ถนนในนิวยอร์กเป็นถนน 2 เลนที่คึกคักใจกลางเมือง

รถโฟล์คสวาเก้น 3 คันที่ด้านหลังเร่งความเร็วขึ้นมาทำการปิดล้อม รถยนต์ที่ ไคล์ นั่งอย่างเงียบ ๆ

อีก 2 คันข้างหน้าซึ่งเป็นรถบรรทุกและรถตู้ก็ชะลอความเร็วลง

“ รถเป้าหมายไม่ผิดปกติ ดูเหมือนว่ามันจะยังไม่พบเห็นเรา ให้ทุกคนเตรียมพร้อมโจมตี!”

หัวหน้าหน่วยจู่โจมที่อยู่บนรถด้านหลังถือวิทยุสื่อสารขนาดเล็กคอยสั่งการ

“ ฉันจะนับถอยหลัง, 3, 2 …”

'1' นั้น หัวหน้าหน่วยจู่โจมยังไม่ทันได้พูดออกมา

รถยนต์คันสีดำก็เร่งความเร็วอย่างกระทันหันและเสียงเครื่องยนต์ก็ส่งเสียงคำรามแล้วพุ่งทะยานออกไปเหมือนวัวที่กำลังโกรธ

“มันกำลังหนี!”

หน่วยจู่โจมตกตะลึงโดยคิดว่าเป้าหมายต้องการหลบหนี แต่วินาทีต่อมาฉากที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงยิ่งขึ้นก็ปรากฏขึ้น …

พวกเขาเห็นรถยนต์สีดำกระแทกเข้าที่ด้านท้ายของรถตู้ด้วยความเร็วเต็มที่ทำให้รถตู้เสียหลักพลิกคว่ำไปด้านข้าง

ด้วยความเร็วที่วิ่งบวกกับแรงกระแทกทำให้รถตู้ไถลไปตามถนนเป็นระยะทางกว่า 10 เมตรจนเกิดสะเก็ดไฟลุกไหม้กระเด็นไปตามทาง

ในช่วงเวลานี้รถที่ไล่ล่าและรถที่ถูกล่า ไล่กวาดกันมาถึงทางแยกทำให้รถยนต์ที่สัญจรไปมาบีบแตรเข้าใส่ และบางคันก็หยุดลงอย่างกระทันหัน

ในตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่า รถยนต์สีดำ ไม่ได้ต้องการหนี แต่กำลังเริ่มโจมตี …

หัวหน้าหน่วยจู่โจม ตะโกนด้วยเสียงอันแหบแห้งว่า“ ไอ้เวรเอ้ย! มันรู้ตัวแล้ว! อย่าปล่อยให้มันหนีรอดไปได้!”

หลังจากได้รับคำสั่งรถบรรทุกขนาดใหญ่ก็เร่งความเร็วเบียดแซงขึ้นไปด้านหน้ารถยนต์สีดำปิดกั้นเส้นทางด้านหน้าในทันที

รถ 3 คันที่อยู่ด้านหลังก็เร่งความเร็วพุ่งเข้าชนจากด้านหลังและด้านซ้ายขวาปิดผนึกเส้นทางหลบหนีของเป้าหมายอย่างสมบูรณ์

แม้จะกระแทกรถตู้ตกข้างทางไปแต่ รถยนต์สีดำ ก็ไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้แต่น้อย ไม่มีรอยแตกของกระจกที่หน้าต่างหรือกระจกหน้ารถ

ในเวลานี้ภายในรถยนต์สีดำ

วิสท์ รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและได้พูดขึ้นว่า:“ระบบป้องกันของรถคันนี้สูงมาก หากพวกมันไม่มีอาวุธหนักที่มีพลังทำลายล้างสูงรถคันนี้ก็จะไม่เป็นอะไร…”

ในขณะที่ วิสท์ ยังพูดไม่ทันจบหน้าต่างของรถที่ขับตามมาก็เผยให้เห็นปากกระบอกปืนแบบพิเศษของปืนกลเล็งเป้ามาที่รถของพวกเขา

"ถือซะว่าผมไม่ได้พูดก็แล้วกัน” วิสท์ รู้สึกอายเล็กน้อย

กระบอกปืนกลเริ่มหมุนและกระสุนราวกับฝนเหล็กกระแทกเข้ากับตัวรถยนต์สีดำ!

