ดวงอาทิตย์ลาลับ ความมืดมิดก็มาเยือนและมีเพียงแสงไฟด้านในของคฤหาสน์เท่านั้นที่ยังคงปัดเป่าความมืดในยามราตรีนี้

หลังจากกลับมาที่คฤหาสน์ ไคล์ นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องสำนักงานบนชั้น 2 โดยมี เรน ยืนอยู่ข้างๆ ในตอนนี้เธอใช้พลังจิตควบคุมขวดไวน์แดงให้ลอยขึ้นอยู่เหนือโต๊ะจากนั้นก็ริน ไวน์ลงในแก้วของ ไคล์ อย่างช้าๆโดยไม่มีหกออกมาข้างนอกเลยแม้แต่หยดเดียว

“ สถานการณ์ข้างนอกเป็นอย่างไร” ไคล์ จิบไวน์พลางลูบผมสีดำนุ่มของ เรน

“ ในคฤหาสน์ 100 เมตรมีคนเกือบ 30 คนซ่อนตัวอยู่ในป่าและอยู่ห่างออกไปมากกว่า 100 เมตรก็มีความเคลือนไหวของคนหมู่มากเช่นกัน” เรน เอ่ยตอบคำถามของ ไคล์ ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

“พวกมันคงไม่สามารถอดทนรอได้อีกต่อไป” ไคล์ หัวเราะพร้อมกับเคาะนิ้วของเขาลงบนโต๊ะเป็นจังหวะที่นุ่มนวล

เช่นเดียวกับการนับเวลาถอยหลัง ทันใดนั้นดวงตาของ เรน ก็เป็นประกายแวววาวสีเงินพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "มาแล้ว!"

เมื่อเสียงของเธอดังขึ้น จรวดหลาย 10 ลูกถูกยิงเข้ามาทางหน้าหน้าต่างระเบียง เมื่อจรวดพุ่งเข้ามาในห้องมันก็หยุดลงอย่างกะทันหันราวกับว่ามันถูกปิดกั้นด้วยพลังลึกลับบางอย่าง

“เอาของพวกแกกลับคืนไป” น้ำเสียงอันเย็นชาของ เรน ดังขึ้นจากนั้นเธอก็โบกมือเล็กๆ ของเธอเบาๆ จรวดหลาย 10 ลูกหันกลับไปอย่างรวดเร็วแล้วพุ่งหายเข้าไปในป่ายามค่ำคืนที่อยู่ด้านนอกคฤหาสน์

‘ตูมมมมม’

เสียงระเบิดคำรามจากภายนอกดังขึ้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องของผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนก็ดังขึ้นมาเช่นกัน

นี่เหมือนการเปิดฉากของสงคราม ในคืนนี้การต่อสู้อันดุเดือดกำลังใกล้เข้ามา!

หลังจากแผนการลอบสังหาร ไคล์ ถูกเปิดโปงกลุ่มติดอาวุธก็รีบออกจากป่าและรีบเข้าไปในอาคารหลักของคฤหาสน์ในทันที

'ตูม! '

ประตูหลักของคฤหาสน์ถูกระเบิดอย่างรุนแรง จนฝุ่นควันคละคลุ้งไปทั่ว จากนั้นชายชุดดำถือดาบและปืนหลาย 10 คนพุ่งเข้าไปที่ประตูทางเข้าหลัก

เมื่อได้ยินเสียงดังมาจากชั้นล่าง ไคล์ ก็ไม่ไหวติงใบหน้าของเขายังคงเฉยชา เขายกแก้วไวน์ขึ้นพร้อมกับแกว่งไวน์แดงในแก้วเบาๆและเพลิดเพลินไปกับรสชาติของไวน์แดง

เรน ก็ไม่ได้ขยับเธอไม่คิดที่จะลงไปชั้นล่าง ในตอนนี้เธอหลับตาและกำลังค้นหาศัตรูบนชั้น 2 อย่างตั้งใจ

ชั้น 2 เป็นพื้นที่ต่อสู้ของเธอ สำหรับชั้นแรก…...

