“เธอช่างสวยงามเป็นอย่างมาก ตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นใครสวยงามเช่นนี้มาก่อน!”

“ เธอต้องเป็นของฉัน จะไม่มีใครแย่งเธอไปจากฉันได้!”

“ไปไกลๆเลยเธอเป็นของฉัน! แสนดอลลาร์ฉันต้องการซื้อตัวเธอแสนดอลลาร์”

“ ฉันต้องการให้เธอ xxx …”

ในช่วงเวลาที่เดินผ่านห้องบอลรูม ชายหนุ่มมากมายต่างก็จ้องมองหญิงสาวโดยไม่สนใจนักเต้นสาวที่อยู่รอบๆ ทุกๆสายตาต่างจดจ้องไปที่หญิงสาวที่มีความงดงามในแบบตะวันออกโดยไม่กระพริบตา

“พระเจ้าช่วยเธอมาที่นี่ได้อย่างไร!” เอลลี เช็ดน้ำตาของเธอออก เมื่อเธอเห็นหญิงสาวที่สวยงามเดินเข้ามาในทิศทางของเธอ ทำให้ดวงตาสีแดงจากการร้องไห้ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ข่าวใหญ่! นี่มันเป็นข่าวใหญ่!”

"หืม?" ไคล์ หายจากอาการเศร้าโศกในช่วงเวลาสั้น ๆ ตอนนี้เขาคือผู้ที่ทรงพลังหรือเป็นสิ่งมีชีวิตระดับสูงที่มีพลังมากกว่ามนุษย์หลายร้อยเท่า จึงสามารถปรับอารมณ์ความรู้สึกได้อย่างรวดเร็วและเปลี่ยนมันเป็นความเฉยเมย

เมื่อได้ยินคำอุทานของ เอลลี ไคล์ ก็เงยหน้าขึ้นมองและดวงตาของเขาก็สบกับดวงตาของหญิงสาวที่สวยงามตามแบบตะวันออก

"เรน?" เขาพึมพำกับตัวเองและมีความประหลาดใจในคำพูดของเขา

แม้ว่ารูปร่างหน้าตาของหญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามาจะเปลี่ยนไปมากเมื่อเทียบกับ เรน ในอดีตแต่ลมหายใจและการ์ดความสามารถที่เขามอบให้เธอนั้นเป็นสิ่งยืนยันตัวตนของเธอได้

“ เรน? คือใคร? นั่นคือราชินีดำแห่งควีนส์” ใบหน้าของ เอลลี แดงระเรื่อ แม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงแต่เธอก็ยังถูกเสน่ห์ของหญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามาดึงดูด เธอรู้สึกตื่นเต้นที่จะพูดว่า:“เธอเป็นคนขององค์กรใต้ดินลึกลับที่ชื่อว่า “ควีนส์” เธอเป็นหญิงสาวที่สวยงามและทรงเสน่ห์ที่สุด ผู้คนต่างก็รู้จักเธอในฐานะผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบและฉันได้ยินมาว่าคนดังทุกคนในนิวยอร์กหรือแม้แต่ประธานาธิบดีเองก็ยังต้องการเชิญเธอไปทานอาหารค่ำ แต่ผลที่ได้ก็คือไม่มีใครคนไหนสามารถเชิญเธอได้เลย ในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยเข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ใด ๆ แต่ในวันนี้ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะมาปรากฏตัวที่นี่…”

“ราชินีดำ? ผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบ?” ปากของ ไคล์ กระตุกเล็กน้อย

โลลิตัวน้อยที่อ่อนโยนในอดีตได้เติบโตขึ้นและกลายเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบไปแล้ว

“จริงสินะ มันก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วเธอก็ต้องเติบโตขึ้นซึ่งถือเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป” ไคล์ ส่ายหน้าและลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วก้าวเดินเข้าไปหาหญิงสาวภายใต้สายตาของ เอลลี ที่มองเขาอย่างแปลกๆ

ตั้งแต่ปรากฏตัวที่ทางเข้าของห้องบอลรูม ราชินีดำ ได้จ้องมองไปที่ ไคล์ โดยที่ดวงตาของเธอไม่ได้เปลี่ยนไปมองคนอื่นเลยแม้แต่น้อยและยังคงเดินเข้าไปหาเขา

“ฉันจะเข้าไปทำความรู้จักกับเธอ! ฉันต้องรู้จักเธอให้ได้!”

