เนื่องจาก เรน มีความสามารถในการควบคุมจิตใจ อารมณ์ของเธอจึงเป็นอิสระ

หรือว่าเธอจะเป็นโรคซึมเศร้า? หรือว่ามีสิ่งที่เธอต้องกังวล?

ไคล์ ยิ้มเบา ๆ และเดินออกจากลิฟต์ แต่เมื่อเดินเข้าไปในห้องโถงเขาก็ชะงักกึก

เขาเห็น เรน นั่งอยู่เงียบๆบนระเบียง

เธอก้มหน้าเล็กน้อยและดวงตาที่สวยงามก็มองออกไปด้านนอก สายลมพัดผมยาวสีดำและดวงอาทิตย์ตกลงบนร่างกายของเธอทำให้เกิดบรรยากาศที่ดูเศร้าๆ

และเกิดความรู้สึกหดหู่และโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก

วิสท์ ไม่ได้พูดผิด เรน มีอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

หรือเขาไม่เคยเข้าใจ เรน จริงๆ

เมื่อ 60 ปีก่อนเขาให้เธอเป็นดั่งอาวุธและทำให้เธอกลายเป็นผู้พิทักษ์และผู้คุมกฏที่โหดเหี้ยมที่สุดของตระกูลและเธอได้รักษาตระกูลคาร์ลมาตลอดครึ่งศตวรรษ

ปัจจุบันเขาปฏิบัติต่อเธอในฐานะเลขานุการ คอยออกคำสั่งฆ่าและช่วยชีวิตผู้คนให้กับเธอ ดูเหมือนว่าตัวตนนั้นสูงส่งและทรงพลัง แต่ก็มีน้อยคนที่อยากจะทำงานเป็นสาวใช้และคอยรับคำสั่งของคนอื่น

สิ่งที่ เรน กำลังคิดและสิ่งที่เธอต้องการ ไคล์ ไม่เคยเข้าใจและไม่เคยคิดถึงหัวอกของเธอเลยด้วยซ้ำ

"เรน." ไคล์ เอ่ยขึ้นเบาๆ

เมื่อ เรน ได้ยินเสียงเธอก็หันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้ม สีหน้าเศร้าๆของเธอก่อนหน้านี้หายไป

เมื่อเห็น ไคล์ เดินเข้ามาเธอก็เอ่ยขึ้นว่า“เจ้านายฉันรู้เรื่องเมื่อคืนแล้ว ฉัน ... ”

"พอ!" ไคล์ ขัดจังหวะคำพูดของเธอและถามอย่างลึกลับ:“ เรื่องนั้นปล่อยให้การ์ดคนอื่นจัดการ ตอนนี้เธอบอกฉันได้ไหมว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่”

เรน กระพริบตาด้วยความตื่นตระหนกเธอก้มหน้าและไม่พูดอะไร

ไคล์ พูดอย่างตรงไปตรงมา:“ เธออยากทำอะไร กังวลอะไร คิดอะไรสามารถบอกฉันได้ ตราบเท่าที่ฉันทำได้ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เธอพอใจ”

นิสัยของเขาเป็นแบบนี้มาตลอด

จิตใจของผู้หญิงนั้นยากที่จะคาดเดาเขาจึงไม่เดาและถามตรงๆ

ไคล์ ครุ่นคิดสักครู่แล้วพูดพร้อมกับถอนหายใจเล็กน้อย:“ ถ้าเธอต้องการอิสระและออกจากตระกูลคาร์ลฉันก็จะไม่รั้งเธอไว้”

เรน ได้ทำอะไรเพื่อตระกูลคาร์ลมาเพียงพอแล้ว หากเธอต้องการอิสรภาพจริงๆเขาก็สามารถให้เธอได้

แต่คำพูดของเขาเพิ่งจะจบ ร่างกายของ เรน ก็สั่นสะท้าน ใบหน้าสวยของเธอก็ซีดเผือด“ เจ้านายคุณต้องการขับไล่ฉันออกไปเหรอ”

'เพล้ง! ตูม! ตูม!'

หน้าต่างกระจกแตกเป็นเสี่ยง ๆ โต๊ะ และผนังก็ร่วงหล่นลงมา

ภายใต้ความผันผวนด้านอารมณ์ที่รุนแรงของ เรน พลังจิตที่ทรงพลังแทบจะควบคุมไม่ได้และของทุกอย่างภายในห้องพังเสียหาย

"ฉันเพียงแค่พูดว่า…"

ไคล์ ยังไม่ทันได้พูดจบ เงาร่างสีดำพร้อมกลิ่นหอมจางๆก็วิ่งเข้ามาโอบกอดเขาเอาไว้

“ เจ้านายได้โปรดอย่าไล่ฉันไป” เรน ร้องไห้ด้วยความกลัว ร่างกายของเธอสั่นเทา

ในตอนนี้ ไคล์ มอง เรน ที่กำลังโอบกอดเขาทำให้นึกถึงเด็กหญิงตัวเล็กๆที่เขาช่วยออกมาจากหลอดแก้วทดลอง

“ จากนี้ไปเธอจะกลายเป็นคมดาบของฉัน”

นั่นคือคำพูดของเขาที่ได้พูดกับเธอเมื่อ 60 กว่าปีก่อน

ในตอนนี้ ไคล์ รู้แล้วว่าเขาพูดผิดและทำผิดพลาด เขายุ่งอยู่กับการปลอบ เรน ที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาจากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลง:“ ฉันไม่ได้บอกว่าต้องการไล่เธอออกไป ฉันต้องการให้เธออยู่กับฉัน ฉันแค่อยากรู้ว่าเธออยากทำอะไร”

"จริงๆนะ" เรน เงยหน้าขึ้นมอง ไคล์ ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา

"แน่นอน." ไคล์ พยักหน้าและเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอ

เรน โล่งใจและสบายใจขึ้นจากนั้นก็พูดว่า:“ ฉันอยากพาคุณไปหาใครสักคน”

“ไปหาใคร?…” ไคล์ ประหลาดใจจากนั้นก็เดาได้อย่างรวดเร็ว“ เพื่อน?”

