'ครื่นนน……'

ของเหลวไหลไปทั่วพื้นห้องและร่างของเด็กสาวยังคงนอนหลับตาขดตัวอยู่บนพื้น

ไคล์ เอื้อมมือไปหาพร้อมกับดึงการ์ดสีขาวออกมา จากนั้นเสื้อกันลมขนาดใหญ่ก็ตกลงมาคลุมบนร่างที่เปลือยเปล่าของเธอ

"แกเป็นใคร? เข้ามาที่นี่ได้ยังไง!”

“ไอ้เวรเอ้ย! หากเธออยู่ข้างนอกเธอจะตาย!”

นักวิจัยสองคนที่ไม่เข้าใจถึงสถานการณ์ได้กรีดร้องอย่างแรง ไคล์ หยิบปืนญี่ปุ่นขึ้นมาอย่างไม่แยแสและเหนี่ยวไกอย่างต่อเนื่อง หัวกระสุนทะลุศีรษะของนักวิจัยทั้งสองคน ทำให้เสียงดังเอะอะโวยวายที่อยู่ภายในห้องก่อนหน้านี้เงียบลงอีกครั้ง

"ขอบคุณ……"

เสียงแผ่วเบาดังเข้ามาในความคิดของเขาทำให้ ไคล์ หันกลับไปมองเด็กสาวที่อยู่บนพื้น จากนั้นก็มองหน้าจอเครื่องมือที่เคยแสดงคลื่นชีพจร ขึ้น ๆ ลง ๆ ก็กลายเป็นเส้นแนวนอนซึ่งบ่งบอกว่าชีวิตของเธอกำลังจะหยุดลง

ไคล์ ลังเลเล็กน้อยจากนั้นก็ดึงการ์ดความสามารถสีขาวออกมาแล้วใช้มันกับเธอ

เพียงครึ่งวินาที หน้าจอ ECG ที่แสดงเป็นเส้นแนวนอนก่อนหน้าก็กระพริบเป็นเส้นขึ้นลงอย่างรวดเร็ว

ในการรับรู้ของ ไคล์ ชีวิตของเด็กสาวถูกดึงมาจากขอบเหวแห่งความตาย ใบหน้าของเธอมีสีแดงระเรือและลมหายใจก็สม่ำเสมอเข้ากับจังหวะการเต้นของหัวใจ

“มันมีประโยชน์จริง ๆ ดูเหมือนว่าชีวิตของเธอไม่ควรจบลงแค่นี้” ไคล์ ถอนหายใจเขาเพิ่งใช้ การ์ด[เพิ่มชีวิต] สีขาวหายากซึ่งสามารถมอบอายุขัยโดยธรรมชาติ 3 เดือนให้กับเธอ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้มันกับคนที่กำลังจะตาย แต่เขาไม่คิดเลยว่ามันจะให้ผลลัพธ์ในทันที

"อืม" ขนตาของเด็กสาวสั่นระริกเธอค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วลุกขึ้นนั่งโดยไม่สนใจชุดคลุมที่หลุดออกจากร่างกาย จากนั้นมองไปที่ ไคล์ ซึ่งยืนอยู่ข้างๆเธอ

“คุณเป็นคนช่วยชีวิตฉันเอาไว้” ริมฝีปากของเธอไม่ได้ขยับ หลังจากที่เธอตื่นแล้วเธอก็ยังคงใช้ความคิดของคลื่นสมองในการ 'พูด'

"ใช่" ไคล์ ไม่สนใจร่างกายของเธอที่เป็น'โลลิ' ตัวน้อยเขาเอ่ยขึ้นอย่างเฉยชาว่า“ เด็กน้อยเธออยากมีชีวิตที่ยืนยาวและแข็งแกร่งขึ้นไหม”

“ ???”

แม้ว่าเธอจะมีความสามารถในการรับรู้ที่รวดเร็วแต่เธอก็ยังไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของ ไคล์ อย่างเต็มที่ แต่ถึงกระนัั้นมือเล็กๆของเธอยังคงยื่นไปจับกางเกงของ ไคล์ เอาไว้

“ ดีแล้วจากนี้ไปเธอต้องทำตามคำสั่งของฉัน” ไคล์ เอ่ยขึ้นและเด็กสาวก็พยักหน้ารับ

“ มีคนบุกรุกเข้าไปในห้องทดลอง!”

