'ตูม! ตูม! ตูม! '

ที่มหาวิทยาลัยคาลเวอร์ เกิดแผ่นดินไหวที่มีแรงสั่นสะเทือนอยู่เหนือระดับ 5 ริกเตอร์และมีคลื่นกระแทกกระจายออกไปเป็นวงกว้างจนทำให้อาคารทดลองที่อยู่ใกล้ๆเกิดรอยแตกร้าว

ทหารติดอาวุธและรถหุ่มเกราะทางทหารจำนวนมากถอยกลับไปที่ริมสนามหญ้าและการต่อสู้ที่น่ากลัวระหว่างสัตว์ประหลาดทั้ง 2 ตัวบนสนามหญ้าจะทำให้ทหารที่อยู่ที่นี่จดจำไม่รู้ลืมไปชั่วชีวิต

ปีศาจสีดำทมิฬยิ้มเยาะเล็กน้อยและกวาดค้อนยักษ์ลงทุบ ฮัค อย่างต่อเนื่อง

ความหนักหน่วงของค้อนที่ทุบลงแต่ละครั้งอย่างน้อยๆก็หลาย 10 ตัน!

ทุกๆค้อนที่ทุบลงไปมีเป้าหมายเดียวนั่นคือหัวขนาดใหญ่ของ ฮัค และจนถึงตอนนี้ ฮัค ยังไม่มีโอกาศตอบโต้ทำได้แค่เพียงนอนจมอยู่ในหลุมและยกมือขึ้นปิดกั้นค้อนที่กระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่องด้วยความโกรธ

แผ่นดินสะเทือนอยู่ตลอดเวลา พื้นก็ทรุดลงไปกว่าครึ่งเมตร ฝุ่นผงและเศษหญ้าลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ

ไคล์ แสยะยิ้มพร้อมกับระบายลมร้อนออกจากปาก พลังกายจำนวนมากถูกใช้ไปในอัตราที่รวดเร็ว แต่การเคลื่อนไหวของร่างกายก็ไม่ได้ลดลงเขายังคงกระหน่ำทุบราวกับพายุ

การจัดการ ฮัค ให้อยู่หมัด มันง่ายกว่าการฆ่ามากและมันไม่มีความจำเป็นที่จะต้องฆ่า

และถ้าต้องการสวมเครื่องพันธนาการเพื่อจับ ฮัค หรือใช้เทคโนโลยีอื่นๆเพื่อควบคุมมันแน่นอนว่าไม่น่าเชื่อถือ มีเพียงวิธีที่เก่าแก่ที่สุดเท่านั้นนั่นคือทุบจนกว่ามันจะแพ้!

การป้องกันของ ฮัค นั้นแข็งแกร่ง แต่ถ้าทุบมันไปเรื่อยๆจนมันอ่อนเปลี้ยและสลบมันก็จะกลับคืนสู่ร่างมนุษย์

“ ฉันมั่นใจว่ามีพลังเพียงพอจนกว่านายจะหมดสติ ถ้านายทนได้ก็ทนไป”

เมื่อมองไปที่ ฮัค ซึ่งพยายามต่อต้าน ไคล์ ก็กวาดฟาดค้อนยักษ์ทะลุแขนที่ยกป้องกันส่วนหัวไปที่คางของอีกฝ่ายทำให้มันหงายหน้ากระเด็นไปด้านหลังชนเข้ากับขอบหลุมแล้วขูดไปกับพื้นราวกับรถไถดินไปไกลกว่า 12 เมตร!

ไคล์ พุ่งทะยานตามไปจนทันแล้วกวาดทุบจากบนลงล่างไปที่หัวของ ฮัค จนมันรู้สึกเจ็บปวดเหมือนหัวจะระเบิดแต่ก็ยังไม่หมดสติ

บริเวณริมขอบสนามหญ้า.

เบ็ตตี้ มองไปที่ยักษ์เขียวด้วยความกังวลเธอต้องการวิ่งเข้าไปหา แต่เธอก็ถูกขัดขวางโดย นายพลรอส ผู้เป็นพ่อของเธอ

รองผู้บัญชาการ ผู้ควบคุมกองทัพเห็นว่า ฮัค ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ทันใดนั้นเขาก็คิดว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะทำการจับกุม ในไม่ช้าเขาก็ออกคำสั่งให้ทหารนำอาวุธลับออกมา …

'ตูม! ! '

เสียงทุบที่หนักหน่วงรุนแรงดังขึ้นอีกครั้งและ ฮัค ก็ปลิวกระเด็นไปอีกรอบ

หน้าอกที่แข็งแกร่งของ ไคล์ กำลังกระเพื่อมขึ้นลงแม้ว่าจะใช้กำลังกายไปเกือบหมด แต่ดวงตาสีแดงสดกลับสว่างขึ้น!

