หลังจากผ่านไปหนึ่งวัน

ห้องทดลองของ มหาวิทยาลัยคาลเวอร์ แคลิฟอร์เนีย

บรูซ ซึ่งแต่งกายด้วยชุดลำลองนั่งพูดคุยกับนักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับรังสีแกมมาผ่านคอมพิวเตอร์ที่อยู่ตรงหน้า

ในบางครั้งเขามองไปที่ อาจารย์สาวที่อยู่ด้านข้าง

เมื่อวานนี้ บรูซ ลังเลว่าจะติดต่อไปยังสำนักงานพลังเหนือธรรมชาติดีหรือไม่ และสุดท้ายเขาก็ไม่ได้ติดต่อไปเขาต้องการพึ่งพาวิธีแก้ปัญหาของตัวเองในการรักษา ฮัค ตัวตนที่เขาคิดว่าเป็นอาการของโรคชนิดหนึ่ง

ด้วยเหตุนี้พระเจ้าอาจสงสารเขาและปล่อยให้เขาได้พบกับ แฟนสาวของเขาเมื่อคืน

“บรูซ เพื่อนของคุณคนนี้เชื่อถือได้ไหม?” เบ็ตตี้ วางมือบนไหล่ของ บรูซ ใบหน้าสวยของเธอเต็มไปด้วยคำถาม

เมื่อคืนเธอเจอ บรูซ เธอแทบคลั่งด้วยความสุข! เธอไม่อยากจากเขาไป และตอนนี้เธอกลัวที่จะสูญเสียเขาไปอีก!

“ เชื่อถือได้. ผมแอบติดต่อกับเขาอย่างลับๆในบราซิล เขาเชี่ยวชาญในการฉายรังสีแกมมาและมีเพียงเขาเท่านั้นที่เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของร่างกายของผม”

บรูซ สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดด้วยความตื่นเต้น:“ ครั้งที่แล้วผมส่งตัวอย่างเลือดและ DNA ให้เขาเล็กน้อย ตอนนี้เขาแจ้งข่าวมาว่าสามารถกำจัดรังสีแกมมาภายในร่างกายได้!”

“ ฉันหวังว่าจะประสบความสำเร็จ”เบ็ตตี้ ตั้งหน้าตั้งตารอ

'บรื้น บรื้น!'

ทันใดนั้นมีเสียงดังขึ้นที่นอกหน้าต่างอาคาร

เบ็ตตี้ รีบลุกขึ้นยืนและมองออกไปนอกหน้าต่าง

ที่นั่นเธอเห็นกลุ่มรถหุ้มเกราะที่เต็มไปด้วยทหารแล่นเข้ามาในสนามหญ้าสีเขียวนุ่มๆ และบริเวณโดยรอบทั้งหมดของอาคารทดลองถูกทหารล้อมรอบอย่างหนาแน่น

ด้านหลังกองทัพนำโดย นายพลรอส พ่อของเธอ

“บรูซ!”

เบ็ตตี้ หันหน้ามาหา บรูซ ด้วยความเป็นห่วงและเมื่อ บรูซ เห็นท่าทางของเธอเขาก็ยักไหล่แล้วพูดขึ้นว่า“ เบ็ตตี้ คุณออกไปจากที่นี่ในทันที!”

“ แต่…” เบ็ตตี้ อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ บรูซ ขัดจังหวะคำพูดของเธอและกล่าวด้วยรอยยิ้ม:“ ไม่ต้องกังวลผมไม่ตายง่ายๆหรอก”

หลังจากผ่านไปครึ่งนาที

เมื่อเห็น เบ็ตตี้ วิ่งออกจากอาคาร นายพลรอส ก็ไม่ลังเลอีกต่อไปเขาออกคำสั่งกับทหารด้วยน้ำเสียงเย็นชา:“ ใช้ระเบิดควัน ดันมันออกมา!”

"รับทราบ!"

ทหาร 2 นายยกปืนยิงระเบิดควันเข้าไปในอาคารทันที ภายในเวลาไม่กี่วินาทีภายในอาคารทดลองก็เต็มไปด้วยควัน

ภายใต้สายตาที่จ้องมองของทุกคน พวกเขาเห็นเงาขนาดใหญ่เคลื่อนไหวอยู่ในกลุ่มควัน

“โฮกกกกกก!”

เมื่อเสียงร้องคำรามของสัตว์ประหลาดดังขึ้นหน้าต่างชั้นบนก็ระเบิดออกและ ฮัค ที่สวมเพียงกางเกงขนาดใหญ่ก็กระโดดจากชั้น 3 มายังสนามหญ้าด้านนอก!

