ภัยคุกคามจากองค์กรไฮดรา ไม่ได้ใหญ่โต แต่มันชอบออกมาป่วนเป็นครั้งคราว มันเหมือนหนูที่แอบมาเลียโจ๊กซึ่งน่ารังเกียจมาก

ไคล์ ตัดสินใจว่าถ้าเขาไม่ทำลายมัน มันก็จะแพร่ขยายออกไปเรื่อยๆ

แผนปฎิบัติการนี้พวกเขาเรียกมันว่า'แผนล้างข้อมูลโลก'

ในเช้าวันรุ่งขึ้น

มันเป็นเหมือนเช่นเคยเขตเมืองของนิวยอร์กที่เต็มไปด้วยอาคารสูงมีผู้คนหลั่งไหลไปมาไม่ขาดสายมันดูคึกคักและมีชีวิตชีวา

วันนี้เป็นวันแห่งความสงบอีกวัน

นับตั้งแต่มีการเปิดเผยเรื่องราวของมนุษย์ต่างดาวของ วีรบุรุษไคล์ ความรู้สึกสบายๆที่เป็นนิสัยของพลเมืองจำนวนนับไม่ถ้วนก็เปลี่ยนไปพวกเขาเร่งรีบในการทำงานและทำมันให้หนักขึ้นในแต่ละวันเพื่อเก็บเงินไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงความเงียบสงบและความสามัคคีในด้านสว่างเท่านั้น

ในเวลานี้มีคลื่นใต้น้ำในโลกใต้ดินกองกำลังต่างๆมากมายเริ่มเคลื่อนไหวโดยที่ประชาชนทั่วไปไม่เคยรู้

ในห้องโถงหลักของวิลล่าดูเพล็กซ์

'แกร๊ก!'

เสียงฟันเฟืองของกระเป๋าเป้รูปจรวดที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีขั้นสูงซึ่งมีปีกกลไกที่เป็นโลหะสีเข้มคู่หนึ่งกำลังกางออกมามันมีความยาวอย่างน้อย 2 เมตร

ชายผิวดำอายุประมาณ 35 ปีสวมเครื่องแบบสีเทาและสวมแว่นตากันแดดอิเล็กทรอนิกส์พร้อมกับยกมือขึ้นแล้วหมุนตัวเป็นวงกลมเพื่อแสดงอุปกรณ์ไฮเทคของเขาให้คน 2 คนที่อยู่ข้างๆได้ดู

สตีฟ นั่งอยู่บนเก้าอี้นอกจากจะประหลาดใจแล้วยังอดไม่ได้ที่จะถามว่า“ ไหนคุณบอกว่าเป็นนักบินที่ได้รับบาดเจ็บและเกษียณแล้ว”

“ผมเคยเป็นนักบิน แต่ผมได้ดำเนินการตามแผนลับ 'ฟอลคอน' จะบอกยังไงดีล่ะ เอาเป็นว่าครึ่งหนึ่งของผมเป็นสายลับชั้นยอด "แซม วิลสัน อธิบาย

นาตาชา ไม่ได้ถามอะไรมากมายนักเธอยิ้มและพูดว่า:“ เอาเถอะไม่ว่าเขาจะเป็น นกเหยี่ยว อีแร้ง หรืออะไรก็ตามตราบใดที่มันสามารถฆ่าศัตรูได้ก็จะเพิ่มโอกาสจัดการกับศัตรูได้มากขึ้น”

สตีฟ พยักหน้าและกำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ทันใดนั้นเสียงกริ่งของวิลล่าก็ดังขึ้น

ใบหน้าของทั้ง 3 คนในห้องโถงเปลี่ยนไปพวกเขามองหน้ากันไปมาอย่างเงียบงันด้วยบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

“ วันนี้ผมไม่ได้เรียกใครมาและปกติก็ไม่มีเพื่อนมาเยี่ยม” แซม แสดงท่าทางและสื่อสารด้วยภาษามือ ปีกเหล็กของเขาก็เตรียมพร้อมที่จะบิน

สตีฟ เดินไป 2-3 ก้าวอย่างเงียบเชียบและหยิบโล่บนโซฟาขึ้นมา

นาตาชา ก้มตัวเอื้อมมือไปแตะซองหนังที่น่องของเธอและดึงปืนเล็กออกมาถือไว้

ร่างกายของพวกเขาเกร็งและตื่นตัวอย่างเต็มที่เตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์

"ฉันเอง."