มีเสียงตะโกนดังขึ้นที่ด้านหลังของ ไคล์ จากนั้นเจ้าหน้าที่ทหารหลายนายถืออาวุธปืนเข้ามาแล้วยิงไปที่ ไคล์ กระสุนตกลงที่ด้านหลังของชุดรบเวนอมแล้วร่วงหล่นลงไปที่พื้น

“ ใช้ความสามารถของเธอฆ่าพวกมันให้หมด” ไคล์ ไม่ได้หันกลับไปมองทหารยามที่ยิงเข้ามา เขาพูดกับเด็กสาวตรงหน้าเขา

แววตาของเด็กสาวไม่มีความลังเล เธอหันไปมองเครื่องมือขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านข้าง

เครื่องมือนั้นถูกดึงขึ้นด้วยพลังที่มองไม่เห็น มันลอยขึ้นอย่างไร้น้ำหนัก แต่สุดท้ายแล้วมันก็ตกลงไปที่พื้นห้องจนเกิดเสียงดังโครมคราม

“เครื่องมือนี้ใหญ่เกินไปมันยังไม่หมาะ ลองของชิ้นเล็กๆดู ” ไคล์ เอ่ยแนะนำ ในขณะที่เขายังคงถูกเกาหลังด้วยลูกกระสุน

เด็กสาวก้มหน้าหายใจเข้าลึก ๆ แล้วมองเศษกระจกที่พื้นจากนั้นเศษกระจกก็ลอยขึ้น แล้วพุ่งทะยานด้วยความเร็วราวกับลูกกระสุนทะลุหัวใจของทหารยามเหล่านั้น

“ ทำได้ดีมาก” ไคล์ เอ่ยขึ้นด้วยความพึงพอใจ ในขณะเดียวกันทหารยามที่อยู่ข้างหลังเขาก็ล้มลง

นี่คือความรู้ความเข้าใจที่รวดเร็วของเด็กสาว แม้ว่านี่อาจจะเป็นการฆ่าคนครั้งแรกของเธอ แต่เธอก็รู้ว่าการที่จะฆ่าใครด้วยเศษกระจกเพียงไม่กี่ชิ้น เธอจะต้องโจมตีไปที่สมองหรือหัวใจเท่านั้น

“เอาล่ะตามฉันมา..” ไคล์ หยุดชั่วครู่แล้วเอ่ยถามขึ้น:“ เธอมีชื่อไหม?”

“ k-208.” เด็กสาว ตอบกลับด้วยความคิด

“ นั่นไม่ใช่ชื่อ” ไคล์ ส่ายหน้าจากนั้นมองไปที่ดวงตาที่ชัดเจนของเด็กสาว เขากล่าวว่า“ ฉันจะช่วยตั้งชื่อให้เธอจากนี้ไปเธอจะใช้ชื่อว่า 'เรน' คาร์ล เรน ในอนาคต เรียกฉันว่า เจ้านาย หรือ ปรมาจารย์ ก็ได้”

“ค่ะ เจ้านาย” เรน พยักหน้าและเอ่ยออกมาโดยไม่ขยับปาก

“ ก่อนอื่นเธอต้องเรียนรู้ที่จะพูดโดยการขยับปาก อย่าใช้การส่งเสียงผ่านความคิด” ไคล์ พูดอย่างปวดหัว เวนอม และ เด็กสาว ใช้การพูดคุยผ่านความคิดซึ่งคล้ายกัน บางครั้งเสียงของทั้งสองก็ซ้อนทับกันอยู่ในจิตใจของเขา .

"ค่ะ เจ้านาย." เสียงที่นุ่มนวลของ เรน ดังขึ้นอยู่ในจิตใจของเขา

“ฉันจะให้คนอื่นๆสอนเธออย่างช้าๆ แต่ตอนนี้มีสิ่งที่ฉันจะสอนเธออย่างหนึ่งนั่นคือการฆ่า” ไคล์ ยิ้มให้กับ เรน จากนั้นก็พาเธอออกไปเผชิญหน้ากับทหารยามหลาย 10 นายที่รวมตัวกันอยู่ด้านนอกห้องทดลอง

………..

พระราชวังของสมเด็จพระจักรพรรดิ.

