เช้าวันรุ่งขึ้น ฐานทัพที่ 2 ในเขตชานเมืองนิวยอร์ก

ในบางครั้งมีเฮลิคอปเตอร์ทหารและเครื่องบินขนส่งบินมาลงจอดที่สนามบิน เหล่าทหารชั้นยอดจากทั่วสหรัฐอเมริกามารวมตัวกัน พวกเขาพูดคุยกันเป็นทีมราวกับว่ากำลังเตรียมตัวทำภารกิจลับ

เจ้าหน้าที่ชุดดำและนายพลวัยกลางคนผิวขาวทั้งคู่ยืนอยู่บนเนินดินเตี้ยๆข้างๆสนามบินมองดูทหารชั้นยอดที่ค่อยๆมารวมตัวกัน

“ท่านนายพล ทหารที่คุณต้องการผมได้คัดเลือกมาอย่างดีที่สุด! แน่นอนว่าทุกคนเป็นอันดับต้นๆของทหารชั้นยอด!” เจ้าหน้าที่ชุดดำเผยรอยยิ้มและเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจ

'วี้! วี้! วี้! วี้!.... '

ขณะนี้ เฮลิคอปเตอร์ทหารได้ร่อนลงจอดอย่างช้าๆ เจ้าหน้าที่ชุดดำและนายพล มองขึ้นไปผ่านประตูที่เปิดกว้าง และเห็นชายหนุ่มผมบลอนด์นั่งอยู่บนเบาะข้างประตู ใบหน้าของเขาไม่แยแสและผมของเขาก็ปลิวไสวไปตามแรงลม มองแวบแรกมันให้ความรู้สึกถึงความเย็นชาที่มีกลิ่นอายสังหารและมีความเด็ดเดี่ยวบางอย่าง

“เอ็มมี่ บรอนสกาย เกิดในรัสเซีย เขาเป็นนาวิกโยธินที่เก่งที่สุดในโลก” เจ้าหน้าที่ชุดดำกล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า:“ ผมเชื่อว่าไม่มีใครสามารถปฏิบัติการลับได้ดีไปกว่าเขา”

“ โจ. อย่าพูดเร็วเกินไปถ้านายรู้ว่าฉันได้เชิญใครมา..…”

ในขณะที่นายพลยังพูดไม่ทันจบพวกเขาก็เห็นเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวบินเข้ามาในสนามบินและมีโลโก้ที่โดดเด่นของ สตาร์ค อินดัสทรีส์ และสำนักงานพลังเหนือธรรมชาติติดอยู่ข้างตัวเครื่อง

“ เขามาแล้วไปกันเถอะ” นายพล โบกมือและเขาก็ออกจากเนินดินด้วยความตื่นเต้นและรีบวิ่งไปที่สนามบินเพื่อรอต้อนรับ

เจ้าหน้าที่ชุดดำชะงักไปชั่วครู่และรีบวิ่งตามไปให้ทัน

เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวและเฮลิคอปเตอร์ทหารทั้ง 2 ลำลงจอดในเวลาใกล้เคียงกันนอกจากนี้ยังเป็นยอดคนสุดท้ายของกองทัพที่ได้เชิญมา

ในฐานะผู้รับผิดชอบภารกิจนี้ นายพลและเจ้าหน้าที่ชุดดำทั้ง 2 รีบไปต้อนรับ เฮลิคอปเตอร์ ที่กำลังลงจอดและมันได้สร้างความประหลาดใจและความสนใจของทหารจำนวนมากในสนามบิน

เอ็มมี่ เพิ่งกระโดดออกจากห้องโดยสารพร้อมกระเป๋าสะพายหลังและเห็น นายพลคนดังเดินมาทางด้านนี้แม้ว่าเขาจะเป็นคนเยือกเย็นแต่ก็ยังตกใจ

"สวัสดีครับท่าน!" เอ็มมี่ ยืนทำความเคารพ เป็นผลให้นายพลพยักหน้าเบา ๆ และเดินผ่านเขาไปอย่างรวดเร็วมุ่งหน้าไปต้อนรับเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่ร่อนลงสู่พื้น