เสียงที่มั่นคงและทรงพลังดังอยู่นอกประตู

แซม ยังไม่รู้ว่าเป็นเสียงใคร ส่วน สตีฟ จดจำเสียงได้อย่างรวดเร็วพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก และ นาตาชา สอดปืนกลับเข้าไปในซองหนังแล้วเดินไปเปิดประตู

เมื่อมองคนที่อยู่นอกประตู แซม ก็อุทานออกมาและมันยากที่จะปกปิดความตื่นเต้น:“ โอ้พระเจ้าสัญลักษณ์แห่งสัญติภาพ!”

"ฟอลคอน?" ไคล์ มองไปที่เขาด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย

“ คุณเป็นไอดอลของผม ผมขอลายเซ็นของคุณได้ไหม?” แซม คลำหาปากกาและยื่นปีกกลที่ด้านหลังให้ ไคล์ “ กรุณาเซ็นลายเซ็นตรงนี้ด้วยครับ!” ”

“ แซม คุณพอได้แล้ว ครั้งที่แล้วคุณยังบอกผมอยู่เลยว่าผมคือไอดอล”

สตีฟ ถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้าอย่างหมดหนทางจากนั้นก็วางโล่มองไปที่ ไคล์ และเอ่ยถามขึ้นว่า “ สถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

“ ทุกอย่างอยู่ในการควบคุม” ไคล์ ยิ้มเบาๆและนั่งลงบนโซฟาพร้อมกับมองไปที่ แซม และปีกโลหะเชิงกลของเขา

ฮีโร่อีกคนที่อาศัยเทคโนโลยี ‘ฟอลคอน’

แซม ได้เริ่มต้นเส้นทางฮีโร่ของตัวเองอย่างเป็นทางการเพราะความช่วยเหลือแบบ ดอร์-ทู-ดอร์ ของ สตีฟ

“หมายความว่าอย่างไรที่บอกว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุม” สตีฟ เอ่ยถามขึ้น

ไคล์ ไม่ตอบแต่กลับถามว่า:“ นายน่าจะรู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของแผนการของพวกมันอยู่แล้วใช่ไหม?”

"ใช่." สตีฟ พยักหน้าและพูดตามความจริง:“ ในตอนเช้าเราจับกุมคนของไฮดราที่แฝงตัวอยู่ใน S.H.I.E.L.D พร้อมกับเค้นเอาความจริงจากปากของมันและเราก็ได้รู้ความจริงว่าพวกมันต้องการควบคุมเรือเหาะทั้ง 3 ลำขึ้นสู่ท้องฟ้าและกลายเป็นอาวุธสังหารสำหรับพวกมัน…”

สตีฟ พูดออกมาได้เพียงครึ่งเดียวโดยมองไปที่การแสดงออกที่สงบของ ไคล์ และพูดว่า:“ เดี๋ยวน่ะนายรู้อยู่แล้ว?”

ไคล์ พยักหน้าเบา ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบว่า“ สตีฟ หลังจากที่เรือเหาะอยู่บนท้องฟ้านายจะต้องนำชิปอัจฉริยะขึ้นไปด้านบนเพื่อหยุดหรือชะลอการเชื่อมต่อกับดาวเทียม”

"ไม่มีปัญหา." สตีฟ พยักหน้าและถามอย่างสงสัย:“ แต่นายจะทำอะไรต่อไป?”

