ท้องฟ้ายามค่ำคืน 10,000 เมตร นั่นคือเหนือคิวมูลัสใต้ชั้นโอโซน

มันเหมือนอยู่ในพื้นที่มิติที่กว้างใหญ่ซึ่งล้อมรอบไปด้วยความมืดและลมที่พัดแรงจนดังหวีดหวิวแลดูน่ากลัว

เครื่องบินรบลำหนึ่งถูกทำลายอย่างยับเยินและลำตัวเครื่องก็ลุกไหม้เป็นกลุ่มลูกไฟที่ลุกโชติช่วงราวกับดวงอาทิตย์ดวงเล็กที่ตกลงมาจากฟากฟ้า

ก่อนหน้านี้ 3 นาที ...

เครื่องบินรบขนส่งถูกกระหน่ำยิงจนตัวเครื่องได้รับความเสียหายอย่างหนักและไม่สามารถควบคุมได้ มันพุ่งทะลุเมฆสีดำและตกลงสู่พื้นด้านล่างอย่างรวดเร็ว

“ เป้าหมายถูกทำลาย!”

“ ตามล่าและค้นหาดูว่ามีศัตรูคนใดแอบโดดร่มลงมาจากเครื่องบินขนส่งรึไม่”

“ รายงาน! รายงาน! นี่คืออัศนีสีม่วง - หมายเลข 02 …อ๊ากกก!”

เสียงกรีดร้องอย่างกะทันหันดังขึ้นที่ช่องทางการสื่อสารของฝูงบิน ทำให้ความสุขก่อนหน้านี้หายไปอย่างสิ้นเชิง

“ นักบิน 02? เกิดอะไรขึ้นกับคุณ” หัวหน้าทีมขมวดคิ้ว และถามผ่านอินเตอร์คอมอีกครั้ง:“ขอย้ำ นักบิน 02! เกิดอะไรขึ้นกับคุณ หากได้ยินแล้วตอบด้วย..!”

'ช่าช่าช่า ... '

นักบิน 02 ที่ถูกโยนออกจากห้องโดยสารโดยธรรมชาติไม่สามารถกลับมาตอบคำถามได้ ในช่องสัญญาณอินเตอร์คอมที่เชื่อมต่อ พวกเขาสามารถได้ยินเสียง ช่าช่าช่า ที่ถูกส่งมาจากเครื่องบินรบหมายเลข 02 เท่านั้น

“หัวหน้าสัญญาณของเครื่องบินรบหมายเลข 02 ไม่ปรากฏบนหน้าจอเรดาร์คาดว่า…” นักบินคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

หัวหน้าทีม ส่งเสียงเคร่งเครียดออกมาว่า:“ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่! น่านฟ้าโดยรอบนอกจากเครื่องบินขนส่งที่ถูกทำลายแล้วยังไม่ปรากฏเครื่องบินรบลำอื่นของศัตรูเลยแม้แต่ลำเดียว”

เสียงของเขาเพิ่งดังขึ้นที่อินเตอร์คอม แต่แล้วจู่ๆเสียงระเบิดที่รุนแรงก็ดังขึ้นในอากาศที่ว่างเปล่าซึ่งในครั้งนี้มันได้ระเบิดอยู่ใกล้ๆเขา

เครื่องบินรบลำหนึ่งถูกโจมตีอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้ว่าเกิดจากอะไรและหางของเครื่องบินรบลำนั้นก็มีควันและเปลวไฟโพยพุ่งออกมา

“ 06 ?!” หัวหน้าทีมร้องออกมาด้วยความตกใจ เครื่องบินรบที่ถูกจู่โจมเสียหลักมาอยู่ข้างๆเขาและเกือบจะชนเข้ากับเครื่องบินรบที่เขาขับอยู่

โชคดีที่เขาเป็นเอซของกองทัพอากาศญี่ปุ่น เขาควบคุมความเร็วของเครื่องบินรบและพลิกตัวหลบหลีกได้อย่างสวยงาม

"หัวหน้า! ผมไม่รู้ว่าถูกอะไรโจมตีที่ปีกหลังของเครื่องบินรบ ผมได้รับบาดเจ็บจากแรงระเบิด น่ากลัวว่าด้วยความสูงระดับนี้ผมคงจะไม่รอด...” น้ำเสียงที่หวาดกลัวของนักบิน 06 ดังขึ้นในช่องสื่อสารอินเตอร์คอมและเสียงของเขาอ่อนแอลงเรื่อย ๆ “ นั่นมันอะไร โอ้พระเจ้า…”