ใบหน้าของจักรพรรดิเต็มไปด้วยความตรึงเครียด เขากำลังนั่งอยู่ในห้องโถงอย่างเงียบๆ เขาเพิ่งได้รับรายงานล่าสุดมา: ปีศาจไคล์ ไม่เพียงแค่ไม่ตาย แต่ยังทำลายสถาบันชีวภาพที่อยู่ติดกับภูเขาไฟฟูจิ และยังทิ้งการ์ดปีศาจไว้เช่นเคย

“เจ้าหมอนี่มันเป็นปีศาจจากนรกจริงๆ ทำไมมันถึงยังไม่ตาย? องค์กรลับนินจา และพวกกองทัพล้วนเป็นกลุ่ม ... ” จักรพรรดิ ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เขานอนหลับเต็มตามา 2-3 คืน แต่แล้วจู่ๆก็ถูกปลุกให้ตื่นจากความฝัน

จักรพรรดิ นิ่งเงียบเป็นเวลานานและในที่สุดก็ตัดสินใจจากนั้นก็พูดขึ้นว่า:“ ไปเตรียมการให้ทหารในญี่ปุ่นหยุดสงครามและถอนตัวกลับมาที่แผ่นดินแม่”

“ฝ่าบาท นี่…..” คนใกล้ชิดจักรพรรดิลังเลและกำลังจะเปิดปากเพื่อเกลี้ยกล่อม

สมเด็จพระจักรพรรดิ โบกแขนเสื้ออย่างเด็ดขาด "ไป. สถานการณ์ในตอนนี้ไม่เป็นผลดีกับเรา หากเจ้าหมอนั่นกลับมาที่โตเกียวอีกครั้ง ในไม่ช้าโตเกียวจะลุกเป็นไฟ เราเชื่อว่านายพลและคณะรัฐมนตรี จะเห็นด้วยกับการตัดสินใจของเรา”

"ครับผม"คนสนิทของจักพรรดิพยักหน้าและก้าวถอยหลังออกไป เขารู้ว่าเกลี้ยกล่อมไปก็ไม่เป็นผลเพราะจักรพรรดิเลือกที่จะยอมจำนนแล้ว

แม้ว่าการถูกบังคับให้ยอมจำนนโดยผู้บุกรุกเพียงคนเดียวจะน่าอับอายมาก แต่ถ้าได้เผชิญหน้ากับผู้ชายคนนั้นแล้วจะรู้ว่าเขาน่ากลัวแค่ไหน

ญี่ปุ่น ถอนทหารออกจากแนวหน้าในสงครามมหาเอเซียบูรพากลับสู่แผ่นดินใหญ่ แม้ว่าจะไม่มีการยอมจำนนต่อสาธารณชนอย่างชัดเจน แต่ก็เห็นได้ชัดว่าพวกเขาหยุดการสู้รบและริเริ่มที่จะล่าถอย ซึ่งได้สร้างความตกตะลึงให้กับทุกประเทศที่เข้าร่วมในสงครามโลกและประเทศที่เฝ้าดูในฐานะผู้สังเกตการณ์

เจ้าหน้าที่ระดับสูงของหลายๆประเทศสุดงง ก่อนหน้านี้ญี่ปุ่นเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง แต่ตอนนี้กำลังริเริ่มที่จะล่าถอยกลับไปยังแผ่นดินแม่

พวกเขาส่งสายลับไปสอดแนมและพบเหตุผลเบื้องหลังในไม่ช้า

ผู้ที่ทำให้ญี่ปุ่นถอนทัพก็คือ ไคล์!

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาโตเกียวได้ปิดข่าวทั้งหมด คนส่วนใหญ่คิดว่า ไคล์ ที่ไปโตเกียวลำพังเพียงคนเดียวคงจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่ชาวอเมริกันและยุโรปบางคนไม่เชื่อแบบนั้น

ไคล์ ไม่เพียงแต่ไม่ตาย แต่ยังสร้างความโกลาหลไปทั่วทั้งโตเกียวอีกด้วย

ฐานทัพอากาศทั้งหมดถูกทำลายอย่างสมบูรณ์และ สำนักดาบที่เชื่อในหลัก บูชิโด(วิถีนักรบ) ก็ถูกทำลายลงไปกว่าครึ่ง ทหารในกองทัพและนินจาหลายหมื่นนายถูกสังหาร …

โหดเหี้ยม รุนแรง และรวดเร็ว! หลังจากการต่อสู้ในครั้งนี้ ไคล์ ได้เพิ่มชื่อฉายามาอีกชื่อหนึ่งฉายานั่นก็คือ 'ทรราช'

แม้ว่าญี่ปุ่นยังไม่ได้ประกาศยอมแพ้อย่างเป็นทางการในตอนนี้

แต่เมื่อญี่ปุ่นยอมจำนนและ ไคล์ กลับไปที่อเมริกาเขาจะกลายเป็นเทพเจ้าแห่งสัญติภาพของผู้คน!

และเป็น ซูเปอร์ฮีโร่ผู้ไร้พ่าย!