“ ฉันจะไปที่อาคารสำนักงานใหญ่ของ S.H.I.E.L.D”

ไคล์ ตอบอย่างเฉยเมยและทันใดนั้นหลาย ๆ คนในห้องโถงก็รู้สึกถึงความหนาวเหน็บเกินบรรยายที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน

คนๆเดียวไปที่ S.H.I.E.L.D. แต่กลับเป็นฝ่ายที่ทำให้ S.H.I.E.L.D. ต้องคอยระมัดระวังอย่างหวาดกลัว

ไม่มีใครหยุด ไคล์ และไม่มีใครหยุดการกระทำของเขาได้ แม้แต่ ฟิวรี เองก็ขอยื้อเวลาได้แค่เพียง 2 วัน

“ แล้วคนอื่นล่ะ” นาตาชา รู้สึกประหลาดใจ

เธอไม่เห็น เรน และ ลอร์นา ที่เพิ่งเข้ามาใหม่ติดตาม ไคล์ มา

ต้องรู้ก่อนว่าในการเดินทางในแต่ละครั้งของ ไคล์ ปกติจะมี เรน ตามมาด้วยแทบจะไม่แยกออกจากกันเว้นแต่จะมีสถานการณ์พิเศษ

“ พวกเธอมีสิ่งสำคัญที่ต้องทำเหมือนกัน”

ไคล์ พูดพลางหยิบองุ่นสดจากชามผลไม้บนโต๊ะแล้วหย่อนเข้าปาก “ รสชาติดี พวกนายลองชิมดูสิ หลังจากกินเสร็จค่อยเริ่มลงมือกันก็ได้”

สตีฟ ยิ้มครั้งแล้วครั้งเล่าและตอนนี้มีไม่กี่คนที่ยังมีกะจิตกะใจที่จะกินองุ่น….

ในสถานการณ์ที่นิวยอร์กกำลังจะลุกเป็นไฟ

“นายกินไปเถอะเดี๋ยวฉันจะออกไปก่อน”

สตีฟ ที่สวมชุดรบกัปตันได้วางโล่ไว้ที่ด้านหลังจากนั้นก็สวมหน้ากากครึ่งใบ ในตอนนี้การแต่งกายของเขาได้กลับไปยุคสงครามโลกครั้งที่ 2 อีกครั้ง

เหมือนเดิมทุกประการไม่มีการเปลี่ยนแปลง

“.....” ไคล์ ส่ายหน้าเล็กน้อย

สตีฟ และคนอื่นๆ นำอุปกรณ์มาด้วยและเมื่อเปิดประตูออกไปข้างนอกก็ต้องหยุดชะงักลงในทันทีและมองขึ้นไปบนท้องฟ้าในระยะไกล

ที่นั่นมีเรือเหาะขนาดยักษ์ 3 ลำราวกับป้อมปราการเหล็กซึ่งดูเหมือนว่ามันจะไม่สนใจระบบกันสะเทือนของแรงโน้มถ่วงและค่อยๆลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าในระดับความสูงประมาณ 100 เมตร

“ ไคล์. เรือเหาะบรรทุกเครื่องบินอยู่บนท้องฟ้า!” สตีฟ ตะโกนบอก ไคล์ จากนั้นก็พา นาตาชา และ แซม มุ่งหน้าไปยังเรือเหาะบรรทุกเครื่องบินในทันที

ภายในห้องโถงของวิลล่า

“ เร็วกว่าที่คิดไว้ 2 ชั่วโมง พวกมันไม่ต้องการรอแล้วสินะ”

ไคล์ ยิ้มเยาะและพูดกับ วิสท์ ที่ตอนนี้อยู่ในรูปแบบนาฬิกาข้อมือว่า:“ แจ้งทุกคนเริ่มดำเนินการตามแผนเดิมที่วางไว้ได้”