ห้องโดยสารเปิดออกชายหนุ่มผมสีเงินค่อยๆเดินลงมา เขาสวมเพียงชุดลำลองที่มีฮู้ดพร้อมกับหาวออกมาอยากน่าเบื่อราวกับว่าไม่ได้ไปออกมาทำภารกิจสู้รบแต่ว่ามาเที่ยวในวันหยุดพักผ่อน

แต่เมื่อเขาปรากฏตัวสนามบินทั้งหมดก็เงียบลงทหารและเจ้าหน้าที่ในสนามเผยสีหน้าตกใจและตื่นเต้น

มันเหมือนกับการได้เห็นจากไฟล์สารคดีทางทหารอันล้ำค่าที่มีตัวละครในตำนานที่มีชีวิตอยู่กำลังจะออกมา

หลังจากติดต่อกับเจ้าของข้อความเมื่อคืน ไคล์ ก็ให้ เรน รออยู่ที่สำนักงานใหม่ในนิวยอร์กและนำ เวนอม กับ วิสท์ มาที่ฐานลำพังเพียงคนเดียว

เมื่อเขาออกจากห้องโดยสารของเฮลิคอปเตอร์เขาก็เห็นนายพลวัยกลางคนเดินมาและถามขึ้นว่า:“ นายเป็นนายพลเหรอ?”

“ นายพลนั่นเป็นเพียงตำแหน่งที่คนอื่นตั้งให้”

นายพลจับมือของ ไคล์ ไว้แน่น ดวงตาของเขาชื้นขึ้นเล็กน้อยและมีสีแดงระเรือความรู้สึกของเขาในตอนนี้เหมือนได้เจอญาติผู้ใหญ่ "คุณไคล์ ผมชื่อ รอส เทย์เลอร์ เรียกผมว่า รอส ก็ได้ ผมเป็นลูกชายของ โจเซฟ เทย์เลอร์”

“ ลูกชายของครูฝึก โจเซฟ?”

เมื่อ ไคล์ ได้ยินเช่นนั้นก็ทำให้นึกถึงครูฝึกทหารเมื่อ 60 ปีก่อนครูฝึกที่ประลองกับเขาในยามพระอาทิตย์ตกดิน

เขาพูดด้วยอารมณ์ว่า“ ไม่ได้เจอ ครูฝึกโจเซฟ นานเลยเขายังสบายดีอยู่ไหม”

“ พ่อเขาเสียชีวิตเมื่อ 20 ปีก่อน”ขอบตาของ นายพลรอส เป็นสีแดงและเขามองไปที่ ไคล์ ด้วยความเคารพ “ ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต ท่านมักจะพูดถึงคุณอยู่บ่อยๆ แต่น่าเสียดายที่ท่านไม่สามารถติดต่อคุณได้ในเวลานั้นและไม่มีโอกาสได้เจอกับคุณอีก”

ไคล์ ไม่พูดอะไรมากเขาตบไหล่ของ นายพลรอส เบาๆเพื่อเป็นการปลอบพร้อมถอนหายใจออกมา

นี่คือวัฏจักรชีวิตของมนุษย์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา

ไคล์ คุยกับ นายพลรอส พร้อมกับเดินไปที่สำนักงานของฐาน

เจ้าหน้าที่ชุดดำยังคงยืนอยู่บนสนามบิน ตั้งแต่วินาทีที่เขาเห็น ไคล์ ปรากฏตัวเขาก็อยู่ในความฝันเช่นเดียวกับทหารคนอื่นๆที่อยู่รอบ ๆ

เชิญสัญลักษณ์แห่งสันติภาพมาที่นี่ - ภารกิจลับนี้คือทำลายประเทศหรือไม่? !

“ สัญลักษณ์แห่งสันติภาพ” เอ็มมี่ กำหมัดแน่นๆอย่างเงียบ ๆ และดวงตาของเขาก็ย้อมไปด้วยความไม่เต็มใจ

ไม่ว่าเขาจะประสบความสำเร็จในด้านการทหาร เขาก็อยู่แค่เพียงอันดับต้น ๆ ของทหารชั้นนำของโลก เหนือระดับนี้มันเป็นระดับใหม่ที่ไกลเกินกว่าคำว่ามนุษย์ ไม่มีทหารคนใดสามารถไปถึงระดับนั้นได้

……………..