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!.......

รถยนต์สีดำแกว่งไปมาและกระจกหน้าต่างเริ่มมีรอยแตก

“ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของฉันจะถูกไล่ยิง” ไคล์ ยักไหล่และปลดเข็มขัดนิรภัย เตรียมที่จะจัดการกับพวกที่ไล่ตามมา

ทันใดนั้น วิสท์ ก็พูดขึ้นว่า:“เจ้านายเลขาของคุณติดต่อเข้ามา”

“โทรมาเวลานี้มีอะไรรึเปล่า” ไคล์ เอ่ยขึ้นพร้อมกับประเมินการป้องกันของรถชั่วขณะหนึ่งจากนั้นก็พยักหน้าและพูดว่า "เชื่อมต่อ"

ผ่านไปครึ่งวินาทีเสียงของ เรน ก็ดังขึ้น“เจ้านาย”

"เกิดอะไรขึ้น? ขอสั้น ๆ ” ไคล์ เอ่ย

เรน รายงานทันที:“ 2 เรื่อง เรื่องแรกคนของเราได้ค้นพบร่องรอยของ บัคกี้ บาร์นส์ แล้วซึ่งตอนนี้อยู่ในนิวยอร์กซิตี้!”

“ แล้วเรื่องที่ 2?” ไคล์ ถามพลางมองไปรอบ ๆ

ภายใต้การยิงอย่างต่อเนื่องของปืนกลรถยนต์สีดำก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและกระจกหน้าต่างแตกร้าวเหมือนใยแมงมุมใกล้ถึงขีดจำกัดที่จะทนได้แล้ว

เรน พูดต่อว่า:“เรื่องที่ 2 ตอนนี้ นิค ฟิวรี ถูกโจมตีโดยกองกำลังลึกลับส่วนเหตุผลก็ไม่ชัดเจน”

เธอได้ยินเสียงแปลก ๆ ผ่านสายของ ไคล์ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะถามขึ้น:“ เจ้านายเกิดอะไรขึ้นกับคุณที่นั่น”

“ ไม่มีอะไร มันก็แค่พวกแมลงวันที่น่ารำคาญ…”

เมื่อคำพูดของ ไคล์ เพิ่งพูดไปได้แค่ครึ่งทางหน้าต่างรถยนต์ก็แตกกระจายและกระสุนก็สาดเทเข้ามาในตัวรถกวาดไปทั่วทุกสิ่งที่อยู่ข้างในและทำให้รถเสียหลักจนในที่สุดก็หยุดลง

ในเวลาเดียวกัน.

โทรศัพท์ของ หัวหน้าหน่วยจู่โจม ก็ดังขึ้น

เมื่อรับสายและฟังสิ่งที่ปลายสายพูดสีหน้าของเขาก็หมองคล้ำ “ คุณพูดอะไร - บุคคลเป้าหมายอยู่อีกถนนหนึ่ง? เป็นไปได้ยังไง! แล้วตอนนี้ทีมของเรากำลังโจมตีใคร?”

ในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ขมขื่นและหวาดกลัว:“ ไม่นานหลังจากนั้นดูเหมือนว่าจะมีคนไปที่สำนักงานใหญ่ของ S.H.I.E.L.D …จำไว้ว่าจากนี้ไปคุณไม่ใช่คนของ S.H.I.E.L.D…ฉันขอแนะนำให้คุณหนีออกจากที่นั่นให้เร็วที่สุด!”

