ดอกไม้ไฟที่สวยงามบานสะพรั่งบนท้องฟ้าเหนือฐานมันได้ดึงดูดสายตาของผู้คนในระยะไม่กี่ไมล์

“พวกมันต้องอยู่ในฐานแน่ๆ!”

“เร็วเข้า อย่าปล่อยให้พวกมันหนีไปได้!”

เครื่องบินขับไล่บินอยู่ในระดับต่ำพร้อมกับค้นหาเป้าหมาย ยานพาหนะติดอาวุธก็เคลื่อนเข้าหาฐานราวกับฉลามที่ได้กลิ่นเลือดต่างพากันรุมเข้าฐานอย่างต่อเนื่อง

จนกระทั่งพวกเขาเคลื่อนทัพเข้าไปในฐานอย่างรวดเร็ว ในพงหญ้าไม่ไกลจากฐานคน 2 คนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดยามค่ำคืนก็ค่อยๆลุกขึ้นยืน

“ดอกไม้ไฟ ช่วยเราได้เป็นอย่างมาก…” นาตาชา มองไปที่ฐานด้วยแววตาที่เป็นประกาย

“คงจะเป็นฝีมือของ ไคล์” สตีฟ ยิ้ม

ในขณะที่เผชิญกับภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกซึ่งดูเหมือนจะเป็นอันตรายนี้ ได้ถูกดอกไม้ไฟของ ไคล์ คลี่คลายและดึงดูดศัตรูไปด้านนั้นจนหมด

เพื่อไม่ให้โอกาสนี้เสียไปโดยเปล่าประโยชน์ สตีฟ และ นาตาชา รีบออกไปจากบริเวณนี้อย่างรวดเร็ว

“ เรารีบกลับไปที่นิวยอร์กซิตี้ แต่คนของ S.H.I.E.L.D ยังคงอยู่เต็มท้องถนนเราต้องหาผู้ช่วยที่เชื่อถือได้อีกสักคน” สตีฟ เอ่ยขึ้นในขณะที่วิ่งอยู่ข้าง นาตาชา

“ อย่ามองฉัน คนที่ฉันรู้จักมีแค่เพียงคนที่อยู่ในหน่วย S.H.I.E.L.D.” นาตาชา โบกมือของเธอและลังเลเล็กน้อยจากนั้นก็กล่าวว่า:“ และแม้ว่าฉันจะเป็นคนของตระกูลคาร์ล แต่ดูท่าทีของท่านผู้นำดูเหมือนว่าเขาจะเข้าแทรกแซงนิวยอร์กซิตี้ ดังนั้นสิ่งต่างๆไม่น่าวิตกกังวลมากนัก ก่อนที่ฉันจะเข้าใจความคิดของเขาฉันจะไม่ขอความช่วยเหลือจากตระกูลคาร์ล”

สตีฟ ถามอย่างสงสัย:“ ตระกูลคาร์ลสร้างโดย ไคล์…แล้วทำไมพวกเขาถึงไม่เคลื่อนไหว?”

สถานการณ์ในตอนนี้อาจเป็นอันตรายต่อความมั่นคงของโลก แต่มันยังไม่เพียงพอที่จะให้พวกเขาลงมือ?

“ คุณจะรู้ในภายหลัง สมาชิกของตระกูลคาร์ลเชื่อฟังท่านผู้นำสูงสุดเท่านั้นและหากไม่มีคำสั่งของท่านผู้นำพวกเขาจะไม่เคลื่อนไหว และพวกเขาทั้งหมดล้วนแต่เป็นจักรพรรดิขององค์กรใต้ดิน….” นาตาชา เม้มปากและไม่พูดอะไรอีก

สมาชิกของตระกูลคาร์ลซึ่งมีเป้าหมายคือการวิวัฒนาการศักยภาพให้เหนือมนุษย์และมีอายุยืนยาว นอกเหนือจากอยู่ต่อหน้า ไคล์ แล้วทุกคนยังมีความเย่อหยิ่งและนิสัยใจคอของตัวเองที่ยากจะเข้าใจ

นอกจากคน 2-3 คนในตระกูลแล้ว นาตาชา ก็ไม่ได้สนิทกับใคร

สตีฟ พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ “ ไม่มีทางอื่นแล้วสินะ ถ้าไม่ติดว่าฉันถูกแช่แข็งและเพื่อนเก่าๆก็หายไปหมด ฉันคง…เดี๋ยวนะ...”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างดวงตาของเขาสว่างขึ้นเล็กน้อย

มีแล้ว.

