ค่ำคืนอันยาวนานนั้นยาวนานและรุ่งอรุณของวันใหม่ก็ยังมาไม่ถึง

ไม่ว่าสถานการณ์ในนิวยอร์กจะวุ่นวายเพียงใด ในพื้นที่บริเวณฐานชั่วคราวของ S.H.I.E.L.D. ก็ยังคงสงบอยู่

รถยนต์จอดอยู่บนเนินดินเล็ก ๆ ไคล์ และกลุ่มของ เจน มาที่นี่เพื่อตั้งแคมป์และก่อกองไฟซึ่งอยู่ระหว่างรถยนต์และเต็นท์

เปลวไฟพริ้วไหวเพราะลมหนาวที่พัดมา นอกเหนือจากความอ่อนโยนและความสงบที่สม่ำเสมอของ ไคล์ แล้วคนอื่น ๆ ต่างก็มีสีหน้าทุกข์ใจและเคร่งเครียด

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ธอร์ ผู้ที่สูญเสียพลังและค้อนของเขา หลังจากที่ อีริค พาเขาออกจากห้องขังของฐานชั่วคราว S.H.I.E.L.D. ในฐานะหลานชายของนักดาราศาสตร์ชรา สีหน้าของเขาขาดความสดใสและนั่งห่างจากกองไฟอยู่บนเนินหินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าในยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว

“การปรับอารมณ์ความรู้สึกของตนเองมีเพียงตัวคุณเองเท่านั้นที่สามารถแก้ไขมันได้ ซึ่งคนอื่นไม่สามารถเข้าไปยุ่งได้เลย”

ไคล์ มองไปที่ ธอร์ ในระยะไกลพร้อมกับแอบถอนหายใจจากนั้นก็หันกลับมามองกองไฟ เขาดึงแขนเสื้อขึ้นและกางเตาอย่างชำนาญ ทำความสะอาดปีกไก่โดยมี เจน และ ดาร์ซี คอยช่วยเหลือเสียบไม้ไผ่แล้วทาน้ำมันใสด้านบนไก่จากนั้นก็วางย่างบนกองไฟ

ควบคุมไฟย่างไก่ …

ไม่นานปีกไก่ก็กลายเป็นสีเหลืองทองและส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณ

“ ว้าวมันหอมมาก” ปากของ ดาร์ซี ถูกยกขึ้นและเธอแทบทนรอไม่ไหวที่จะคว้าปีกไก่ย่างร้อนๆมากิน

“ ทักษะการทำอาหาร…คุณก็เรียนมาด้วยเหรอ คุณการ์ด?”

เจน รู้สึกประหลาดใจ เธอคิดว่าเธอได้เห็นตัวตนของ ไคล์ และตอนนี้เธอตกอยู่ในความสับสน หลังจากก่อนหน้านี้เธอพยายามหากระบวนการรับรองว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอมีความรู้ทางดาราศาสตร์ในระดับสูงหรือไม่ แต่เขากลับมีความเชี่ยวชาญในความรู้ทางวิชาชีพอื่นซึ่งดูแล้วยังมีเก็บซ่อนเอาไว้อีกมากมาย

สมบูรณ์แบบมันสมบูรณ์แบบเกินไป

“ เปล่าผมเพิ่งเรียนรู้เล็กน้อยที่งานเลี้ยงอาหารค่ำของบริษัท ” ไคล์ หัวเราะเบา ๆ และตบมือเล็ก ๆ ของ ดาร์ซี เบาๆอย่างอบอุ่นว่า“ รออีกสักพักมันยังไม่สุกเต็มที่”

“ โอเคเพื่อให้ได้กินของอร่อยๆ ให้ฉันรอหนึ่งคืนฉันก็เต็มใจที่จะรอ” ดาร์ซี่ นั่งไหว่ห้างมองไปที่ดวงตาของ ไคล์ อย่างร้อนแรง

“เอ่อ..ไม่ต้องย่างให้ผมนะครับ ผมยังไม่หิว ” เมื่อฟังบทสนทนา อีริค แอบเช็ดเหงื่อและพยายามพูดออกมาอย่างใจเย็น

ในบรรดาผู้คนที่อยู่ที่นี่มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของ ไคล์ และยังเป็นคนที่น่ากลัวที่สุดอีกด้วย ใครจะกล้าฉวยโอกาสเพลิดเพลินไปกับไก่ย่างของสัญลักษณ์แห่งสันติภาพ? น่ากลัวว่ามีกี่ชีวิตก็จ่ายไม่ไหว!