“ อ๊าา !!”

“ สัตว์ประหลาด มันเป็นสัตว์ประหลาด!?”

“ ฆ่ามัน ฆ่ามันเร็วเข้า..…”

เสียงระเบิด เสียงปืนดังสอดประสานกันอย่างต่อเนื่องและเสียงกรีดร้องก็ดังระงมโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดซึ่งเริ่มตั้งแต่ล็อบบี้ชั้น 1 ไปจนถึงหน้าประตูคฤหาสน์

“กระดูกของ โลแกน เพิ่งฉีดโลหะอดาแมนเทียมเข้าไป เมื่อมีโอกาสได้ทดสอบของใหม่ที่เพิ่งได้รับมา เขาคงจะตื่นเต้นไม่น้อย” ไคล์ แกว่งแก้วไวน์เบา ๆ ใบหน้าของ ไคล์ เฉยเมยมากในตอนนี้ราวกับปีศาจที่กำลังเฝ้าดูชีวิตและความตายอย่างเพลิดเพลิน

ในเวลานี้ชั้นแรกของห้องโถงคฤหาสน์

มีซากศพนอนจมอยู่ในกองเลือดมากกว่าหนึ่งโหล ลักษณะการตายนั้นคล้ายกันมาก

บาดแผลร้ายแรงตามร่างกายส่วนใหญ่อยู่ที่คอและหน้าอก

ด้วยเสียงปืนและเสียงกรีดร้องที่รุนแรงดังระงมไปทั่วคฤหาสน์ทำให้มีสมาชิกของทีมผสมจำนวนมากหยุดชะงักด้วยความตกใจ

“ เกิดอะไรขึ้น ฝีมือเจ้าหมอนั่นเหรอ?” เหงื่อเท่าเม็ดถั่วเหลืองผุดขึ้นที่หน้าผากแล้วไหลลงมาอาบแก้มโดยที่เขาไม่กล้าที่จะเช็ดแม้เพียงชั่วครู่ชั่วยาม

เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกขององค์กรไฮดร้าได้รับมอบหมายให้มาทำภารกิจโจมตี ไคล์

เพื่อจัดการกับ สัญลักษณ์แห่งสันติภาพ นอกเหนือจากองค์กรไฮดร้าแล้วยังมีสายลับชั้นยอดขององค์กรห้องแดงจากโซเวียต และนินจาชั้นยอดขององค์กรนินจาจากญี่ปุ่น

ซึ่งทั้งหมดที่กล่าวมานี้เป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งเป็นกองกำลังชั้นยอด! แต่ตอนนี้พวกเขาเพิ่งเข้ามาในห้องโถงชั้นแรกของคฤหาสน์ก็ถูกสังหารด้วยน้ำมือของศัตรูเพียงคนเดียว …

“ สัญลักษณ์แห่งสันติภาพ โผล่หัวออกมา!” หัวหน้าทีมจู่โจมของไฮดร้า ตะโกนเสียงดังคำรามโดยไม่กลัวเกรง

“เจ้านายสั่งเอาไว้ว่าใครก็ตามที่เข้ามาในคฤหาสน์ต้องตาย!”

เสียงเย็นชาดังขึ้นมาอย่างกระทันหันจากนั้นเงาร่างหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากควันด้วยความเร็วสูง จากนั้นก็มุ่งตรงเข้าหาหัวหน้าทีมของไฮดร้าที่ตะโกนเสียงดังเมื่อสักครู่นี้ในทันที

“มันมาแล้ว! ฆ่ามัน!" หัวหน้าทีมไม่ได้ตกใจ แต่กลับหัวเราะเยาะออกมาเบาๆ หลังจากนั้นเสียงคำรามของปืนก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งบริเวณ

ปืนทุกกระบอกกระหน่ำยิ่งไปที่ โลแกน โดยมีเขาเป็นจุดศูนย์กลาง

โลแกน ไม่คิดที่จะถอยหนีเหมือนคนขี้ขลาดเมื่อเผชิญหน้ากับกระสุนที่ถาโถมเข้ามา เขายังคงก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