สตีฟ จำได้ว่าเขารู้จักชายผิวดำคนหนึ่งซึ่งเป็นทหารเกษียณอายุราชการ อาชีพเดิมของเขาดูเหมือนจะเป็นนักบินของกองทัพสหรัฐฯ “ ฉันรู้จักคน ๆ หนึ่งเขาน่าจะช่วยเราได้! ตามฉันมา!"

“ โอ้” นาตาชา พยักหน้าและถามอย่างแปลกใจ:“ เดี๋ยวก่อนคุณเจอเขากี่วัน”

"7 วัน."

“ …”

หลังจาก 'ผู้ที่ไม่ใช่นักสู้' ออกไปจากฐาน การต่อสู้ยามค่ำคืนก็เริ่มขึ้นในฐานทัพเก่า

ไม่ ควรจะบอกว่าเป็นการเข่นฆ่าจะเหมาะสมกว่า

'ครื่น'

เครื่องบินรบขนาดเล็กของศัตรูมาถึงก่อนและเครื่องยนต์ก็ส่งเสียงคำรามจากนั้นก็บินโฉบอยู่ด้านบนอาคาร

เรน กำลังเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้แต่ ไคล์ เอ่ยกับ ลอร์นา ก่อนว่า:“ ไม่จำเป็นต้องพิถีพิถันใช้ความสามารถของเธอ! ให้ฉันได้เห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเธอว่าเป็นอย่างไร!”

ลอร์นา ถูกผลักไปด้านหน้าเธอมองไปที่เครื่องบินรบขนาดเล็กที่กำลังบินโฉบเข้ามาอีกครั้ง เธอเม้มริมฝีปากและยกมือขึ้นอย่างเย็นชา “กลัวซะที่ไหน!”

ในความเป็นจริงเธอไม่เคยแสดงความสามารถของเธออย่างเต็มที่ตั้งแต่เธอหนีออกจากห้องทดลองของไฮดราเมื่อไม่กี่ปีก่อน

จนถึงขณะนี้

ลอร์นา หายใจเข้าลึก ๆ ดวงตาที่สวยงามราวกับอัญมณีปรากฏขึ้นพร้อมกับสีที่สวยงาม ผมไม่มีลมพัดและไม่มีการเคลื่อนไหว ฝ่ามือของเธอก็ปล่อยหมอกควันสีเขียวภายใต้ความสามารถแรก

แรงโน้มถ่วง!

เครื่องบินขับไล่ขนาดเล็กที่บินเข้ามาในระยะ 30 เมตรไม่สามารถเข้าถึงแรงโน้มถ่วงปกติได้ ตัวเครื่องลดเพดานบินลงวูบหนึ่งราวกับถูกบางสิ่งอย่างดึงเอาไว้

ไคล์ มองไปที่เครื่องบินลำเล็กและอดไม่ได้ที่จะเร่งว่า:“ อย่าหยุดเพิ่มพลังให้มากขึ้น”

ใบหน้าของ ลอร์นา เป็นสีขาวซีดฝ่ามือหมุนและหมอกควันสีเขียวกำลังปั่นป่วนและไหลไปในอากาศ

การควบคุมสนามแม่เหล็ก!

ภายใต้พลังสนามแม่เหล็กเครื่องบินรบของศัตรูก็หยุดอยู่ในอากาศหน้าอาคาร 10 เมตร จากนั้นก็ร่วงหล่นลงพื้น

เครื่องบินรบพุ่งชนพื้นหญ้าหน้าอาคารและระเบิดขึ้นทันที ตัวเครื่องที่ลุกไหม้ไถลไปไกลกว่า 10 เมตรและผมสีเขียวของ ลอร์นา โบกสะบัดจนแทบคลั่ง

ใบหน้าที่สวยงามแต่เย็นชาของเธอภายใต้เปลวเพลิงนั้นช่างสวยงามและโดดเด่นแม้จะเป็นผู้หญิงเองเมือมองเธอก็ยังรู้สึกสั่นไหว

เธอควบคุมพลังเอาไว้ได้ไม่ถึงหนึ่งวินาทีและยากที่จะรักษาพลังให้มีความเสถียรเอาไว้ได้

ใบหน้าของเธอซีดเซียวและมีเลือดฝาด เธอกำหมัดเอาไว้แน่นแล้วหันไปถาม ไคล์ ด้วยความคาดหวังและภาคภูมิใจ "เป็นอย่างไร!"

