นาตาชา นอนขดตัวอยู่บนพื้นด้วยร่างกายที่สั่นเทา เธออ่อนแอและต้องการปีนขึ้นจากหลุมดิน ทันใดนั้นหญิงสาวอีกคนก็ก้าวเข้ามาและนั่งยองๆบนร่างของเธอ จากนั้นมือของหญิงสาวคนนั้นก็จับไปที่คอสีขาวของ นาตาชา

ใบหน้าของหญิงสาวซีดเซียวและดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความดุร้ายและเธอก็เปล่งเสียงแหบแห้งออกมา “ทำไมเธอถึงไม่รีบตายๆไปซะ”

“ เอมิลี่ ปล่อยฉัน...” นาตาชา จับข้อมือทั้งสองข้างของอีกฝ่ายไว้และพยายามดิ้นรนตามความปรารถนาแห่งชีวิต

“ นาตาชา ขอร้องล่ะ ช่วยตายเพื่อฉัน.…”

"เธอ..."

นาตาชา ตัวสั่นและจ้องมองหญิงสาวที่ขึ้นคล่อมอยู่บนร่างกายของเธอ

เอมิลี่ ซึ่งเป็นเพื่อนคนเดียวของเธอ ในตอนนี้ต้องการที่จะฆ่าเธอเพื่อแย่งอาหารมื้อสุดท้ายและมีโอกาสที่จะใช้ชีวิตต่อไปภายใต้กฎขององค์กรห้องแดง

นี่คือความจริงของมนุษย์และเป็นความจริงที่โหดร้าย

ความรู้สึกและความสงสารล้วนเป็นภาระ การปฏิบัติตัวเองเป็นอาวุธสังหารที่สามารถละทิ้งอารมณ์เท่านั้นถึงจะสามารถอยู่รอดได้จนถึงจุดจบและกลายเป็นสายลับที่ทรงพลังที่สุดในองค์กรนี้ 'แบล็ค วิโด้'

นาตาชา เอนศีรษะของเธอภายใต้การจ้องมองของอีกฝ่าย

น้ำตาไหลออกมาจากมุมตาซ้ายของเธอและกลั่นตัวเป็นน้ำแข็งในทันที

นี่คือน้ำตาหยดสุดท้ายในชีวิตของเธอ จากนี้ไปตัวตนของผู้หญิงที่อ่อนแอจะถูกล้างออกไปจากก้นบึ้งของหัวใจเธอ

“ ขอโทษด้วยฉันต้องมีชีวิตอยู่ต่อ!” ใบหน้าของ นาตาชา กลายเป็นเย็นชาและเท้าของเธอก็ตวัดขึ้นไปล็อคคอของ เอมิลี่ แล้วกดลงไปที่พื้น ร่างกายของเธอช่างยืดหยุ่นได้อย่างยอดเยี่ยม

ตาต่อตา ฟันต่อฟัน!

เอมิลี่ ไม่คิดเลยว่า นาตาชา จะเหลือแรงโต้กลับ มือของเธอหลุดจากคอของ นาตาชา หมดโอกาสฆ่าในทันที

“ เอมิลี่ เธอคงลืมไปว่าเธอไม่เคยเอาชนะฉันได้เลยไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ตาม”

“หากเราถูกลิขิตให้มีเพียงคนเดียวที่จะมีชีวิตอยู่ ให้ฉันใช้ส่วนแบ่งของเธอก้าวเดินต่อไป! ”

ภายใต้เสียงของ นาตาชา ดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

นาตาชา ใช้ขาของเธอบิดคอของ เอมิลี่ อย่างรุนแรงจนคอหมุนได้รอบ 180 องศา

เสียงหักของกระดูกคอดังขึ้นในอากาศ ดวงตาของ เอมิลี่ สูญสิ้นแสงและร่างไร้วิญญาณของเธอตกลงไปบนพื้นดินเยือกแข็ง

"ฉันชนะ." นาตาชา หอบหายใจออกมาอย่างรุนแรงท่ามกลางลมหนาวและท้องที่ร้องลั่นด้วยความหิว

เธอพาร่างกายที่อ่อนล้าคลานเข้าหาขนมปังกองเล็ก ๆ ที่มีเลือดและเกล็ดหิมะติดอยู่ด้านบน

นาตาชา ไม่คิดอะไรมากเธอหยิบขนมปังชิ้นเล็กๆเข้าไปในปาก และเคี้ยวอย่างช้าๆจากนั้นก็กลืนมันลงไป

'แป๊ะ! แป๊ะ! แป๊ะ! แป๊ะ!'

เสียงปรบมือดังขึ้น นาตาชา เงยหน้าขึ้นมองอย่างอ่อนแรงและเห็นชายวัยกลางคนสวมชุดทหารเดินเข้ามาที่นี่

“ช่างสวยงามมากลูกสาวของฉัน ตอนนี้เธอชนะและเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว” ชายคนนั้นยิ้มอย่างมีความสุข

“ทาลัส” นาตาชา กัดฟันของเธอเอาไว้แน่นผมสีแดงปิดบังใบหน้าและดวงตาที่อยู่ระหว่างเส้นผมมันเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

ทาลัส โรมานอฟ พ่อบุญธรรมของเธอซึ่งเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่ระดับสูงขององค์กรห้องแดง ได้ฝึกฝนและกระตุ้นให้เธอกลายเป็นสายลับที่เลือดเย็น

“แววตาที่ดี. เธอจะกลายเป็นสายลับที่ทรงพลังที่สุดในประวัติศาสตร์ขององค์กรห้องแดง” ทาลัส เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น เขาไม่สนใจเกี่ยวกับความเกลียดชังและความไม่พอใจของ นาตาชา ที่มีต่อเขาเพราะสุดท้ายแล้วเธอก็ต้องถูกล้างสมองอยู่ดี