“ อย่าผลัก!”

ในสถานที่จัดงานเลี้ยงกลุ่มชายหนุ่มเดินไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น แต่เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปใกล้ ราชินีดำ ในระยะ 5 เมตรทันใดนั้นพวกเขาก็แตะกำแพงอากาศที่มองไม่เห็นและล้มลงบนพื้น

เหมือนมีพลังลึกลับบางอย่างผลักดันพวกเขาออกไป

“ แปลก! ทำไมฉันถึงเดินเข้าไปใกล้ไม่ได้?”

เหล่าสุภาพบุรุษต่างก็ตกใจและหวาดกลัวเป็นอย่างมากจนต้องถอยร่นไปด้านหลังทำให้มีพื้นที่ว่างรอบๆ ราชินีดำ ในระยะ 5 เมตร

ราชินีดำ เดินผ่านตรงกลางห้องบอลรูมไปอย่างช้าๆและชายหญิงที่อยู่รอบๆก็ถอยไปด้านข้างแหวกออกเป็นช่องทางเดินจนกระทั่งเธอเดินไปที่ด้านหน้าของ ไคล์ และหยุดลง

ในเวลานี้ เอลลี มองไปที่คนตรงหน้าเธอก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นแต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมา

ท่าทางของ ไคล์ เป็นธรรมชาติมากเขายื่นมือออกไปข้างหน้าอย่างสงบและพูดกับ ราชินีดำ ตรงๆว่า“ ในตอนนี้อารมณ์ของฉันไม่ค่อยดี เธอมาเต้นรำกับฉัน”

เมื่อเห็นฉากนี้ เอลลี ก็ตกใจ ชายหนุ่มเป็นคนชวนเต้นรำ แต่โทนเสียงกลับเย็นชาเป็นอย่างมาก คุณต้องรู้ก่อนว่าเป้าหมายในการเชิญคือ ราชินีดำ!

ทันทีที่เห็นเหตุการณ์นี้ เอลลี สงสัยกับตัวเองว่าตัวเธอจะต้องเจอกับสิ่งที่น่าตกตะลึงมากกว่านี้อีกไหมในวันนี้

เมื่อได้ยินคำพูดของ ไคล์ ใบหน้าที่เคยเย็นชาของ ราชินีดำ ก็นุ่มนวลและอ่อนโยนเป็นอย่างมากในขณะเดียวกันนั้นดวงตาที่สวยงามราวกับอัญมณีก็เต็มไปด้วยความน่าหลงใหล มือคู่หนึ่งยื่นออกไปกุมมือใหญ่ของ ไคล์ เอาไว้แน่น

จากนั้นทั้ง 2 ก็เริ่มเต้นรำตามจังหวะดนตรี ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของผู้คนที่อยู่ในบริเวณโดยรอบ

ช่วงเวลาที่กำลังเต้นรำทำให้ ไคล์ อดไม่ได้ที่จะนึกถึง เพ็กกี้ ที่เคยเต้นรำกับเขา

เวลาผ่านไป เพ็กกี้ ได้จากเขาไปแล้ว เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าการเต้นรำในครั้งนั้นจะกลายเป็นหนึ่งในความทรงจำที่หายากของคนทั้ง 2

ผู้คนตกตะลึง

ราชินีดำ ผู้มีความสง่างามและน่ามองถูก ไคล์ โอบเอวเล็กๆไว้ในมือและกำลังเต้นรำอย่างสนิทสนม ร่างกายที่อ่อนนุ่มและมือที่อ่อนโยนของเธอกำลังซบอยู่บนหน้าอกของ ไคล์ และขยับไปตามจังหวะเสียงเพลง

เธอรู้สึกได้ว่าเจ้านายที่เพิ่งกลับมานั้นอารมณ์ไม่ดี เธอจึงไม่ถามอะไรให้มากความ ไม่ว่าเจ้านายของเธอจะทำอะไรตราบใดที่เธอสามารถอยู่ร่วมกับเขาได้มันก็เพียงพอแล้ว

หากเขาสั่งให้เธอฆ่าใคร เธอก็พร้อมที่จะฆ่ามันผู้นั้นเพื่อเขา

และตอนนี้เขาบอกให้เธอเต้นรำ เธอก็ยินดีที่จะเต้นรำไปกับเขา

นี่คือเธอไม่ว่าตัวตนของเธอจะเป็น เรน หรือ ราชินีดำ ไม่ว่าเธอจะอยู่มากี่ปี เธอก็จะยังคงเป็นดาบในมือของ ไคล์ เสมอ

