ตอนที่ 23 การ์ดสีฟ้าระดับหายาก!

การมาถึงของ ไคล์ กลายเป็นจุดสนใจของผู้คนภายในฐานฝึกอบรมทันที

จ่าสิบเอก ที่มีอายุน้อยที่สุด, ฮีโร่ชาวอเมริกัน, ชื่อเหล่านี้เพียงพอที่จะทำให้เหล่าทหารเกณฑ์ตื่นเต้นและสนใจ

ตอนนี้บุคคลที่ล่ำลือกันมาอยู่ที่นี่แล้ว ซึ่งน่าดึงดูดยิ่งกว่า กัปตันอเมริกา ที่มีแต่โฆษณาชวนเชื่อ

สตีฟ ได้ใช้โอกาสนี้ลงไปที่ด้านหลังเวทีและให้แดนเซอร์สาวกระโปรงสั้นขึ้นไปเต้นบนเวทีแทน

ทหารในจัตุรัสยังคงตื่นเต้นเต็มไปด้วยอารมณ์และในตอนนี้พวกเขามองไปรอบ ๆ และพยายามที่จะค้นหา ไคล์ ที่ไม่รู้ว่าหายไปตั้งแต่ตอนไหน

ในขณะเดียวกันด้านหลังเวที

“สตีฟ.”

“ไคล์!”

ชายหนุ่มรูปหล่อทั้งสองคนนั้นไม่สนใจสายตาของทีมงานที่กำลังมองด้วยสายตาแปลกๆ พวกเขากอดกันจากนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างเต็มที่ นี่คือการกระทำที่เป็นเอกลักษณ์ของเพื่อนรักทั้งสองคน

สีหน้าของ ไคล์ เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ส่วนสีหน้าของ สตีฟ ก็เต็มไปด้วยความสุขและตื่นเต้นยินดี

“นายอย่ากอดฉันแน่นจนเกินไปที่ไหล่ซ้ายของฉันยังไม่หายดี”

ไคล์ ยิ้มและมองไปที่ สตีฟ ซึ่งในตอนนี้มีร่างกายสูงใหญ่ดูแข็งแรง เขายกมือขึ้นแล้วตบไปที่หน้าอกอันแข็งแกร่งของ สตีฟ เบาๆแล้วพูดขึ้นว่า:“ ฉันไม่คิดเลยว่านายจะสูงกว่าฉัน แต่ก่อนสูงแค่เพียงหัวไหล่ของฉันเอง”

ไคล์ มีส่วนสูงเพียง 180 ซม. ส่วนความสูงของ สตีฟ ในตอนนี้คือ 188 ซม.

“ นี่คือผลกระทบของเซรุ่มซุปเปอร์โซลเยอร์ ตอนนี้ฉันแข็งแกร่งมากกว่าที่นายเห็น” สตีฟ ไม่ได้ปกปิดและเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูเศร้าและเสียดายว่า:“ น่าเสียดายที่ ดร.อับราฮัม ถูกสายลับไฮดร้า ฆ่าตายและตัวอย่างเซรุ่มซุปเปอร์โซลเยอร์ที่เหลือเพียงชุดเดียวก็ถูกปล้นและถูกทำลายไป ถ้าไม่อย่างนั้นนายคงได้...…”

"ไม่เป็นไร." ไคล์ ยักไหล่และไม่สนใจ “ ฉันไม่ได้สนใจมันซักเท่าไหร่”

‘เพราะฉันมีระบบการ์ดอยู่ในมือ’

ภายในใจของ ไคล์ เอ่ยคำนี้ออกมา

"มือขวาของนาย?....” สตีฟ มองไปที่มือขวาของ ไคล์ ที่ตอนนี้ถูกห่อด้วยผ้าพันแผลสีขาวอย่างแน่นหนา

ไคล์ ยกแขนขึ้นแล้วพูดว่า “อ่อ! มันฟกช้ำเล็กน้อยจากภารกิจโจมตีก่อนหน้านี้” ไคล์ แต่งเรื่องขึ้น

“ภารกิจโจมตี!” ดวงตาของ สตีฟ เป็นประกายและเป็นการยากที่จะซ่อนความตื่นเต้น “ ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับวีรกรรมของนาย นายต้องเล่ามาให้หมดเกี่ยวกับสถานการณ์ในเวลานั้น "