หลังจากที่ ฮัค ทำหน้าที่เป็นกระสอบทรายเขาก็มีความชำนาญในรูปแบบค้อนยักษ์มากขึ้นเรื่อย ๆ และความรู้สึกของเขาก็สบายขึ้นและราบรื่นขึ้น

ก่อนหน้านี้เวลาที่หัวของ ฮัค ถูกทุบจะทำให้เกิดอาการมึนงง 1 วินาที แต่หลังจาก ไคล์ เชี่ยวชาญขึ้นก็ทำให้มันเกิดอาการมึนงง 2 หรือ 3 วินาที!

“หากเป็นไปตามรูปการนี้ต่อไปเรื่อยๆ! การต่อสู้ในครั้งนี้ฉันจะเป็นผู้ชนะ!”

ไคล์ แสยะยิ้มและลากค้อนยักษ์เข้าหา ฮัค อย่างช้าๆ

ฮัค หมอบคลานอยู่บนพื้นพร้อมกับสะบัดหัวไปมาเพื่อบรรเทาอาการมึนงงและพยายามที่จะยืนขึ้นจากพื้น

ในขณะเดียวกันก็มีเสียงรถดังเข้ามา

ไคล์ มองไปรอบ ๆ และเห็นรถบรรทุกทหาร 2 คันถูกขับเข้ามาในสนามหญ้า และที่ด้านหลังของรถถูกคลุมด้วยผ้าสีดำ จากนั้นไม่นานทหารก็เอาผ้าคลุมสีดำออกเผยให้เห็นอุปกรณ์ที่คล้ายกับลำโพงขนาดใหญ่โดยหันไปหายักษ์เขียวบนพื้นหญ้าในระยะ 10 เมตร

“ นั่นมัน..ไม่…”

ไคล์ หยุดชะงักและมีลางสังหรณ์ที่ไม่สามารถคาดเดาได้ในใจของเขา

จากนั้นภายใต้คำสั่งของ รองผู้บัญชาการทหาร เครื่องขยายเสียงก็ถูกเปิดใช้งานในทันที โดยได้ปล่อยคลื่นอัลตร้าโซนิคที่มีคลื่นความถี่สูงออกมาและคลื่นเสียงก็ถาโถมไปหา ฮัค อย่างรวดเร็ว

ฮัค กัดฟันเอาไว้แน่นและไม่ยอมล้มลงมันพยายามต่อต้านการโจมตีด้วยคลื่นเสียง

ในอีกด้านหนึ่งแม้ว่า ไคล์ จะไม่ได้อยู่ที่ด้านหน้าของคลื่นอัลตร้าโซนิคและยังอยู่ไกลออกไป 10 เมตร

แต่ผลพวงของคลื่นอัลตร้าโซนิคก็ทำให้ เวนอม ได้รับผลกระทบอย่างหนัก ของเหลวสีดำที่ครอบคลุมร่างกายของ ไคล์ กำลังดิ้นรนด้วยความเจ็บปวดและใบหน้าของมันแสดงสีหน้าบิดเบี้ยวที่เจ็บปวดยิ่งกว่า ฮัค เสียอีก

เสียงของ เวนอม ดังขึ้นอยู่ในจิตใจของ ไคล์ มันกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดสุดขีด!

แม้ว่ามันจะอยู่ในวัยเจริญเติบโตเต็มที่และมีพลังมากกว่าตอนเกิด แต่มันก็ยังมีจุดอ่อน!

นั่นคือ อุณหภูมิที่สูงมาก กับ คลื่นเสียง คือสิ่งที่มันกลัว …

ค้อนยักษ์ที่มือซ้ายของ ไคล์ และชุดคลุมสีดำที่ปกคลุมร่างกายเริ่มละลายเหมือนน้ำแข็งที่ถูกแสงที่ร้อนแรงจากดวงอาทิตย์

เห็นได้ชัดว่า เวนอม ไม่สามารถรักษาสถานะทางชีวภาพได้อีกต่อไป

เมื่อเห็นฉากนี้ดวงตาของ นายพลรอส ก็เบิกกว้างและตะโกนขึ้น:“ ใครเป็นคนสั่งให้เปิดคลื่นอัลตร้าโซนิค!”

