ไคล์ ออกจากโกดังใต้ดินและเดินออกจากประตูทางเข้าหลัก ก่อนที่เขาจะประหลาดใจเมื่อพบยานอวกาศลำเล็กจอดอยู่

ยานอวกาศทั้งลำเป็นเหมือนนกอินทรีปีกเหล็ก แสงแดดตกกระทบกับตัวถังเครื่องทำให้สะท้อนแสงเย็นจางๆ ของโลหะ ปากกระบอกปืนเลเซอร์ด้านหน้าและรูระบายไอเสียของเครื่องยนต์ที่ด้านหลังเป็นเทคโนโลยีสุดล้ำยุค ไม่มีใครกล้าตั้งคำถามถึงพลังโจมตีและความเร็วในการบินของมัน

ไคล์ กำลังเดินไปที่ประตูทางเข้าของยานอวกาศ ทันใดนั้น ไวท์เวฟ ก็พุ่งตรงมาจากห้องโดยสารและตะโกนร้องขึ้นว่า "คุณไคล์ ในที่สุดคุณก็ออกมา”

“ มีเรื่องอะไรเร่งด่วนไหม?” ไคล์ เอ่ยถาม ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้พา ไวท์เวฟ เข้าไปในโกดังใต้ดินด้วย

“แอนลี่ ได้บอกว่างานที่คุณมอบหมายให้เธอไปทำได้เสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่เวลาเข้าเยี่ยมมีจำกัด ดังนั้นเธอจึงบอกให้ฉันรีบมารับคุณ” ไวท์เวฟ ยักไหล่ขณะกล่าว

“โอ้…” หลังจากฟัง ไวท์เวฟ ดวงตาของ ไคล์ ก็เป็นประกายแวววาว

นอกจากร่วมมือด้านการซื้อสินค้าแล้ว เขายังจ้างให้เธอติดต่อผู้คุมเพื่อเข้าไปเยี่ยม ผู้เข้าร่วมการประลอง

"ไปกันเถอะ." ไคล์ ก้าวขึ้นไปบนยานอวกาศ ไวท์เวฟ ตามอยู่ข้างๆ สายตาของเขาสังเกตุเห็นว่า ไคล์ มีนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์สำหรับการสื่อสารบนข้อมือ เขาประหลาดใจจึงเอ่ยถามขึ้นว่า:“ คุณมีนาฬิกาข้อมือด้วยเหรอ? ”

"ใช่." ไคล์ ยิ้มเบา ๆ

“ คุณน่าจะบอกให้ฉันช่วยเลือกอันอื่น สินค้าที่ แอนลี่ นำมาขายให้นั้นมีราคาถูก รูปลักษณ์และประสิทธิภาพก็ไม่ดีพอ”ไวท์เวฟ เอ่ยขึ้น เขาคิดว่านาฬิกาเรือนนี้ยังไม่คู่ควรกับตัวตนที่ร่ำรวยของ ไคล์

ไคล์ หัวเราะและไม่ตอบ เมื่อ ไวท์เวฟ เห็นเช่นนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

เมื่อเข้าสู่ยานอวกาศไฟภายในห้องโดยสารก็สว่างขึ้นโดยอัตโนมัติ ด้านในมีที่นั่งคนขับหลัก ที่นั่งเสริม และที่นั่งด้านหลังอีก 4 ที่นั่ง พื้นที่ของห้องโดยสารเพียงพอที่จะรองรับผู้คนได้สิบคนโดยไม่แออัด

โดยรวมแล้วยานอวกาศลำนี้มีเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยซึ่งไปไกลเกินกว่าโลกหลังศตวรรษที่ 21

“ นี่คือยานอวกาศที่ แอนลี่ ซื้อให้คุณมันมีมูลค่า 8 ล้านซาคาร์! ยานอวกาศลำนี้เป็นหนึ่งในยานชั้นยอดที่ แกรนด์มาสเตอร์ เคยรวบรวมมา ภายหลังเนื่องจากมันไม่สวยงามพอจึงจะถูกโละทิ้ง และมีเพียง แอนลี่ ซึ่งเป็นคนวงในเท่านั้นถึงจะสามารถจัดซื้อจัดหามันได้” ไวท์เวฟ กล่าวขึ้นพร้อมกับสัมผัสเครื่องมือระดับสูงของยานอวกาศ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความหลงใหล น้ำลายในปากของเขาก็แทบจะไหลออกมา

“ มันมาถึงระดับสูงสุดของอารยธรรมขั้นสูงของจักรวาลโดยไม่คำนึงถึงรูปแบบและประสิทธิภาพ หากมียานอวกาศลำใดบนโลกที่สามารถผ่านรูหนอนได้โดยไม่ได้รับความเสียหายมันคือหนึ่งในนั้นอย่างแน่นอน!”