เขาเห็นบางสิ่งก่อนที่เขาจะเสียชีวิต แต่น่าเสียดายที่เขาไม่มีเวลาพูดให้จบและสัญญาณก็ขาดหายไป

“ มีเครื่องบินรบของศัตรูหรือไม่? เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ไอ้เวรเอ้ย!” เสียงแหลมต่ำที่โกรธเกรี้ยวของหัวหน้าทีมดังขึ้นเขาพยายามระบายความกลัวภายในใจของเขา เขาสูญเสียนักบินสองคนติดต่อกัน แต่เขากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของศัตรู

ในฐานะนักบินที่มีประสบการณ์มานานกว่าทศวรรษนับเป็นครั้งแรกในระดับความสูง 10,000 เมตรที่พบกับสิ่งที่แปลกประหลาดเช่นนี้

“ ไม่พบร่องรอยเครื่องบินรบของศัตรูแม้แต่ลำเดียว”

“ฉันว่ามันชักจะแปลกๆ”

“ เราจะทำยังไงกันดีครับหัวหน้า”

เมื่อฟังคำพูดของเหล่านักบินที่เหลือ หัวหน้าทีม ก็ตะโกนขึ้นว่า:“มารวมตัวกันและลดระดับความสูงของเครื่องบินลง”

"รับทราบ!"

นักบินทั้งห้าคนตอบสนองอย่างรวดเร็วพวกเขาจัดรูปขบวนเป็นรูปแบบสี่เหลี่ยมจัตุรัสโดยมีเครื่องบินรบของหัวหน้าทีมอยู่ตรงกลางจากนั้นก็ค่อยๆลดระดับความสูงลงอย่างชำนาญ

'เปรี้ยงงงง'

หลังจากเครื่องบินรบลดระดับลงมา 2-3 กิโลเมตรพวกเขาก็เจอกับเมฆสายฟ้าที่กะพริบเป็นครั้งคราวส่องแสงบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

“พายุฝน! คืนนี้ช่างโชคไม่ดีจริงๆ หากเรายังบินต่อไปเครื่องของเราได้ตกแน่ ไหนๆก็ทำลายเครื่องบินขนส่งตามเป้าหมายที่ได้วางเอาไว้สำเร็จแล้วเราควรกลับไปที่ฐานก่อนดีไหมครับหัวหน้า?” สมาชิกคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น

นักบินที่เหลือเงียบและไม่พูดอะไร ส่วนหัวหน้าทีมรู้สึกหงุดหงิดและไม่ยินยอมพร้อมใจเขาสูญเสียลูกน้องไปสองคน เขาอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ในขณะที่กำลังตัดสินใจ

ทันใดนั้นสมาชิกคนหนึ่งก็ร้องตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ“ หัวหน้า! บนเครื่องบินรบของคุณ! มันมีอะไรบางอย่าง!"

คำพูดแปลกๆนี้ทำให้ทุกคนมองไปที่เครื่องบินรบที่อยู่กลางขบวนโดยไม่รู้ตัว

บังเอิญสายฟ้าที่อยู่ด้านล่างกระพริบทำให้เกิดแสงส่องสว่างไปทั่วทั้งบริเวณ

พวกเขาเห็นชายหนุ่มในชุดรบสีดำนั่งอยู่ด้านหลังบนเครื่องบินรบของหัวหน้าพวกเขา

ชุดรบเวนอมเจาะยึดเข้ากับตัวเครื่องทำให้ ไคล์ สามารถเกาะเครื่องบินรบได้อย่างมั่นคง

สายลมได้พัดผมสีบลอนด์ให้ปลิวไสว ชุดรบสีดำกระชับซึ่งดูเหมือนกับปีศาจร้าย

“ เป็นไปได้ยังไง?!”

“ หัวหน้ามีคนอยู่บนเครื่องบินของคุณ!”

“ แบบนี้มันไม่ใช่คนแล้ว มันต้องเป็นสัตว์ประหลาด!”