“ ศาสตราจารย์เฒ่าคุณพูดเองน่ะแล้วอย่าเสียใจก็แล้วกัน” ดาร์ซียิ้มอย่างมีความสุขซึ่งหมายความว่าคืนนี้เธอสามารถกินได้อีกเล็กน้อย

หลังจากนั้นไม่นานปีกไก่ย่างชุดแรกก็สุกด้วยฝีมือของ ไคล์ ผู้ซึ่งมีการ์ดความสามารถในการทำอาหารระดับมืออาชีพ

ดาร์ซี่ หยิบขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย เจน หยิบปีกไก่ 3 ชิ้นแต่เธอไม่ได้กินเธอมองไปทาง ธอร์ ที่อยู่ในระยะไกลอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าของเธอลังเลเล็กน้อย

ไคล์ ที่เห็นฉากนี้ ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขายิ้มและพูดว่า“ จริงสิ ชายร่างใหญ่และเจ้าหน้าที่ของ S.H.I.E.L.D. ได้ทะเลาะกันอย่างรุนแรงและตอนนี้เขาน่าจะหิว ใครว่างเอาอาหารไปให้เขากินหน่อยจะได้ไหม”

อีริค กำลังคิดที่จะขันอาสาแต่เมื่อเห็นดวงตาของ ไคล์ เขาก็หยุดความคิดนั้นส่วน ดาร์ซี กำลังมีความสุขกับการกินเธอขี้เกียจเกินไปที่จะใส่ใจคนอื่น

หลังจากเงียบไป 2 - 3 วินาที เจน ก็ยืนขึ้นหยิบปีกไก่ย่างขึ้นมาแล้วเอ่ยขึ้นว่า“ ฉันจะไปเอง”

“ถ้างั้นรบกวนคุณแล้ว” ไคล์ พยักหน้ามองดู เจน ที่กำลังเดินไปหา ธอร์ และพูดด้วยอารมณ์ว่า“ พี่ชาย ผมสามารถช่วยได้เท่านี้ คุณอาจต้องการความช่วยเหลือจาก 'ความรัก'”

เหนือไหล่เขา.

ธอร์ จ้องมองดวงดาวโดยไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ทันใดนั้นปีกไก่ย่างที่เสียบอยู่บนไม้ไผ่ก็ถูกส่งมาที่เขา "ให้."

"ขอบคุณ." ธอร์ เห็นว่าคน ๆ นั้นคือ เจน ก็พยักหน้ารับปีกไก่ย่าง

เจน นั่งลงอีกด้านหนึ่งของหินที่ ธอร์ นั่งอยู่มองไปที่ใบหน้าของเขาและพูดขึ้นว่า“ คุณไม่กลัวพวกหน่วย S.H.I.E.L.D. เหล่านั้นทำร้ายคุณเหรอ?”

“ พวกมันเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาจะทำอะไรข้าได้” ธอร์ ตะคอกขึ้นโดยไม่รู้ตัวและมองไปที่ เจน:“ เจ้าเชื่อไหมว่าข้ามาจาก แอสการ์ด”

“ถ้ามันไม่ใช่เรื่องจริงคุณก็คือคนบ้า… แต่เห็นได้ชัดว่าคุณไม่ใช่คนบ้า” เจน และ ธอร์ กำลังมองหน้ากัน

ดวงตาของทั้ง 2 คนใกล้กันและมีลมหายใจที่น่าอึดอัด

ใบหน้าของ เจน แดงระเรื่อเธอหันหน้าไปทางอื่นเพื่อหลีกเลี่ยงการจ้องมอง

ทันใดนั้น ธอร์ ก็ชี้ไปที่ท้องฟ้าและพูดว่า:“ แอสการ์ด อยู่ในตำแหน่งนั้น แต่มันอยู่ห่างจากโลกมากเกินไป มีขอบเขตโลกหลายแห่งและมีเพียงสะพานสายรุ้งเท่านั้นที่สามารถพากลับไปที่นั่นได้”

