข้าร่วมการประลองได้เว้นแต่ว่าคนๆนั้นเป็นคนของ แกรนด์มาสเตอร์”

ดูเหมือนว่าเรายังต้องคิดหาวิธีอื่น …

ไคล์ แอบถอนหายใจ แต่ใบหน้าของเขายังคงสงบและไม่แสดงออกมากเกินไป เขาลุกขึ้นจากที่นั่งและพูดว่า“ ไปกันเถอะแล้วค่อยกลับมาที่นี่อีกทีในอีก 3 วันข้างหน้า”

ไวท์เวฟ พยักหน้าแล้วก็ยิ้มออกมา "ไม่ยักรู้ว่า คุณไคล์ ก็ชอบเกมส์การประลองด้วย อ่า แต่ก็นะที่ดาวเคราะห์ซาคาร์แห่งนี้มันน่าเบื่อเกินไป หลังจากมาที่นี่ก็มีแต่เกมส์การประลองนี่แหละที่ช่วยบรรเทาชีวิตที่แสนน่าเบื่อของเรา”

ไคล์ พยักหน้าเบา ๆ แม้ว่าจุดประสงค์ของเขาจะแตกต่างจากความคิดของ ไวท์เวฟ แต่เขาก็สนใจแชมป์เปี้ยนจริงๆ

ทั้งสองเดินออกจากสนามประลองอย่างเงียบๆ

หลังจากออกมาที่ทางเข้าหลักของสนามประลอง ไคล์ ก็เตรียมจะกลับที่พักของโรงแรม ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของยานอวกาศดังขึ้นที่ด้านบนศีรษะ

“ยัยแม่ค้าขายขวานชำรุด? หล่อนคงคิดว่าคุณมือเติบและคงหาอะไรมาขายให้คุณอีก” ไวท์เวฟ แค่นเสียงเอ่ยออกมา

ไคล์ เงยหน้าขึ้นมองและเห็นว่ามันเป็นยานอวกาศลำเล็กของ แอนลี่ ซึ่งมีสัญลักษณ์ที่โดดเด่นเป็นลวดลายสีชมพูลอยอยู่เหนือศีรษะของพวกเขา

ประตูยานอวกาศเปิดออกและน้องชายของ แอนลี่ โผล่หน้าออกมาจากห้องโดยสารมองไปที่ ไคล์ ด้านล่างแสยะยิ้มขึ้นแล้วพูดว่า "คุณไคล์ พี่สาวของฉันอยากเชิญคุณไปดื่มน้ำชายามบ่ายสักแก้วสองแก้ว”

ไคล์ ไม่ตอบ ไวท์เวฟ ที่อยู่ข้างๆยืนกอดอกแกว่งหางไปมาอย่างไม่พอใจพร้อมกับแค่นเสียงออกมาอย่างเย็นชา

น้องชายของแอนลี่ หันไปมอง ไวท์เวฟ แล้วพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม:“ พี่สาวของฉัน เชิญคุณด้วยเช่นกัน”

“แบบนี้ค่อยเข้าท่าหน่อย” ไวท์เวฟ พยักหน้าเอ่ยขึ้น

ไคล์ เหลือบมอง น้องชายของแอนลี่ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา:“ ฉันยังไม่ได้รับปากว่าจะไป”

หูของ ไวท์เวฟ โน้มลงอย่างรวดเร็ว เขาวิงวอนและพูดชักชวน:“ คุณไคล์ คุณไม่ได้บอกเหรอว่าคุณต้องการพบผู้เข้าร่วมการประลอง แอนลี่ เธอทำงานให้กับ แกรนด์มาสเตอร์ บางทีเรื่องนี้เธออาจจะช่วยได้”

เมื่อ ไคล์ ได้ยินเช่นนั้นดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นและเขามองไปที่ ไวท์เวฟ อย่างมีความหมาย ไวท์เวฟ รู้สึกกดดันเล็กน้อยเขาก้มศีรษะลงและไม่พูดอะไรอีก

"ไม่เลว." ครู่หนึ่ง ไคล์ ยิ้มอย่างอธิบายไม่ถูกและทำความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับ ไวท์เวฟ

ไวท์เวฟ ยังคงเป็นสิ่งมีชีวิตที่ชาญฉลาด เขาเห็นข้อสังเกตุบางอย่างและให้คำแนะนำเพื่อปูทางให้ ไคล์ ได้ทำสิ่งต่างๆตามเป้าหมายที่ได้วางไว้

ถ้าบอกว่าความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ของทั้ง 2 คนยังคงเป็นความสัมพันธ์ความร่วมมือระหว่างนายจ้างและไกด์ แต่ตอนนี้ ไวท์เวฟ มีความคิดริเริ่มที่จะเกาะต้นขาของ ไคล์

"ไปกันเถอะ." ไคล์ เอ่ยกับ ไวท์เวฟ แล้วเดินขึ้นไปบนยานอวกาศ

จนถึงตอนนี้ ไวท์เวฟ ก็คลายตัวและอุ้งเท้าเช็ดเหงื่อออกจากไรผมที่หน้าผากและตาม ไคล์ ไปอย่างกระตือรือร้น