สำหรับ สตีฟ คนบ้าสงครามผู้รักชาติรักความยุติธรรมเข้าเส้น แต่เขายังไม่ได้เข้าสู่สนามรบ ดังนั้นทุกอย่างที่เกี่ยวกับสงครามเขามักจะตื่นเต้นอยู่เสมอยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเรื่องนี้ยังมีความเกี่ยวข้องกับ ไคล์ เพื่อนรักของเขา

นี่ก็สอดคล้องกับความตั้งใจของ ไคล์ ดังนั้นเขาจึงตกปากรับคำอย่างรวดเร็ว “ ไม่มีปัญหา แต่ตอนนี้ไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะ”

หลังจากนั้นดวงตาของ ไคล์ ก็ขยับไปที่ คาร์เตอร์ ซึ่งยืนอยู่ด้านหลัง สตีฟ

ผู้หญิงคนนี้ยังคงเย็นชาอย่างที่เคยเป็น เหมือนหนามกุหลาบที่แหล่มคม

ไคล์ ยิ้มและเอ่ยขึ้นว่า:“โอ้ คุณคาร์เตอร์ ก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน ไปทานอาหารกลางวันด้วยกันไหม? ผมเคยพูดว่าจะเลี้ยงข้าวคุณเพื่อเป็นการตอบแทน”

คาร์เตอร์ ต้องการที่จะปฏิเสธ แต่อย่างใดเธอก็ลังเลและพูดว่า“ ตกลง เอาอย่างงั้นก็ได้”

หืม? ตกลง? นี่เธอตกลงเหรอ? ฉันไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?

ไคล์ ค่อนข้างแปลกใจในขณะนี้ เขาคิดว่าผู้หญิงเย็นชาอย่าง คาร์เตอร์ จะต้องปฏิเสธอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตามในเมื่อมันเป็นเช่นนี้ก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

สิบนาทีต่อมาพวกเขาก็มาถึง โรงอาหารของฐานฝึกอบรม

ที่โต๊ะอาหาร ไคล์ นั่งอยู่ฝั่งนึงคนเดียว ส่วนอีกฝั่ง สตีฟ และ คาเตอร์ นั่งอยู่เคียงข้างกัน

เมื่อสั่งอาหารเสร็จ ทั้งสามคนก็นั่งกินอาหารกันอย่างเงียบๆ

“นี่…ไคล์ ทำไมนายถึงพามากินอาหารกลางวันที่โรงอาหารของฐานฝึกอบรม?” สตีฟ มองอาหารที่อยู่ในจาน สำหรับเขามันไม่มีปัญหาอะไร แต่เขาห่วงความรู้สึกของคนที่อยู่ข้างๆเขา

การลาก คาร์เตอร์ มารับประทานอาหารกลางวันที่โรงอาหารของฐานฝึกอบรมนั้นน่ากลัวว่าคงมีเพียง ไคล์ คนเดียวที่กล้าทำ

“นายก็รู้ว่าฐานฝึกอบรมที่นี่นั้นอยู่ไกล การจะออกไปข้างนอกต้องใช้เฮลิคอปเตอร์ในการเดินทาง หากนายต้องการไปกินข้าวที่ร้านอาหาร จากที่จะทานอาหารกลางวัน นายคงได้ไปทานอาหารเย็นแทน”

ไคล์ ยิ้มแล้วเอ่ยถามกลับไปว่า“ ทำไมนายไม่ชอบที่นี่เหรอ?”

“เปล่าฉันแค่...” สตีฟ เหลือบมอง คาร์เตอร์ แล้วเงียบลง

"โอ้ ใช่. บริกรคุณช่วยเพิ่มข้าวให้กับ คุณผู้หญิงคาร์เตอร์ อีกซักเล็กน้อย!” ไคล์ ตะโกนเรียกบริกรของโรงอาหารในทันที

สตีฟ:“ …”

คาเตอร์ ก็เงียบไปพักหนึ่งก่อนที่เธอจะเริ่มใช้ช้อนตักข้าวขึ้นมากิน

สตีฟ เงียบไปชั่วครู่จากนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นว่า: "ฉันได้ยินมาว่านายนำกำลังทหาร 100 นายบุกเข้าไปในฐานขนาดใหญ่ของกองทัพเยอรมัน เรื่องราวมันเป็นยังไง นายช่วยเล่าให้ฉันฟังหน่อย”

