คลับสโมสร

ที่ตั้งของอาคารไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แต่อาคารมีขนาดกว้างขวางกว่าเดิมมาก

ยังคงมีพรมแดงอยู่ที่ด้านหน้าอาคารสโมสร ไฟด้านหน้าสว่างไสวและมีบรรยากาศน่านั่ง ทางเข้ายังคงเป็นเคาน์เตอร์ต้อนรับและทางเดินเป็นแบบเก่าที่ดูหรูหราเรียบง่าย การก้าวเข้ามาสามารถทำให้ผู้คนได้สัมผัสกับบรรยากาศหรูหราของคนดังเมื่อหลาย 10 ปีก่อน

"คุณ? คุณ…."

ชายในชุดสูทที่เป็นพนักงานต้อนรับพยายามเรียก ไคล์ ที่เดินข้ามธรณีประตูและเมื่อ ไคล์ มองเข้าไปข้างในเขาก็เห็นเค้าโครงและสิ่งของที่คุ้นเคยทั้งหมดภายในคลับ

ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ฉันออกจากที่นี่อย่าว่าแต่คลับเต้นรำแห่งนี้เลยแม้แต่ยุโรปก็ไม่เคยกลับมา ในตอนนี้เวลามันผ่านมาแล้ว 60 กว่าปี

ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในนี้ยังคงเหมือนเดิมจะมีเปลี่ยนก็แค่ผู้คน!

“นายพาฉันมาที่นี่เพื่ออะไร” ไคล์ พึมพำในอากาศแห่งความว่างเปล่า พร้อมกับกำมือเอาไว้แน่นๆอย่างเงียบ ๆ

เมื่อกี้. มีหลายสิ่งที่สามารถสัมผัสจากตัวชายลึกลับคนนั้นได้ - หนึ่งในนั้นคือคลับสโมสรแห่งนี้

“นี่คุณที่นี่ไม่อนุญาตให้เข้า.…”

ผู้คุมร่างสูงใหญ่ราวกับหมี 2 คนในชุดสูทเดินเข้ามาขัดขวาง ไคล์ และต้องการไล่เขาออกไป

ท้ายที่สุด คลับสโมสร แห่งนี้เป็นสถานที่ติดต่อพูดคุยสำหรับคนดัง หากคุณไม่มีตัวตนที่แน่นอนและไม่ได้รับการแนะนำจากสมาชิกอย่าพูดถึงการได้รับบัตรสมาชิกของคลับสโมสรแม้แต่ประตูก็ไม่มีสิทธิ์เข้า

ผู้คุมทั้ง 2 ก้าวไปข้างหน้าและเอื้อมมือออกไปหา ไคล์ แต่ในช่วงเวลาถัดไปการเคลื่อนไหวของพวกเขาหยุดชะงัก

พลังที่แข็งแกร่งหนักหน่วงราวกับภูเขาขนาดใหญ่กดทับลงมา!

ด้วยลมหายใจที่แผ่วเบา ไคล์ จึงคลายกำปั้นที่กำแน่นโดยไม่สนใจผู้คุมทั้ง 2 คน เขาเดินต่อไปในทางเดินที่มีไฟส่องสว่างแล้วเดินไปที่เคาเตอร์ต้อนรับที่มีพนักงานเสิร์ฟยืนอยู่

“สวัสดีครับ มีอะไรให้ผมช่วยไหม?"

พนักงานเสิร์ฟหน้าซีดและทักทาย ไคล์ พร้อมกับแอบเหลือบไปมอง ผู้คุมทั้ง 2 คนที่อยู่ด้านหลัง ไคล์

ผู้คุมทั้ง 2 เป็นทหารที่ได้เกษียณอายุราชการออกจากการเป็นทหารพิเศษชั้นสูงของรัสเซียในเวลานี้ทั้ง 2 คนทรุดลงกับพื้นอย่างไม่เต็มใจพร้อมกับพยายามโบกมือเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผากอยู่ตลอดเวลาดูเหมือนจะมีอาการตื่นตระหนกและหวาดกลัว

มันเกิดอะไรขึ้นทำไมอดีตทหารรัสเซียทั้ง 2 คนถึงทรุดลงกับพื้นและไม่สามารถลุกขึ้นได้?

ไคล์ ไม่สนใจสีหน้าของพนักงานเสิร์ฟเขาถามอย่างใจเย็น:“ ฉันต้องการตรวจสอบบันทึกการใช้งานบัตรสมาชิก 006”

เดิมทีเขามาที่นี่เพราะบุคคลลึกลับ แต่ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการจะถามคือคำถามอื่น

“ บันทึกการใช้งานบัตรสมาชิก?” พนักงานเสิร์ฟตกตะลึงและพูดว่า“ ต้องขออภัยครับ ระบบคอมพิวเตอร์ของเราไม่มีสิทธิ์อ่านบันทึกการใช้งานบัตรสมาชิกของสมาชิก 10 อันดับแรก เพราะบัตรสมาชิกทั้ง 10 ใบ ผลิตขึ้นเป็นพิเศษจะออกให้เฉพาะสมาชิกที่มีสถานะพิเศษเท่านั้น ไม่มีใครมีสิทธิ์ดูบันทึกการใช้งานได้”

สิทธิ์รักษาความปลอดภัยให้กับสมาชิก 10 อันดับแรก?