ภายในสำนักงานของ นายพลรอส

หลังจากที่ ไคล์ นั่งลงบนเก้าอี้ นายพลรอส ก็ปิดประตูหยิบเอกสารลับออกมาจากลิ้นชักและส่งให้เขา

ไคล์ ไม่ได้แสดงท่าทีสุภาพ เขาเปิดไฟล์และอ่านมัน มันเป็นข้อมูลเกี่ยวกับชายหนุ่มคนหนึ่ง

“ สิ่งที่คุณถืออยู่ตอนนี้คือข้อมูลส่วนตัวของ บรูซ แบนเนอร์ และข้อมูลลับที่เกี่ยวกับ ฮัค”

นายพลรอส อธิบายสั้น ๆ ว่า“ บรูซ แบนเนอร์ ซึ่งเป็นศาสตราจารย์ด้านชีววิทยาที่มหาวิทยาลัยคาลเวอร์ทำงานในโครงการเพิ่มประสิทธิภาพทางเทคโนโลยีเซลล์ชีวภาพ ต่อมาเนื่องจากอุบัติเหตุทางเทคโนโลยีชีวภาพในห้องทดลองเขาได้สัมผัสกับรังสีแกมมาจำนวนมาก และทำให้ร่างกายก่อให้เกิดการกลายพันธุ์กลายเป็นสิ่งมีชีวิตสีเขียวที่ทรงพลังอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เราเรียกมันว่า 'ฮัค'!”

ไคล์ พลิกแฟ้มไปข้างหลังโดยมีรูปภาพจำนวนมากทั้งหมดอธิบายถึง กำลังพล เวลา และสถานที่ที่จะต่อสู้กับ ฮัค

การต่อสู้ที่ผ่านมาคือความล้มเหลวของทหาร! ในภาพไม่ว่าจะเป็นรถถังหรือเครื่องบินรบก็ถูกฉีกเป็นกองขยะกองโต!

นายพลรอส กล่าวต่ออีกว่า:“ หลังจากพยายามจับกุมหลายครั้งฮัค ก็หายตัวไป ในช่วง 4 ปี ที่ผ่านมานี้เราสงสัยว่าเขาจะกลับสู่ร่างมนุษย์และซ่อนตัวอยู่ที่มุมหนึ่งมุมใดของโลก”

“การที่นายติดต่อฉันอย่างเร่งด่วนก็เพราะว่าพบตัวเขาแล้ว?” ไคล์ ยิ้มและเอ่ยถามขึ้น

"ใช่ครับ." นายพลรอส พยักหน้าและกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า“ เมื่อ 2 วันก่อน ชายชราคนหนึ่งซื้อเครื่องดื่มมาขวดหนึ่งจากซูเปอร์มาร์เก็ตในบราซิล ซึ่งเครื่องดื่มขวดนั้นผลิตในนิวยอร์ก และหลังจากเขาดื่มมันลงไปเขาเสียชีวิตในทันที เมื่อหมอทำการตรวจสอบพบว่าในเครื่องดื่มมีปริมาณรังสีแกมมาปนเปือนในปริมาณที่สูงมาก และเมื่อเราเข้าไปทำการตรวจสอบอยู่ 2 วัน ผมก็มั่นใจว่า ฮัค ซ่อนตัวอยู่ในบราซิล! และที่อยู่ที่เฉพาะเจาะจงเราก็สืบทราบมาแล้ว!”

“อืม” ไคล์ พยักหน้าวางไฟล์ข้อมูลลงแล้วมองตรงไปที่ นายพลรอส “ แน่ใจนะว่าภารกิจนี้จะให้ฉันเป็นผู้บัญชาการ”

"แน่นอน!" นายพลรอส พยักหน้าสั้น ๆ

"ดี. ตอนนี้ฉันจะออกคำสั่งแรกของฉัน”

ไคล์ กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย:“ สำหรับภารกิจนี้เจ้าหน้าที่ทหารทั้งหมดจะถูกจัดประเภทเป็นกำลังเสริมและคอยอพยพช่วยเหลือคนธรรมดาที่อาจได้รับผลกระทบ”

“ ส่วน ฮัค ฉันจะจัดการมันคนเดียว!”