เรน พยักหน้าอย่างรวดเร็ว

ครั้งนี้ ไคล์ รู้สึกประหลาดใจจริงๆ

เรน มีความสามารถในการอ่านใจ นอกจากเขาแล้วเธอไม่เคยชอบที่จะติดต่อกับผู้คน เขาไม่คาดคิดเลยว่าตอนนี้ เรน จะมีเพื่อน

หรือจะเป็นเพื่อนผู้ชายของเธอ

“ ไปพาฉันไปพบเขา” ไคล์ เอ่ยขึ้น

เขาต้องยอมรับว่าเขาใส่ใจ เรน ไม่น้อย เขาเลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็กจนโตเป็นสาว เธอเหมือนลูกสาวของเขา แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาใส่ใจเธอได้อย่างไร

ตั้งแต่ เรน พูดว่าจะพาเขาไปพบใครบางคนเขาก็พยักหน้าอย่างไม่ลังเล

ควีนส์นิวยอร์ก แบล็กโรสบาร์

ไคล์ เดินตาม เรน มาที่ประตูบาร์ คิ้วของเขาขมวดขึ้นเล็กน้อย

เนื่องจากเพื่อนรักของเขา ฮาเวิร์ด เป็นบุรษเพลบอยชอบนัดสาวๆมาบาร์ ทำให้ ไคล์ มองว่าเพื่อนชายของ เรน นัดเธอมาที่บาร์ก็คงไม่ใช่ตัวดีอะไรจึงทำให้ทัศนคติของเขาแย่ลงเล็กน้อย

“เลือกสถานที่ในบาร์ ดูเหมือนว่าเพื่อนของ เรน คนนี้จะไม่ใช่ตัวดี”

ไคล์ เหลือบมองและคิดที่จะจุดไฟเผาที่นี่

“ เจ้านายเข้าไปข้างในกันเถอะ”

เรน โอบมือรอบแขนของ ไคล์ แล้วพาเขาเข้าไปในบาร์

ไคล์ สลายพลังศักดิ์สิทธิ์ทำให้ วิสท์ และ เวนอม ที่แฝงตัวอยู่ในตัวเขาต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอกและอดไม่ได้ที่จะไว้อาลัยให้กับเพื่อนของ เรน ล่วงหน้า

บาร์มีขนาดใหญ่ มีไฟเทคหลากสีกะพริบ และมีเสียงเพลงกำลังดังกระหึ่มเร่าร้อนกลุ่มวัยรุ่นชายหญิงที่ชอบดื่มต่างก็เต้นด้วยความสนุกสนาน

อย่างไรก็ตามหลังจากที่ ไคล์ และ เรน เดินเข้ามาเสียงทุกอย่างก็เงียบลงสายตาของทุกคนต่างก็จ้องมองมาที่พวกเขา

บนเคาน์เตอร์บาร์มีเพียงหญิงสาวสวมเสื้อคลุมหนัง หันหลังให้ประตูและนั่งดื่มบนเก้าอี้สูง

ที่ไหล่ของเธอมีผ้าคลุมไหล่ ผมของเธอยาวเป็นสีเขียวดูโดดเด่น ส่วนโค้งส่วนเว้าของร่างกายนั้นบอบบางและสวยงามมาก แต่ก็ให้กลิ่นอายที่เย็นชา

“ลอร์นา” เรน ควงแขนของ ไคล์ เดินเข้าหาและร้องเรียก

ผู้หญิง?

ไคล์ รู้สึกผ่อนคลายอย่างอธิบายไม่ได้และหญิงสาวก็หันมาช้าๆ

แววตาของเธอสดใสอย่างเห็นได้ชัดแววตาไม่แพ้ความงามแบบตะวันตกของ นาตาชา แต่สไตล์แปลกไปหน่อย…

ใบหน้าที่บอบบางของหญิงสาวถูกแต่งแต้มด้วยการแต่งหน้าแบบสโมกกี้ ทาลิปสติกสีแดงเข้มที่ริมฝีปากและผมยาวสีเขียวของเธอก็ทำเป็นทรงพังค์

หากกล่าวว่า เรน เป็นตัวแทนของความงามแห่งตะวันออก เธอคนนี้ก็คือความงามแบบตะวันตกที่ไม่ยอมแพ้ให้แก่กัน

"เธอมาแล้ว."

หญิงสาวที่ชื่อ 'ลอร์นา' ดูมีความสุขมากและกำลังจะบอกให้ เรน นั่งลง แต่เมื่อเธอเห็น ไคล์ จับมือ เรน ใบหน้าที่สวยงามก็กลายเป็นความหนาวเย็นของอาร์กติกและยังผสมกับร่องรอยของความขยะแขยง

แม้ว่าในแวบแรกจะจำตัวตนของ ไคล์ ได้ แต่ ลอร์นา ก็ยังถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา:“ นายเป็นใคร!?”