“ สะพานสายรุ้งในตำนานนั่นนะเหรอ” เจน ถาม

"แน่นอน. แต่นั่นไม่ใช่ตำนาน แต่เป็นเรื่องจริง” ธอร์ พูดเสียงเบาและขมขื่นว่า“ น่าเสียดายที่ข้าถูกเนรเทศไปแล้ว คาดว่าข้าไม่สามารถกลับไปยัง แอสการ์ด ผ่านสะพานสายรุ้งได้อีกต่อไป”

เจน จับมือของ ธอร์ และส่งเสียงเชียร์เขา:“อย่ายอมแพ้ฉันเชื่อว่าคุณทำได้”

“ ขอบคุณ เจน ถ้าข้าสามารถฟื้นฟูตำแหน่งของข้าได้ ข้าจะพาเจ้าไปยัง แอสการ์ด เมืองของเทพเจ้าอย่างแน่นอน” ธอร์ จับมือ เจน และพูดด้วยความจริงใจ

ดวงตาของทั้ง 2 คนจ้องมองกันอีกครั้งและอากาศก็เริ่มร้อนขึ้นเพราะความรู้สึกร้อนผ่าวได้บีบหัวใจของกันและกัน

ในขณะนั้นเองจู่ๆ ดาร์ซี ก็เข้ามาขัดจังหวะเธอตะโกนขึ้นว่า: "เจน ฉันมีบางอย่าง ... "

หลังจากเห็นการจับมือกันอย่างสนิทสนมระหว่างคนทั้งสองเธอก็พูดว่า:“ เอ่อ..ฉันมารบกวนพวกคุณหรือเปล่า”

"เอ๋?" เจน และ ธอร์ เหลือบตามองเล็กน้อย ก้มมองลงไปที่มือที่จับกันจากนั้นก็ปล่อยมืออย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟฟ้าช๊อต

“มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด” เจน กล่าว

“โอเค โอเค ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ ฉันมีบางอย่างอยากให้เธอช่วย” ดาร์ซี ก้าวไปข้างหน้าและจับมือ เจน จากนั้นก็หันหน้าไปคุยกับ ธอร์ “ ลุงฉันขอยืมตัว เจน สักครู่ แล้วจะรีบพาเธอกลับมาหาคุณ”

“เอ่อ..” ธอร์ ไม่รู้จะพูดอะไรได้แต่เกาหัว

“ไปเลย” เจน หน้าแดงอีกครั้งแล้วลาก ดาร์ซี่ ให้วิ่งออกไป

หลังจากพากันเดินออกมาไกลจาก ไคล์ และ ธอร์ ได้ระยะหนึ่ง

เจน จับมือ ดาร์ซี เอาไว้แน่นแล้วเอ่ยถาม:“ เอาล่ะมีอะไรก็ว่ามา ขออย่าเป็นเรื่องที่กวนประสาทฉัน”

“ ฉันต้องการให้เธอช่วย” ดาร์ซี หายใจเข้าลึก ๆ และเข้าไปใกล้หูของ เจน อย่างประหม่าพร้อมกระซิบอย่างเขินอาย

หลังจากฟังจบ เจน อุทานออกมาอย่างช่วยไม่ได้พร้อมกับจ้องมอง ดาร์ซี และพูดว่า:“ เธอพูดอะไร? เธอต้องการจีบ การ์ด…”

หลังจากที่พูดยังไม่ทันจบ ดาร์ซี ก็รีบปิดปากของ เจน และให้ประโยคหลังกลับไปที่ลำคอของเธอ

ถัดจากแคมป์ในระยะไกล.

ไคล์ กัดปีกไก่ย่างของเขาและมองไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างเบื่อหน่ายกระซิบเบา ๆ ว่า“เด็กหนอเด็ก”