ไคล์ ยิ้มและเคาะหน้าจอนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์ด้วยนิ้วมือของเขา แล้วพูดเบาๆว่า“ทำงานได้แล้ว”

“ ไม่มีปัญหาครับเจ้านาย”

วิสท์ แอบออกไปและขยายเสาอากาศเพื่อบุกรุกเจาะระบบของคลับสโมสร

และทันใดนั้นไฟของอาคารคลับสโมสรทั้งหมดก็ดับลงในทันที

หลังจากนั้นก็กะพริบ 2-3 ครั้งแล้วมันก็สว่างตามเดิม

จากนั้นเสียงของ วิสท์ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง“ พบแล้วครับเจ้านาย”

“ ส่งข้อมูลมาให้ฉันดู” ไคล์ ออกคำสั่ง

“รับทราบครับ”

วิสท์ ฉายภาพกราฟิก 3 มิติขึ้นซึ่งแสดงบันทึกการใช้งานบัตรสมาชิกเป็นตัวเลขและภาษาอังกฤษอย่างชัดเจน

ไคล์ ดูคร่าวๆ ครั้งแรกที่เข้าใช้บริการที่นี่ก็ตั้งแต่ปี 1944

ข้างต้นเป็นบันทึกโดยละเอียดเกี่ยวกับจำนวนคน จำนวนครั้งที่ใช้บริการ และอื่น ๆ

เวลาในการใช้งานจะถูกต้องตรงกับวันที่ของปีเท่านั้นและควรเป็นบันทึกที่เขียนด้วยลายมือของเสมียนเท่านั้น ต่อมาหลังจากที่คอมพิวเตอร์เป็นที่นิยมของคนทั่วไปจึงมีการลงทะเบียนใหม่ในระบบคอมพิวเตอร์เพื่อบันทึก

วันนั้นเขามอบบัตร 006 ให้กับพนักงานเสิร์ฟเพื่อให้เธอมอบให้กับ เพ็กกี้ คาร์เตอร์

ไคล์ มองลงไปและก็เหลือบไปเห็น

ในตอนท้ายของปี 1944 มีบันทึกการใช้งานบัตรสมาชิกมากกว่า 30 ครั้งซึ่งทั้งหมดนี้ เพ็กกี้ เป็นคนใช้งาน

ในตอนท้ายของปี 1944 วันที่บันทึกการใช้งานครั้งสุดท้ายกับระยะเวลาการเสียชีวิตที่บันทึกไว้บนป้ายหลุมศพของ เพ็กกี้ คาเตอร์ นั้นอยู่ห่างออกไปเพียงไม่ถึงครึ่งเดือน

มันยากที่จะจินตนาการได้ว่าผู้หญิงที่เจ็บป่วยจะมาที่คลับสโมสรแห่งนี้แทบทุกวัน

หากไม่มีญาติหรือคนรู้จักที่นี่ก็เท่ากับว่ามีความทรงจำอันมีค่าที่เธอไม่อาจลืมได้อยู่ที่นี่

“เพ็กกี้” ไคล์ พึมพำกับตัวเอง

ในตอนนี้เขาจำสิ่งต่างๆได้มากมายและในที่สุดภาพแห่งความทรงจำที่อยู่ในช่วงอำลา เพ็กกี้ ก็โผล่ขึ้นมา

จูบอำลายามพระอาทิตย์ตกดิน

ไคล์ ส่ายหน้าและดึงความรู้สึกทางอารมณ์ของเขากลับมาและตั้งใจมองดูข้อมูลตรงหน้า

ตั้งแต่ปี 1944 ถึง ปี 2007 เว้นว่างไว้นั่นคือหลังจาก เพ็กกี้ เสียชีวิตและไม่มีใครใช้บัตร 006 เพื่อใช้จ่ายที่นี่

จนถึงปี 2008!

ปีนี้ เดือนนี้ และเพิ่งผ่านมา 1 วันมีคนใช้บัตรสมาชิกของคลับสโมสร!

“ ใครใช้บัตรสมาชิกของ เพ็กกี้...”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ไคล์ ก็นึกถึงชายลึกลับคนนั้น

“ มันเปิดห้องเดี่ยว 301”

หลังจากดูข้อมูลที่สำคัญ ไคล์ ก็หยิบ วิสท์ ขึ้นมาจากโต๊ะและร่างของเขาก็แวบหายกลายเป็นเงาพล่าเลือนออกไปจากสถานที่นั้น

พนักงานเสิร์ฟลืมตาโพลงเหมือนเห็นผี เมื่อเขาเตรียมที่จะกรีดร้องเขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อมีมือใหญ่ของใครบางคนมาปิดปากเขาเอาไว้

ในเวลาเดียวกันเขาได้หันไปมองคนที่ปิดปากเขาเอาไว้และเห็นว่าเป็นผู้คุมที่เป็นอดีตทหารรัสเซีย

"คุณกำลังทำอะไร? พวกคุณไม่หยุดชายคนนั้นเหรอ…” พนักงานเสิร์ฟถาม

"หยุด? เราจะหยุดเขาได้อย่างไร” ผู้คุมคนหนึ่งพูดด้วยรอยยิ้ม:“ คุณจำไม่ได้เหรอว่าเขาคนนั้นคือใคร?”

"เอ๋?" พนักงานเสิร์ฟกระพริบตาอย่างสงสัย

ผู้คุมอีกคนเดินเข้ามาตบหน้าอกเขาเบาๆ “ คุณชอบพูดถึงเขาอยู่บ่อยครั้งพูดถึงตำนานในตำนานที่ครั้งหนึ่งเคยมาที่คลับสโมสรแห่งนี้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2!”

"ไม่จริงใช่ไหม?"

พนักงานเสิร์ฟ อ้าปากค้างและพูดออกมาว่า“ จริงด้วยผมลืมไปได้ยังไงแม้กระทั่งสิ่งที่สำคัญ 006 คือหมายเลขของบัตรสมาชิกของเขา"