นักบินที่เหลือต่างก็ตกใจ หัวหน้าทีมรู้สึกหนาวสั่นและพยายามหันกลับไปมอง ในเวลานี้ ไคล์ ค่อยๆคลานไปที่ด้านหน้าของห้องนักบิน

สีหน้าของ ไคล์ ยังคงเฉยชา เขายกมือซ้ายขึ้นแล้วแทงกรงเล็บอันแหลมคมเข้าไปในตัวถึงเครื่องบินรบเพื่อรักษาเสถียรภาพของร่างกาย จากนั้นยกหมัดขวาที่มีเกราะแขนไวเบรเนี่ยมกระแทกไปที่กระจกป้องกันอย่างกระทันหัน

ภายใต้การจ้องมองของ หัวหน้าทีม กระจกที่หนาพิเศษมีรอยแตกร้าวลุกลามออกไปด้านข้างราวกับใยแมงมุมโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่หมัดของ ไคล์

“อย่า! ฉันขอร้อง!” ใบหน้าของ หัวหน้าทีม ในห้องนักบินซีดขาวแต่ ไคล์ ก็เพิกเฉยต่อคำวิงวอนของเขา

ตูม!

ไคล์ กระแทกหมัดลงไปอีกครั้ง!

ด้วยผลกระทบอันน่าสยดสยองของหมัดที่รุนแรงกว่า 10 ตันได้กระแทกเศษกระจกเข้าไปข้างในห้องนักบินและแทงทะลุผ่านดวงตาออกทางด้านหลังศีรษะของ หัวหน้าทีม ทำให้เขาเสียชีวิตในทันที

"ลำที่ 3 " ไคล์ ลุกขึ้นยืนอยู่บนเครื่องบินรบพร้อมกับกวาดสายตามองเครื่องบินรบที่เหลืออีก 4 ลำอย่างเฉยชา

อึก!

นักบินทั้ง 4 คนที่เหลือพยายามฝืนกลืนน้ำลายลงคออย่างหวาดกลัว!

เท้าของ ไคล์ ย่อลงเล็กน้อยจากนั้นพุ่งทะยานไปที่เครื่องบินรบที่อยู่ข้างหน้า

พลังกระโดดที่น่าทึ่งทำให้เขาสามารถกระโดดข้ามระยะ 10 เมตรไปที่เครื่องบินรบของศัตรูได้อย่างง่ายดาย

การโจมตีที่เหมือนสัตว์ประหลาดที่ไม่ใช่มนุษย์กระแทกไปที่กระจกจนแตกและจับนักบินในห้องเครื่องออกมาแล้วโยนนักบินลงไปที่เมฆสายฟ้าด้านล่าง

อ๊ากกกกกกก!

ยังเหลืออีก 3!

ใบหน้าของ ไคล์ ยังคงไม่แยแส ปีกสีดำด้านหลังกางออกจากนั้นก็พุ่งทะยานเข้าหาเครื่องบินรบที่เหลือที่อยู่ใกล้ที่สุด

นักบินในเครื่องบินรบเห็นว่า หัวหน้าทีมและพรรคพวกของเขาถูกทำลายโดยสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์ตัวนี้ ดังนั้นพวกเขายังจะกล้าเผชิญหน้าอยู่ได้อย่างไร พวกเขาควบคุมเครื่องบิน บินขึ้นไปข้างบนอย่างรวดเร็ว

ไคล์ เงยหน้าขึ้นมองเครื่องบินรบที่บินขึ้นไปไกลกว่า 10 เมตรด้วยดวงตาที่เป็นประกายเย็นชา

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของปีกเวนอมคือไม่สามารถบินขึ้นสูงได้ และนี่คือความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างการบินและการร่อน

แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่สามารถปีนขึ้นไปบนอากาศได้

กระแสพลังงานสีแดงเข้มพุ่งออกมาจากใต้ฝ่าเท้าของ ไคล์ เมื่อ เขายกเท้าเหยียบบนอากาศ มวลอากาศสีขาวจำนวนมากกลายเป็นพื้นให้เขาเหยียบและทำให้เขาสามารถวิ่งบนอากาศได้!

ใช่! สามารถวิ่งอยู่บนอากาศ! มันคือพลังความสามารถจาก การ์ด[แอร์สปรินท์]