กำจัดอารมณ์และความทรงจำหรือแม้แต่ลบล้างความเป็นมนุษย์หลังจากที่พวกเธอทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายเสร็จสิ้น

ที่นี่คือองค์กรห้องแดงทุกอย่างถูกสร้างขึ้นในองค์กรที่ทรงพลังพวกเขาจะไม่ยอมให้น้ำรั่วไหลออกไปได้แม้แต่หยดเดียว

ทาลัส มั่นใจในเรื่องนี้มาก ดังนั้นเขาจึงไม่แยแสต่อความรู้สึกเกลียดชังของ นาตาชา ที่มีต่อเขา

“ นาตาชา ตอนนี้เธอดูน่าเกลียดจริงๆ”

ในขณะนี้จู่ๆคำพูดที่เยือกเย็นและสงบก็ดังขึ้นจากด้านหลัง นาตาชา ได้ยินเสียงผู้ชายที่คุ้นเคยเธอพยายามลืมตาและมองไปยังต้นเสียง

ทาลัส หันกลับไปมองด้วยความแปลกใจ บนพื้นที่รกร้างกว้างใหญ่ด้านหลังเขามี เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ชายหนุ่มคนหนึ่ง และลุงวัยกลางคนอีกคนหนึ่ง ยืนรวมตัวกันอยู่ที่นั่น และที่มือของชายวัยกลางคนมีกรงเล็บที่เย็นยะเยือกยื่นออกมา ส่วนเด็กผู้หญิงและชายหนุ่มต่างก็สวมเสื้อมีฮู้ด ปกคลุมเกือบทั่วทั้งใบหน้า

“พวกแกเป็นใครกัน? ไม่รู้รึไงว่าที่นี่เป็นพื้นที่หวงห้าม!” ทาลัส ตะโกนถามอย่างไม่แยแสและมือซ้ายของเขาก็ดึงปืนพกลำกล้องขนาดใหญ่ออกมาจากเอวของเขา แม้ว่ากลุ่มคนที่ปรากฏออกมาจะมี 3 คน แต่เขาก็เป็นมนุษย์ชั้นยอดที่มีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับสูงแล้วทำไมต้องกลัว?

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหน้าไม่ได้มองมาที่เขา ดวงตาของมันจ้องมองไปที่ นาตาชา และพูดออกมาอย่างช้าๆ:“ เธอหนีจากเรือรบประจัญบานและฆ่าทหารไปหลาย 10 นาย บัญชีนี้เธอจะชดใช้มันยังไง”

“ นั่นเป็นฝีมือของสายลับคนอื่น ๆ ใน องค์กรห้องแดง ซึ่งมันไม่ใช่ฝีมือของฉัน” นาตาชา อธิบายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแอและร่างของเธอยังคงนอนอยู่บนพื้นและเธอก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

เธอถามว่า:“ ครั้งที่แล้วคุณบอกให้ฉันเข้าร่วม ในครั้งนี้ยังนับอยู่หรือไม่?”

"นับ." ชายหนุ่มสวมฮูดพยักหน้าตอบรับ

ด้วยคำพูดดังกล่าวก็เพียงพอแล้วที่จะเปลี่ยนสถานการณ์ของ นาตาชา ให้ย้อนกลับ เธอหายใจเข้าลึก ๆ และพูดขึ้นว่า "พาฉันออกไปจากที่นี่"

“ โลแกน ไปรับเธอมา” ชายหนุ่มที่สวมฮูตออกคำสั่ง ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆก็พุ่งทะยานลงไปโดยไม่สนใจปืนของ ทาลัส ที่ได้หันปากกระบอกปืนเล็งมาทางเขา

“แกเห็นฉันเป็นหัวหลักหัวตอรึไง!”ทาลัส ตะโกนด้วยความโกรธ ตั้งแต่ต้นจนจบทั้ง 3 คนที่ปรากฏตัวขึ้นไม่ได้มองเขาเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว!

และพวกมันยังทำข้อตกลงทางวาจากับ นาตาชา ต่อหน้าต่อตาเขา แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาโกรธได้ยังไง!

ทาลัส จ้องมองไปที่ โลแกน ซึ่งกำลังเข้ามาใกล้พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา:“ ถ้าแกยังขืนเข้ามาอีกก้าวฉันยิงแกแน่!”

โลแกน ไม่ได้สนใจคำพูดของ ทาลัส ซึ่งทำให้ ทาลัส ตัดสินใจเหนี่ยวไกปืนในทันที

แต่ในไม่ช้า ทาลัส ก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ - ไม่ว่าเขาจะกดนิ้วลงยังไงไกปืนก็ไม่ขยับแม้แต่น้อยดูเหมือนมันจะถูกบล็อกด้วยบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นและเป็นไปไม่ได้ที่จะยิงปืน

“คุณมันเอะอะเสียงดังวุ่นวาย ฉันกลัวว่าเจ้านายจะรำคาญ”

เด็กสาวตัวเล็กและบอบบางมอง ทาลัส อย่างเย็นชาและดวงตาของเธอก็ส่องแสงสีเงินแวววาว

สีหน้าของ ทาลัส เปลี่ยนไปและทันใดนั้นปืนพกที่ถืออยู่ในมือของเขาก็ลอยขึ้นไปบนอากาศและปากกระบอกปืนก็เล็งไปที่หัวของเขา

ในเวลานี้ โลแกน ซึ่งไม่มีอุปสรรคขัดขวางได้เดินไปหา นาตาชา แล้วคว้าร่างของเธอด้วยมือข้างเดียวจากนั้นก็แบกไว้บนไหล่ของเขา

แบล็ควิโดว์ ได้รับการช่วยเหลือแล้ว!