"ในเวลานั้นฉันพึ่งได้เลื่อนตำแหน่งเป็นสิบโทและได้รับมอบหมายให้นำกำลังทหาร 100 นาย ไปโจมตีค่ายของข้าศึก. ... ” ไคล์ เริ่มเล่าเรื่องราวการต่อสู้ แต่จิตวิญญาณของเขาได้ครอบคลุม สตีฟ ที่อยู่ตรงหน้า

การ์ดหลายรอยใบที่มีเพียงเขาคนเดียวเท่าที่สามารถมองเห็นได้พุ่งออกมาจากหัวของ สตีฟ แล้วก็ลอยไปข้าง ๆ อย่างรวดเร็ว

[ความเชี่ยวชาญในการขับขี่รถยนต์], [ความสามารถด้านภาษาอังกฤษ], [ความเชี่ยวชาญด้านมวยทหาร], [ความเชี่ยวชาญด้านปืนพก], [ความเชี่ยวชาญด้านปืนสไนเปอร์], [ผู้เชี่ยวชาญด้านโล่ป้องกัน] …

มีการ์ดสีขาวและสีเขียวมากมายจนบดบังวิสัยทัศน์ของ ไคล์

ก่อนหน้าที่เขาจะกลายเป็นกัปตันอเมริกามีเพียงการ์ดความสามารถสีขาวสี่ใบซึ่งเป็นคนละเรื่องกับตอนนี้!

แน่นอนการ์ดสีขาวและสีเขียวไม่ใช่จุดมุ่งหมายของเขา

สายตาของ ไคล์ จ้องมองไปที่การ์ดความสามารถสีฟ้าที่แสงถูกบดบังโดยการ์ดนับร้อย

การ์ด[ซุปเปอร์โซลเยอร์]:เพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายให้สมบูรณ์แบบเกินกว่าที่มนุษย์จะสามารถบรรลุได้ การ์ดความสามารถ ระดับสีฟ้าหายาก

: การเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพที่เกิดจากจีโนมมนุษย์ สมรรถภาพทางกายนั้นได้รับการยกระดับให้เป็นเกณฑ์ที่สมบูรณ์แบบของทฤษฎีมนุษย์ ซึ่งจะช่วยชะลออัตราการแก่ของร่างกายและช่วยเพิ่มระบบภูมิคุ้มกันของร่างกาย สามารถรักษาตัวเองในระดับต่ำเมื่อได้รับบาดเจ็บและมีความสามารถในการต่อต้านจากการโจมตี

เพิ่มสมรรถภาพทางกายอยู่ในระดับสูง เพิ่มความเร็วปฏิกิริยาตอบสนองและเพิ่มสติปัญญาที่มนุษย์ธรรมดาทั่วไปไม่สามารถทำได้

สถานะปัจจุบัน: สามารถใช้งานได้

“ นี่เป็นการ์ดสีฟ้าที่หายาก” หัวใจของ ไคล์ เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่สามารถควบคุมได้

การ์ดความสามารถต่างๆที่ผ่านมาเมื่อเทียบกับการ์ดใบนี้มันกลายเป็นขยะไปในทันที

ไคล์ เลือกที่จะดึงการ์ดโดยตรง แต่ในวินาทีต่อมาชุดคำเตือนที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ก็ดังอยู่ในใจเขา

'คำเตือน! การดึงการ์ดใช้เวลาครึ่งชั่วโมง! '

'คำเตือน! การ์ดที่มีระดับสีฟ้า “หายาก” ใบอื่นจะไม่สามารถสกัดใช้ได้อีกต่อไป! '

'คำเตือน! เมื่อทำการสกัดใช้การ์ดร่างกายของคุณจะได้รับการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงใหม่อย่างสมบูรณ์และจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้อีก!'

ชุดคำเตือนทั้งสามเหมือนมีดกรีดลึกเข้าในใจของ ไคล์ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

“ ไคล์ นายเป็นอะไรไป?” สตีฟ เห็น ไคล์ หยุดพูดเขาจึงเอ่ยถามอย่างกังวล

คาร์เตอร์ ก็มอง ไคล์ ด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

“ ไม่มีอะไร พอดีฉันนึกถึงอะไรบางอย่างในขณะที่แอบเข้าไปในฐานของข้าศึก ณ เวลานั้น” ไคล์ ส่ายหน้าจากนั้นก็เล่าเรื่องที่เขาได้เผชิญมาต่อ

เขาไม่คิดอะไรมากและตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

.

เริ่มดึงการ์ด!