“เอ่อ...มีอะไรอย่างงั้นเหรอ?” รองผู้บัญชาการ ได้ยินดังนั้นก็หันไปถามอย่างงุนงง

‘โฮกกกกกกก’

เมื่อเผชิญกับคลื่นอัลตร้าโซนิค ฮัค ร้องคำรามด้วยความโกรธและทันใดนั้นก็กระชากประตูรถจากรถหุ้มเกราะของทหารที่อยู่ด้านข้างโดยใช้ประตูรถทำหน้าที่เป็นโล่ป้องกัน ส่วนตัวรถถูกยกแล้วโยนไปอีกด้านหนึ่ง

'ตูมม!'

รองผู้บัญชาการ ยังไม่ทันได้หันหลังกลับไปมอง ร่างกายของเขาก็ถูกรถหุ้มเกราะตกลงมาทับจนร่างกายแหลกเละเป็นซอสมะเขือเทศ จากนั้น ฮัค ก็ขว้างประตูของรถหุ้มเกราะที่ใช้เป็นโล่ก่อนหน้านี้ไปที่รถบรรทุกเครื่องอัลตราโซนิคที่อยู่ด้านหลัง!

ตูมม!

รถบรรทุกเครื่องอัลตราโซนิคถูกผ่าครึ่ง!

ฮัค กระโดดออกไปหลาย 10 เมตร เข้าหารถบรรทุกเครื่องอัลตราโซนิคอีกคันพร้อมกับยกเท้าเหยียบย่ำจนมันพังทลายกลายเป็นซากเหล็ก

ฮัค ยืนอยู่บนกองเศษเหล็กและมองไปรอบ ๆ เมื่อเหล่าทหารเห็นเช่นนั้นก็พากันถอยร่นอย่างหวาดกลัว

มันไม่ได้ไล่ตามและสายตาที่โกรธเกรี้ยวและรุนแรงก็ตกอยู่ที่ไหนสักแห่งในระยะไม่เกิน 30 เมตร

ที่นั่น ไคล์ ได้กลับคืนสู่ร่างมนุษย์ ใบหน้าของเขาซีดเล็กน้อย ทั้งร่างเปียกปอนเต็มไปด้วยเหงื่อไคล

“คนที่ไม่เกรงกลัวพระเจ้า แต่จะกลัวเพื่อนร่วมทีมที่โง่เหมือนหมู ประโยคนี้ล้วนเป็นความจริง”

ไคล์ ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้เขาจับการ์ดเวนอมเอาไว้ในระหว่าง 2 นิ้วแล้วใส่กลับเข้าไปในพื้นที่มิติการ์ด

“โฮกกกก!”

เสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวของ ฮัค ดังขึ้นจากนั้นมันได้ยกซากเหล็กของรถหุ้มเกราะขว้างไปในทิศทางของ ไคล์

“ ไม่มีทางเลือกฉันคงได้แต่พึ่งพาตัวเองเท่านั้น”

ไคล์ ยักไหล่และเงยหน้าขึ้น ทันใดนั้นเปลวไฟสีทองได้ถาโถมออกจากร่างกายของเขา เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อถูกทำให้แห้งในทันที

เขามองไปที่ซากเหล็กของรถหุ้มเกราะที่พุ่งเข้ามาด้วยแววตาที่เฉยเมยและไม่คิดที่จะหลบหลีก เขายกฝ่ามือซ้ายของเขาขึ้นมาอย่างช้าๆ

เมื่อซากเหล็กพุ่งเข้ามาในระยะเกือบ 3 เมตรมันก็เริ่มร้อนและเปลี่ยนเป็นสีแดงและเมื่อเข้ามาในระยะ 1 เมตร ซากเหล็กของรถหุ้มเกราะก็หลอมละลายกลายเป็นของเหลวราวกับลาวาและโรยลงบนสนามหญ้าข้างหน้า

“นี่...เกิดอะไรขึ้น”

นอกสนามหญ้าทุกคนที่เห็นฉากนี้ต่างก็ตกตะลึง ซึ่งมันน่าตกใจยิ่งกว่าพลังความแข็งแกร่งของ ฮัค เสียอีก

ไม่เพียงแค่นั้น.

แม้จะอยู่ห่างหลาย 10 เมตร แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิในอากาศสูงขึ้นและมันเป็นความร้อนที่แผดเผาเป็นอย่างมาก

ตอนนี้เป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงของเดือนกันยายนซึ่งใกล้จะหนาว แต่เวลานี้มันราวกับว่าฤดูร้อนกำลังจะหวนกลับมา!