“ ทหารทุกนาย ยิง!”

นายพลรอส โบกมือ!

ในเวลาเดียวกัน.

นิวยอร์ก อาคารดอร์เซ็ท ชั้นบนสุด

คิ้วบางเบาของ ไคล์ ขยับเล็กน้อยและสมองก็ค่อยๆตื่นขึ้นจากความสับสน

ยังไม่ทันได้ลืมตาเขาก็รู้สึกแล้วว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ แต่หมอนไม่เพียงแต่นุ่ม แต่ยังมีความอบอุ่นและกลิ่นหอมจางๆอีกด้วย

“เจ้านาย คุณตื่นแล้วเหรอ”

ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลของผู้หญิง ดวงตาของ ไคล์ ก็เบิกกว้างและยอดแฝดที่ห่อหุ้มด้วยเสื้อเชิ้ตและใบหน้าที่สวยงามก็ปรากฏต่อสายตา

กลายเป็นว่าเขานอนหนุนตักของ เรน

ไคล์ ลุกขึ้นจากเตียงแล้วมองไปรอบๆห้องนอนสุดหรูและเห็นวิวของเมืองนอกหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานและรู้ได้ในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

“ ฉันนอนมานานแค่ไหนแล้ว?” ไคล์ ยืดตัวบิดขี้เกียจและมองไปที่แสงแดดเจิดจ้าที่ส่องเข้ามาจากหน้าต่างพลางถามอย่างสงสัย

“ น่าจะประมาณวันครึ่ง”เรน เอ่ยตอบและจัดหมอนผ้าห่มบนเตียงพร้อมกับจัดถุงน่องและกระโปรงสูทที่ยับย่นของตัวเองให้เรียบเนียน

“ สถานการณ์ทางด้านของ รอส เป็นอย่างไร” ไคล์ ถามพลางมองหารองเท้าแตะ

เรน ขยับนิ้วของเธอและตู้รองเท้าก็เปิดออกโดยอัตโนมัติจากนั้นรองเท้าแตะก็ลอยไปที่พื้นด้านหน้า ไคล์

บนโต๊ะข้างเตียง วิสท์ ที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นโทรศัพท์มือถือได้ตอบคำถามของ ไคล์ ว่า“ นายพลรอส ได้ส่งข้อความมาหาเจ้านายเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เขาบอกว่าพบเบาะแสของ บรูซ แล้ว ซึ่งอยู่ในมหาวิทยาลัยคาลเวอร์ เมื่อดูจากระยะเวลาตอนนี้เขาน่าจะส่งกองกำลังไปล้อมเป้าหมายเอาไว้แล้วครับเจ้านาย”

“นั่นแหละคือสิ่งที่ต้องกังวล” ไคล์ สวมรองเท้าแตะและเดินไปที่ห้องน้ำ เขาโบกมือให้กับ เรน และพูดว่า "เตรียมอาหารกลางวันแล้วกินให้อิ่ม อีกไม่นานเราคงได้ออกไปเที่ยว แคลิฟอร์เนีย"

"รับทราบค่ะ." เรน ยิ้มเบาๆ

อีกด้าน.

สนามหญ้าหน้าอาคารทดลองหน้ามหาวิทยาลัยคาลเวอร์

ภายใต้พลังทำลายของขีปนาวุธครึ่งหนึ่งของสนามหญ้าถูกเผาไหม้ และมี รถหุ้มเกราะหลายคันพังทลายลงหลังจากถูกทุบ แผ่นเหล็ก ชิ้นส่วนรถ และกระสุน กระจัดกระจายเต็มพื้นสนาม

ฮัค ยืนอยู่ในใจกลางวงล้อมโดยไม่สนใจกระสุนที่ยิงเข้ามามันร้องคำรามด้วยความโกรธพร้อมกับทำลายรถหุ้มเกราะและโจมตีเหล่าทหารที่รายล้อมอยู่รอบๆทำให้พวกเขาเกือบทั้งหมดได้รับบาดเจ็บสาหัส

“ เอ็มมี่ ถึงเวลาลงมือแล้ว!”

เมื่อเผชิญสถานการณ์เช่นนี้ นายพลรอส ก็ตะโกนขึ้น

ภายใต้คำสั่งของ นายพลรอส

เอ็มมี่ ในชุดทหารเป็นเหมือนผู้กอบกู้ได้ก้าวออกมาอย่างมั่นใจ!