ร้านอาหารอินเตอร์สเตลล่า บนชั้น 10

เนื่องจากอยู่ใกล้ที่พำนักของ แกรนด์มาสเตอร์ อาคารทั้งหมดจึงไม่ได้รับอนุญาตให้สูงเกินครึ่งหนึ่งของอาคารกลาง ดังนั้นภายใต้ข้อจำกัดนี้ความสูงที่สามารถสร้างได้สูงสุดคืออาคาร 10 ชั้นเท่านั้น

โถงด้านในของร้านอาหารบนชั้นที่ 10 ไวท์เวฟ นั่งอยู่บนเบาะนุ่มและเขาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังโต๊ะที่แยกห่างออกไป 10 เมตรซึ่งมี ไคล์ และ แอนลี่ นั่งอยู่และมันทำให้เขาอดบ่นพึมพำออกมาไม่ได้:“ มาด้วยกันแต่กลับแยกกันนั่ง มีเรื่องอะไรถึงกับต้องปกปิดเป็นความลับ?”

“แล้วกันไปเถอะ เพื่อเห็นแก่อาหารที่วางอยู่บนโต๊ะฉันจะยอมให้อภัยพวกคุณสักครั้ง” ไวท์เวฟ ถอนหายใจดวงตาของเขาก้มมองอาหารบนโต๊ะพร้อมกับจับยัดเข้าปาก ด้วยความเร็วที่ไม่ช้าไปกว่า น้องชายของแอนลี่

ส่วนทางด้านของ ไคล์ และ แอนลี่ ได้นั่งอยู่ริมหน้าต่างชั้น 10 ของร้านอาหาร รูหนอนเล็ก ๆ บนท้องฟ้าสะท้อนแสงแวววาว ด้วยความสูงของอาคารทำให้เห็นทิวทัศน์ครึ่งหนึ่งของเมืองหลักซาคาร์ได้อย่างชัดเจน

แทนที่จะใส่ชุดทำงาน แอนลี่ กลับแต่งตัวด้วยชุดหรูหรา ลักษณะใบหน้าคล้ายกับหญิงสาวชาวมนุษย์ มีเพียงผิวสีชมพูเท่านั้นที่บ่งบอกว่าเธอไม่ใช่มนุษย์

เห็นได้ชัดว่าเธอแต่งกายอย่างพิถีพิถันสวมสร้อยคอและต่างหูที่สวยงามพร้อมกับมัดผมหางม้ายาว บวกกับผิวพรรณสีชมพูทำให้เธอมีเสน่ห์แบบเอเลี่ยน

"คุณไคล์ คุณพึ่งมาถึงดาวดวงนี้ใช่ไหม?” แอนลี่ พูดเบา ๆ

"ใช่. ฉันมาที่นี้ได้ 2 วันแล้ว” ไคล์ พยักหน้าโดยไม่ปิดบัง

“เป็นแบบนี้นี่เอง ไม่น่าแปลกใจที่คุณจะอยู่รวมกันกับผู้เก็บขยะอย่าง ไวท์เวฟ กลายเป็นว่าคุณพึ่งมาถึง ดาวซาคาร์ และจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีไกด์” แอนลี่ หัวเราะเบา ๆ และพูดว่า:“ ฉันอยู่ที่ดาวดวงนี้ตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ ฉันและน้องชายเกิดที่นี่ดังนั้นดาวดวงนี้จึงเป็นบ้านเกิดของฉัน”

ไคล์ พยักหน้าและเอ่ยถามขึ้นอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่อ้อมค้อมว่า“ฉันขอถามเธอตรงๆ เธอทำงานในสำนักงานแลกเปลี่ยนนานรึยัง? และความสัมพันธ์กับ แกรนด์มาสเตอร์ เป็นอย่างไร?”

“แกรนด์มาสเตอร์…” แอนลี่ ลังเลเล็กน้อยและมองไปรอบ ๆ พลางกระซิบเบาๆด้วยความกลัว:“ ไม่มีใครกล้าพูดถึง แกรนด์มาสเตอร์ ดาวเคราะห์ดวงนี้ถูกปกครองโดย แกรนด์มาสเตอร์ อาคารนี้ เมืองหลักซาคาร์ หรือแม้แต่พวกเราเองก็อยู่ภายใต้การปกครองของ แกรนด์มาสเตอร์ คำสั่งของเขาถือเป็นที่สุด”

“ แกรนด์มาสเตอร์ เป็นทหารผ่านศึกระดับจักรวาลที่ไม่ธรรมดาเขาชอบสะสมสิ่งของหายากและสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังจากทั่วทุกมุมจักรวาล และอารมณ์ของเขาก็แปรปรวนไม่แน่นอน”

แอนลี่ หยุดคิดชั่วคราวแล้วกล่าวต่ออีกว่า:“ แกรนด์มาสเตอร์ มีตัวตนอยู่จริงรูปร่างของเขาเป็นเหมือนมนุษย์ ที่ผ่านมาฉันได้เห็นเขาเพียง 5 ครั้ง โดยปกติ แกรนด์มาสเตอร์ จะเปิดเผยตนเองต่อสาธารณชนโดยผ่านการฉายภาพโฮโลแกรม 3 มิติ...”