ไคล์ และ เรน ไม่ได้เจอกันมานานหลายปีแล้ว ดังนั้นเขาและเธอจึงไม่สนใจผู้คนที่อยู่ในบริเวณโดยรอบ พวกเขายังคงเต้นรำในห้องบอลรูมตามจังหวะเสียงเพลงอย่างลื่นไหลและสวยงาม

ชายหนุ่มที่อยู่รอบๆต่างก็จ้องมองโดยไม่กระพริบตาและในขณะนี้ดูเหมือนว่าเวลาจะหยุดนิ่งไปชั่วนิรันดร์

และเวลานี้ภายในห้องครัวถัดจากห้องบอลรูม

เรดเท็น แอบเข้ามาด้านในและจัดการกับพนักงานเสิร์ฟอย่างเงียบ ๆ แล้วลากมันเข้าไปในห้องมืดจากนั้นก็สวมเสื้อผ้าพนักงานเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว

เขาถืออาหารไว้ในมือซ้ายและมีใบมีดซ่อนอยู่ที่ปลายนิ้วใต้จานและเดินไปที่ห้องบอลรูมอย่างมั่นใจ

แสงไฟในห้องบอลรูมสลัวๆ เรดเท็น เชื่อว่าด้วยฝีมือของเขาเองตราบใดที่เขาอยู่ใกล้เป้าหมายในระยะ 3 เมตรเขาจะสามารถจบชีวิตของอีกฝ่ายได้ภายในครึ่งวินาที และจะไม่ดึงดูดความสนใจของผู้อื่น

“หืม ทำไมเงียบจัง นอกจากนี้คนเหล่านี้ยังยืนอยู่นิ่งๆโดยไม่ยอมขยับ” เรดเท็น เดินเข้าไปใกล้ประตูห้องบอลรูมและพบว่ามีเพียงดนตรีเท่านั้นที่ดังขึ้นส่วนผู้คนภายในห้องต่างพากันรายล้อมบางสิ่งบางอย่างอยู่ตรงกลางห้องบอลรูม.

เมื่อ เรดเท็น เดินไปที่ประตูดวงตาของเขาก็ตกอยู่กลางห้องบอลรูมที่มี ชายหญิง 2 คนกำลังเต้นรำอยู่ เขาจำมันได้ในพริบตาว่าหนึ่งในนั้นคือเป้าหมายสำหรับคืนนี้!

ส่วนอีกคน..…

เรดเท็น อ้าปากค้างจนแทบไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง

ระดับสูงของตระกูลคาร์ล มาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร?! แล้วยังเต้นรำกับชายหนุ่มที่ไม่รู้จัก…..

เดี๋ยวนะ ชายหนุ่มที่ไม่รู้จัก?

เรดเท็น มองไปที่ชายหนุ่มผมสีเงินที่กำลังเต้นรำบริเวณกลางห้องบอลรูมอีกครั้งและในครั้งนี้เหงื่อเย็นที่หน้าผากของเขาไหลพลั่งพลูออกมา เขานึกถึงความเป็นไปได้ที่น่ากลัว

“มองๆดูแล้ว...” เรดเท็น สูดลมหายใจเข้าลึกๆพร้อมกับเปรียบเทียบใบหน้าของชายหนุ่มผมสีเงินกับภาพเหมือนที่ปู่ของเขาเคยให้ดูเมื่อนานมาแล้วซึ่งปู่ของเขาได้รับมาจากฐานเกาะของตระกูล…

เรดเท็น หันกลับอย่างรวดเร็วและถาดในมือของเขาก็ตกลงไปที่พื้น โดยไม่ลังเลเขาหนีออกจากห้องบอลรูมและงานเลี้ยงนี้ในทันที

"เวรเอ้ย! เวรเอ้ย! เวรเอ้ย!"

เมื่อออกจากสถานที่จัดงานเลี้ยงมาไกลๆ เรดเท็น ก็ตะโกนคำรามขึ้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ดวงตาของเขาแดงก่ำ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวปั้นยาก เขากัดฟันแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่โกรธจัดและเย็นชา:

“ดาโก้! สเตน! พวกแกทำฉันได้แสบมาก พวกแกกล้าหลอกฉันให้มาหาที่ตาย!!!”