ความสามารถในการจัดการเครื่องบินรบ แม้ว่ามันจะบินอยู่ในระดับต่ำ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้คนทั่วไปตกใจได้

"ไม่เลว." ไคล์ ยิ้มเบา ๆ

ลอร์นา ผู้ซึ่งมีอะดรีนาลีนสูงดูเหมือนจะถูกสาดด้วยน้ำเย็นเธอไม่พอใจพร้อมกับแค่นเสียงเบาๆ

ไคล์ ส่ายหน้า

ประโยคที่ดีคือการประเมินวัตถุประสงค์ของความเหมาะสมเทียบกับความสามารถ

แรงโน้มถ่วงและการควบคุมสนามแม่เหล็กความสามารถคู่เป็นความสามารถที่แข็งแกร่งแต่ ลอร์นา ยังไม่สามารถดึงมันออกมาใช้ได้อย่างเต็มที่

หูของ ไคล์ ขยับเล็กน้อยและความรู้สึกพิเศษของประสาทสัมผัสทั้ง 5 และประสาทสัมผัสทั้ง 6 ที่บ่งบอกว่าอันตรายกำลังใกล้เข้ามาเขาจึงพูดว่า:“ ไม่พอใจเหรอ? ถ้างั้นฉันจะแสดงให้เธอดูว่าความสามารถที่แท้จริงเป็นอย่างไร!”

ทันทีที่เอ่ยจบ ไคล์ ก็ลอยขึ้นไปบนฟ้า

ช่วงเวลาต่อมา.

อาคารที่อยู่ข้างใต้ราวกับถูกของหนักๆกดทับมันเกิดการระเบิดอย่างรุนแรงและทันใดนั้นอาคารทั้งหลังก็พังทลายลงมากลายเป็นซากปรักหักพัง

บนอากาศสูงกว่า 12 เมตรทั้ง 3 คนกำลังลอยอยู่บนฟ้าราวกับอยู่ในสูญญากาศของอวกาศ

“นี่..ฉันกำลังลอยอยู่?…คุณทำได้อย่างไร?”

ลอร์นา พูดด้วยความประหลาดใจดวงตาคู่สวยมองไปที่ ไคล์ โดยมี เรน กำลังปิดปากและยิ้ม

“เธอจะแปลกใจอะไร นี่มันความสามารถที่เธอมีไม่ใช่เหรอ?” ไคล์ หัวเราะ

ภายใต้คำพูดของเขาในที่สุด ลอร์นา ก็สังเกตุเห็นว่ามีควันสีเขียวที่คุ้นเคยลอยออกมาจากมือของ ไคล์

“ นี่คือพลังแรงโน้มถ่วง…มันสามารถทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ” ลอร์นา ตกใจมากเธอไม่คิดเลยว่าความสามารถนี้จะสามารถทำให้ลอยอยู่บนอากาศได้ด้วย แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ไคล์ สามารถใช้ความสามารถของเธอ

ในขณะนี้กองกำลังศัตรูที่เข้ามาในฐานได้ยิงเครื่องยิงจรวดและกระสุนไปที่ทั้ง 3 คน

“ ไม่เพียงแค่ทำให้ลอยอยู่บนอากาศเท่านั้น แต่ยังสามารถทำเช่นนี้ได้ด้วย” ไคล์ พูดพร้อมกับยื่นนิ้วสองนิ้วไปทางกระสุนและจรวดที่ยิงเข้ามา

ความเร็วของจรวดและกระสุนปืนที่ยิงเข้ามาค่อยๆช้าลงจนอยู่ห่างจากปลายนิ้วมือแค่เพียงครึ่งเมตร

ครึ่งเมตรนี้เป็นพื้นที่ที่ไม่สามารถผ่านได้!