เมื่อชายคนนั้นพูดจบเขาก็รีบวางสายราวกับว่าเขากลัวว่าจะมีปัญหา

เมื่อฟังน้ำเสียงที่หวาดกลัว หัวหน้าหน่วยจู่โจม ก็อดไม่ได้ที่จะตะลึง เมื่อมองไปที่รถยนต์สีดำที่จอดสนิทอยู่บนถนนและพังยับเยินด้วยกระสุนปืน เขาก็นึกถึงความเป็นไปได้…..

ใบหน้าของเขาซีดเผือด เหงื่อเย็นไหลออกมาเปียกชื้นและปากของเขาก็สั่น:“ สำนักงานใหญ่คงจะไม่เล่นตลกกับฉันแบบนี้หรอกใช่ไหม?”

นอกจากคน ๆ นั้นแล้วยังจะมีใครอีกที่สามารถทำให้ผู้บริหารของ S.H.I.E.L.D. หวาดกลัวได้

“หัวหน้าคุณจะให้พวกเราโจมตีมันต่อไหม?”

มันเป็นคำถามจากลูกน้องในทีมแต่มันทำให้ปากของหัวหน้าหน่วยกระตุกและเขาพูดด้วยความกลัว:“ จะโจมตีอะไรอีก รีบถอนตัวออกไปจากที่นี่เร็ว!”

“ ถอนตัว?” สมาชิกจู่โจมทุกคนเหลือบตามองกัน

“ เป้าหมายของเราผิดและคนที่เรากำลังโจมตีตอนนี้น่าจะ…”

'พรึบ! '

ลมที่ร้อนระอุและเปลวไฟสีทองก็พุ่งออกมาจากรถยนต์สีดำที่พังยับเยิน มันเหมือนกับดวงอาทิตย์ดวงเล็ก ๆ ที่โผล่ขึ้นมา ทำให้รถยนต์สีดำและหัวกระสุนที่ตกอยู่ใกล้เคียงถูกหลอมละลายกลายเป็นเหล็กหลอมเหลวที่มีอุณหภูมิสูง

ภายใต้ความหวาดกลัวของสมาชิกหน่วยจู่โจม ไคล์ ก้าวออกมาจากเปลวไฟที่ลุกโชนด้วยท่าทางที่ไม่แยแสและไม่สนใจรถที่ปิดล้อมอยู่รอบ ๆ

“ สัญลักษณ์แห่งสันติภาพ…?”

ใบหน้าของพวกเขาซีดขาวและความกลัวของพวกเขามันอัดแน่นจนหายใจไม่ออก

ในนิวยอร์กกล้าโจมตีสัญลักษณ์แห่งสันติภาพอย่างเปิดเผย? ไม่มีใครสามารถแบกรับความผิดนี้ได้!

“หนีเร็ว!”

สมาชิกจู่โจมแทบจะตะโกนขึ้นพร้อมเพรียงกัน

รถยนต์ทั้ง 4 คันขับหลบหนีออกจากที่เกิดเหตุไปในทิศทางเดียวกัน

“คิดหนีมันไม่ง่ายปานนั้น” ไคล์ ยกมือของเขาขึ้นอย่างช้าๆเปลวไฟสีทองพันรอบแขนของเขา จากนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นแล้วพุ่งทะยานเป็นเสาไฟสีทองอร่ามเข้าหารถยนต์ทั้ง 4 คันอย่างรวดเร็ว

เปลวไฟสีทองที่ลุกโชนกลืนกินรถยนต์เข้าไปทั้งหมด

เสียงกรีดร้องดังขึ้นระงมและภายในเวลาไม่กี่วินาทีมีเพียงซากรถเท่านั้นที่กำลังลุกไหม้อยู่ในจุดนั้น

หน่วยจู่โจมทั้งหมดถูกทำลายด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!

ไคล์ มองไปรอบ ๆ และดึงการ์ดเวนอมออกมา หลังจากกางปีกสีดำที่ด้านหลังเขาก็พุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยความเร็วเหนือเสียง กลับไปยังอาคารดอร์เซ็ตในทันที