มีกระสุน 2-3 นัดยิงเข้าที่หน้าอกของ โลแกน แต่เขายังคงไม่สนใจเขายังคงมุ่งหน้าไปหาหัวหน้าทีมพร้อมกับกวาดกรงเล็บกระแทกออกมาอย่างรวดเร็วและรอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของหัวหน้าทีมก่อนหน้านี้ได้หายไปและกลายเป็นใบหน้าแห่งความหวาดกลัวผุดขึ้นมาแทนที่ กรงเล็บอันแหลมคมตัดคอของหัวหน้าทีมออกเป็นสองส่วนอย่างโหดร้าย

โลแกน ร้องคำรามราวกับสัตว์ป่าและกระสุนที่เพิ่งฝังเข้าไปในร่างกายของเขาก็ถูกบีบออกมาอย่างรวดเร็วภายใต้การควบคุมของกล้ามเนื้อ ติ้ง! ติ้ง! หัวกระสุนที่เปื้อนเลือดร่วงหล่นลงไปที่พื้นและบาดแผลจากกระสุนก่อนหน้านี้ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย

“ สัตว์ประหลาดอีกตัวที่ไม่กลัวลูกกระสุน…”

ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ตะโกนออกมา แต่มีสิ่งหนึ่งที่รู้ในตอนนี้คือล็อบบี้ชั้น 1 เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

อีกด้านหนึ่งเป็นห้องสำนักงานบนชั้น 2 ของคฤหาสน์

เรน ลืมตาขึ้นแล้วจ้องมองไปยังบริเวณระเบียงหน้าต่างกระจก ซึ่งที่นั่นมีนินจาที่สวมชุดดำ 3 คนยืนอยู่ แต่ละคนถือดาบซามูไรอยู่ในมือ

ชายที่ยืนอยู่ด้านหน้าทีมนินจามีแขนเสื้อที่พริ้วไหวไปกับสายลม เห็นได้ชัดว่าแขนของเขาถูกตัดขาด

“ ปีศาจไคล์! ในที่สุดฟ้าก็มีตาให้ฉันได้เจอแกอีกครั้ง” คำพูดแหบแห้งดังขึ้นมาอย่างเย็นชา หลังจากนั้นชายคนนั้นก็เปิดหน้ากากออกด้วยมือที่เหลือเพียงข้างเดียวและดวงตาสีขุ่นคู่หนึ่งจ้องมองไปที่ ไคล์ ที่ยังคงนั่งนิ่งๆอยู่บนเก้าอี้

“โอ้ นี่ไม่ใช่ เบโจมารุ คนรู้จักเก่าหรอกเหรอ” ไคล์ เงยหน้าขึ้นพร้อมกับเผยรอยยิ้มและพูดว่า:“ ตอนนั้นนายโชคดีไม่ตาย แต่ตอนนี้กลับพาตัวมาให้ฉันฆ่าถึงที่?"

“ไอ้บัดซบ ฉันจะต้องให้แกได้ชดใช้กับสิ่งที่ทำไว้กับฉันและประเทศของฉัน!”เบโจมารุ ร้องคำรามด้วยความโกรธแค้น

ในการต่อสู้ครั้งก่อน เบโจมารุ ได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาถูก ไคล์ ตัดแขนด้วย มุราซาเมะ ที่สร้างจากโซเดียมคาร์บอน เขาวนเวียนอยู่ระหว่างชีวิตและความตาย เขาหยุดเลือดและพาร่างอันบอบช้ำออกไปรักษา .

โดยไม่คาดคิดเขาเพิ่งเดินไปได้เพียง 100 เมตร พื้นที่ในโตเกียวได้กลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ที่ไม่เห็นก้น และระเบิดในครั้งนั้นมันยังฆ่ากลุ่มนินจาและทหารนับหมื่นนายไปอีกด้วย