เห็นได้ชัดว่าร่างกายของเขาสูงขึ้นและสูงเกือบ 1.9 ม. แขนขาร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง!

เอ็มมี่ ทำการแปลงพันธุกรรมยีนโดยการใช้เซรุ่มซุปเปอร์โซลเยอร์ ไม่เพียงแต่อาการบาดเจ็บที่หายไป แต่ยังรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายแข็งแกร่งกว่าเดิมถึง 5 เท่า!

“ สัญลักษณ์แห่งสันติภาพ ในที่สุดฉันก็มีพลังในระดับเดียวกันกับนาย!” แววตาของ เอ็มมี่ เต็มไปด้วยความมั่นใจสุด ๆ ในตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวตนของเขาอยู่ยงคงกระพัน!

“ ตอนนี้ฉันจะฆ่า ฮัค และใช้การต่อสู้นี้เพื่อสร้างชื่อให้กับตัวเองแล้วโลกจะได้รู้ว่าฉันคือ ฮีโร่ ที่แข็งแกร่งที่สุด!”

เอ็มมี่ กำลังคำรามอยู่ภายในใจจากนั้นก็หยิบปืนพกขึ้นมาแล้วเล็งไปที่หน้าอกของ ฮัค พร้อมกับยิงทันที!

“โฮกกกก!”

ฮัค คำรามอย่างโกรธเกรี้ยวยกแขนขนาดใหญ่ขึ้นปิดกั้นกระสุนที่ยิงเข้ามา

เอ็มมี่ ก้าวเข้าหาทีละก้าวและปืนพกในมือยังคงแผดเสียงคำราม!

ฮัค หยุดนิ่งพร้อมกับยกแขนขึ้นป้องกันดวงตาและใบหน้าร่างกายของมันถูกปกคลุมไปด้วยห่ากระสุนจากฝีมือการยิงระดับเหนือมนุษย์ของ เอ็มมี่

เหล่าทหารที่อยู่รอบข้าง เมื่อเห็นฉากนี้ต่างก็พากันส่งเสียงเชียร์!

ปากของ เอ็มมี่ มีรอยยิ้มเย้ยหยันในขณะนี้ไกปืนก็ส่งเสียง แก๊กๆ ซึ่งแสดงว่ากระสุนปืนได้ถูกใช้ไปจนหมดแล้ว

มือของ ฮัค ลดลงช้าๆพร้อมกับเผยรอยยิ้มที่โกรธเกรี้ยวจากนั้นก็พุ่งทะยานเข้าหากลายเป็นฝ่ายรุก

“มาเลย ฉันจะแสดงพละกำลังของฉันให้แกได้เห็น!”

เอ็มมี่ หัวเราะเยาะพร้อมกับโยนปืนทิ้งจากนั้นย่อเข่าลงแล้วพุ่งทะยานเข้าหา ฮัค ด้วยความเร็วที่นักวิ่งไม่สามารถเข้าถึงได้!

เขาชกหมัดซ้ายที่มีพละกำลังเกือบหนึ่งตันไปที่หมัดของ ฮัค

'กร๊อบ - แกร๊ก! '

รอยยิ้มของ เอ็มมี่ ชะงักแข็งค้างบนใบหน้าของเขา ในทันใดนั้นกระดูกมือซ้ายก็เหมือนกับการขว้างไข่ไปกระทบก้อนหิน ทำให้กระดูกแขนซ้ายทั้งท่อนแหลกละเอียด!

หมัดของ ฮัค ยังไม่หยุดเพียงแค่นั้นมันยังคงพุ่งไปกระแทกหน้าอกของ เอ็มมี่ เต็มแรง

'ตูมมมม! '

ร่างของ เอ็มมี่ กระเด็นไปด้านหลังและหมุนติ้วๆอยู่ในอากาศไปไกลกว่า 10 เมตรและกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่

ดวงตาของ เอ็มมี่ กลอกลงราวกับว่ากำลังคุยกับรากต้นไม้และหน้าอกยุบลงเป็นรอยหมัดขนาดใหญ่และเลือดก็ไหลทะลักออกจากปากโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ถ้าไม่ใช่ร่างกายของซุปเปอร์โซลเยอร์เขาคงตายไปนานแล้ว

เขาพยายามเงยหน้าขึ้นมอง ฮัค ที่อยู่ไม่ไกลก่อนที่เขาจะหมดสติ ในตอนนี้เขารู้แล้วว่า..

พลังความแข็งแกร่งของเขายังไม่สามารถเข้าถึงพื้นที่ของสัญลักษณ์แห่งสันติภาพเลยแม้แต่น้อย!