การแสดงออกของ ไวท์เวฟ เต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้น กระทั่งกระโดดไปยังตำแหน่งนักบินร่วมและกระโดดไปกระโดดมา แล้วไปที่เบาะคนขับหลักพร้อมกับพูดขึ้นว่า:“ คุณไคล์ เชื่อฉันคุณจะตกหลุมรักมันหากได้ลองขับ”

ไคล์ ยักไหล่และก้าวไปข้างหน้าไปยังที่นั่งคนขับหลัก เบาะนั่งนุ่มปรับตำแหน่งนั่งที่เหมาะสมโดยอัตโนมัติ แผนที่และข้อมูลยานอวกาศปรากฏขึ้นพร้อมกับหน้าจอการฉายภาพ

เขาคลำไปรอบ ๆ และพบสวิทช์เครื่องยนต์ เขากดมันเบาๆจากนั้นยานอวกาศก็ลอยตัวขึ้นพร้อมกับสั่นสะเทือนเล็กน้อย

ไวท์เวฟ รัดเข็มขัดนิรภัยและสวมหูฟัง จากนั้นก็เอ่ยถามขึ้น “ ใช่แล้วลืมถาม คุณไคล์ คุณขับยานอวกาศเป็นไหม”

“ ไม่” ไคล์ ตอบอย่างเรียบง่ายไม่ต้องพูดถึงยานอวกาศ แม้แต่รถยนต์เขายังไม่เคยขับ

“ อ่า งั้นฉันจะสอนคุณเอง” ไวท์เวฟ แสดงความดีใจอย่างลึกลับและคิดกับตัวเองว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะได้แสดงตัวต่อหน้า ไคล์! เพื่อพิสูจน์ว่าเขายังมีประโยชน์!

"ไม่จำเป็น." ไคล์ จ้องมอง ไวท์เวฟ ที่นั่งอยู่ด้านข้างและจิตใจของเขาก็มีสมาธิ

หลังจากสามวินาทีการ์ดความสามารถสีเขียวหายาก - การ์ด[ความเชี่ยวชาญในการขับยานอวกาศระหว่างดวงดาว] ได้ถูกดึงออกมาเรียบร้อยแล้ว!

ภายใต้การจ้องมองอย่างตกตะลึงของ ไวท์เวฟ ไคล์ ขยับอุปกรณ์ต่างๆอย่างชำนิชำนาญจากนั้นก็ควบคุมยานอวกาศให้บินขึ้นสูง

เครื่องยนต์ของยานอวกาศส่งเสียงคำรามและทันใดนั้นเปลวไฟสีฟ้าก็ถูกบีบอัดแล้วระเบิดออกที่รูไอพ่นทางด้านหลัง จากนั้นยานอวกาศก็พุ่งทะยานออกไปราวกับนกอินทรีจนทำให้อากาศเกิดลมพายุกระโชกแรง

"อ๊าาาา." ภายใต้แรงพุ่งทะยานอันน่าสะพรึงกลัวร่างของ ไวท์เวฟ แนบชิดติดกับเบาะจนแทบหายใจไม่ออก

ใบหน้าของ ไคล์ สงบแต่ก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ถูก มีคำกล่าวว่า การได้ขับเครื่องบินรบ เป็นความไฝ่ฝันของผู้ชาย ตอนนี้เขาเข้าใจคำกล่าวนั้นแล้ว

น่าเสียดายที่ต้องใช้สมาธิมากในการขับยานอวกาศไม่อย่างงั้นมันคงมีปัญหามากหากเกิดชนอาคารตึก ถ้าจะให้ดีควรขับแบบอัตโนมัติดีที่สุด

“วิสท์ ฉันมีงานให้นายทำ” ไคล์ เอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา

“ผมก็นึกว่าเจ้านายลืมผมไปแล้ว ปล่อยให้ผมเฝ้ารอคำสั่งอย่างใจจดใจจ่อ”

วิสท์ เอ่ยขึ้นกับ ไคล์ ผ่านคลื่นวิทยุด้วยน้ำเสียงที่เรียบง่าย

พูดอย่างกับว่าฉันเป็นคนขี้หลงขี้ลืม

ไคล์ ขมวดคิ้วเล็กน้อยจากนั้นก็พูดว่า:“พยายามเจาะระบบคอมพิวเตอร์ของมนุษย์ต่างดาวผ่านระบบเครือข่ายที่ควบคุมยานอวกาศลำนี้ที่อยู่ในระยะไกล”

"ครับ" หน้าจอนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์กะพริบสว่าง หลังจากผ่านไปชั่วครู่ วิสท์ ก็พูดขึ้นว่า:“ การบุกเจาะล้มเหลวระบบคอมพิวเตอร์ของมนุษย์ต่างดาวไม่ได้อยู่ในฐานข้อมูลและไม่สามารถดำเนินการเจาะระบบที่อยู่ในระยะไกลได้”

“ถ้างั้นเจาะระบบของยานอวกาศลำนี้” ไคล์ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เรียบง่าย เขามีการ์ดระดับมืออาชีพด้านวิทยาศาสตร์จำนวนมากในร่างกาย ซึ่งถือได้ว่าเขาเป็นนักวิทยาศาสตร์ครึ่งหนึ่ง

"ครับ." วิสท์ ตอบกลับ และทันใดนั้นส่วนต่อกลไกด้านหลังของนาฬิกาข้อมือได้ยื่นออกมาและกลายเป็นปลั๊กโลหะเสียบเข้ากับซ็อกเก็ตของยานอวกาศอย่างรวดเร็ว

ไวท์เวฟ นั่งจับที่นั่งอย่างแน่นหนาเขาไม่พบความผิดปกติบนหน้าจอควบคุมของยานอวกาศที่มีดวงตากะพริบอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็กลับคืนสู่สภาวะปกติอย่างรวดเร็ว

ในหูของ ไคล์ ได้ยินเสียงของ วิสท์ รายงานว่า:“ การเจาะระบบยานอวกาศสำเร็จแล้ว! ไวรัสวิสท์ ได้รับการปลูกฝังและสามารถควบคุมระบบคอมพิวเตอร์ของยานอวกาศลำนี้ได้จากระยะไกล”

“เพิ่มความเร็วของยานอวกาศลำนี้” ไคล์ ปล่อยมือจากการควบคุม แล้วออกคำสั่ง วิสท์ ในทันที จากนั้นยานอวกาศก็สั่นเบา ๆ และความเร็วก็เพิ่มสูงขึ้น!

ไม่นานก็มาถึงที่นัดหมาย

แอนลี่ ที่รอคอยอยู่นานก็เงยหน้าขึ้นมอง ยานอวกาศจากปลายสุดขอบฟ้านอกเมืองชั้นนอกที่กำลังบินเข้ามาด้วยความเร็วและลงจอดอยู่ที่ใจกลางจัตุรัส

ประตูห้องโดยสารเปิดออก ไวท์เวฟ เดินแกว่งไปมาจากห้องโดยสารแล้วล้มลงกับพื้นอ้าปากพะงาบพะงาบพร้อมกับพึมพำอย่างอ่อนแรงขึ้นว่า"คุณไคล์ ครั้งต่อไปโปรดขับช้าๆลงหน่อย”

ไคล์ ขี้เกียจที่จะดูแลมัน เมื่อเขาลงจากยานเขาก็เดินตรงไปที่ แอนลี่ เมื่อ แอนลี่ เห็นเขาเธอก็เอ่ยทักทายจากนั้นก็พูดขึ้นว่า:“ หัวหน้าผู้คุมอนุญาตให้เข้าไปพบผู้เข้าร่วมการแข่งขันในคุกใต้ดินและให้เวลาเพียงแค่ 5 นาทีเท่านั้น”

“ 5 นาทีก็เพียงพอแล้ว”

ไคล์ พยักหน้าตราบใดที่เขาสามารถเข้าใกล้ เวนอม ได้อย่าว่าแต่ 5 นาทีแม้ 5 วินาทีก็เพียงพอแล้ว!