ที่ด้านล่างของคุกเชียน พื้นที่คุมขัง

แดร็กซ์ มนุษย์ต่างดาวซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์การต่อสู้ที่มีผิวหนาและแข็งแกร่ง คลายแขนจากการกอดรัด ไคล์ และล้มลงกระแทกกับพื้นพร้อมกับส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด.

หน้าอกที่เปลือยเปล่าและแข็งแกร่งของเขามีรอยไหม้สีดำราวกับว่ามันถูกย่างด้วยไฟที่ร้อนแรง ในขณะเดียวกันก็มีกลิ่นหอมจาง ๆ ของเนื้อไหม้โชยออกมา

อีกด้าน

กรู๊ท มนุษย์ต้นไม้ยังคงล่าถอยอย่างต่อเนื่องและปากก็เปล่งเสียง กรู๊ทๆ อยู่ตลอดเวลา ในตอนนี้เถาวัลย์ต้นไม้ที่เป็นแขนถูกเปลวไฟสีทองของ ไคล์ แผดเผา

แม้จะมีการแกว่งไปมาในอากาศอย่างรุนแรงหรือกระแทกกับพื้นเหล็ก แต่เปลวไฟบนเถาวัลย์ต้นไม้ก็ไม่มีวี่แววว่าจะดับลง แค่นั้นยังไม่พอมันกำลังแผ่กระจายไปยังลำต้นอย่างรวดเร็ว

“กรู๊ท! อดทนไว้ กรู๊ท!”

ร็อคเก็ต หมอบอยู่บนไหล่ของ กรู๊ท และในขณะที่ร่างของต้นไม้แกว่งไปมาอย่างรุนแรงมันก็มองไปทางด้านข้างที่มี กาโมร่า ยืนอยู่อย่างใจจดใจจ่อ“ รีบหาทางช่วยมัน!”

“กำลังหาทางอยู่!” กาโมร่า หายใจเข้าลึก ๆ และกระโดดไปข้างหน้าของ กรู๊ท จากนั้นดึงมีดเล่มใหม่ออกจากด้านหลังหันหน้าเข้าหาเถาวัลย์ต้นไม้ที่ติดไฟแล้วกวาดฟันลง

'ฉับ! '

เถาไม้ทั้ง 4 ส่วนที่ถูกไฟไหม้ถูกตัดออกและตกลงบนพื้น พวกมันถูกเปลวไฟสีทองเข้าปกคลุมอย่างรวดเร็วและถูกเผาจนกลายเป็นขี้เถ้าสีดำในทันที

กรู๊ท ถอยกลับไปที่มุมผนังกิ่งก้านที่เหลืออยู่ก็มีควันโพยพุ่งออกมาและมองไปที่ ไคล์ ซึ่งในตอนนี้ได้กลับคืนสู่ร่างเดิมด้วยความหวาดกลัว

ในเวลานี้ ไคล์ สวมชุดรบสีดำที่มืดมิดและทั้งตัวถูกล้อมรอบด้วยเปลวไฟสีทองจาง ๆ ผมสีเงินกลายเป็นเหมือนเปลวไฟที่ลุกไหม้และร่างกายได้ปลดปล่อยแรงกดดันที่บีบคั้นหัวใจออกมา

ในช่วง 3 ปีของการเดินทาง เวนอม นั้นไม่สามารถต้านทานเปลวไฟได้ แต่การควบคุมพลังไฟของ ไคล์ นั้นมีความชำนาญมากขึ้นและเปลวไฟเทพเจ้าสามารถส่งออกมาผ่านชุดรบได้

แน่นอนว่าถ้าใช้พลังเต็มที่ ไคล์ จะกลายเป็นมนุษย์เพลิงโดยสมบูรณ์แม้เลือดในร่างกายก็จะเดือด แต่ เวนอม จะไม่เป็นอะไร

อย่างไรก็ตามเปลวไฟที่ ไคล์ ใช้ในตอนนี้เป็นเปลวไฟอ่อนๆ แต่มันก็สามารถยับยั้ง กรู๊ท และ แดร็กซ์ ได้ ซึ่งทั้ง 2 ไม่สามารถป้องกันและต้านทานเปลวไฟหลายพันองศาเซลเซียสนี้ได้เลยแม้แต่น้อย

“กาโมร่า”

ไคล์ จ้องมองไปที่ กาโมร่า และเดินเข้าหาอย่างช้าๆ

ใบหน้าของ กาโมร่า ซีดขาวเธอกัดริมฝีปากและจับมีดไว้ในมืออย่างแน่นหนา ภายใต้อุณหภูมิที่ร้อนแผดเผาในบริเวณใกล้เคียงเหงื่อยังคงไหลออกจากคางของเธอและดวงตาของเธอก็เฝ้าดู ไคล์ โดยไม่ขยับไปมองที่อื่น

ไม่จำเป็นต้องหนี ความแตกต่างของความแข็งแกร่งมันต่างกันมากเกินไป การหลบหนีเป็นการกระทำที่ไร้ประโยชน์

“กาโมร่า หนีเร็ว!” ร็อคเก็ต ยืนอยู่บนไหลของ กรู๊ท พร้อมกับเหนี่ยวไกปืนยิงกระสุนเข้าใส่ ไคล์ แต่คราวนี้กระสุนยังไม่ทันได้ถึงร่างของ ไคล์ มันก็ลุกเป็นไฟและหลอมละลายในทันที

“ฉันจะมาตายที่นี่ไม่ได้ ฉันยังไม่ได้แก้แค้นไอ้สุนัขชาติชั่ว โรแนน …” แดร็กซ์ คำรามออกมาอย่างหยาบคายและหยิ่งผยองเล็กน้อย พลางเอามือลูบหน้าอกของเขาที่กำลังไหม้จากนั้นก็ค่อยๆดิ้นรนเพื่อลุกขึ้น

“พอแล้ว”

กาโมร่า เผยรอยยิ้มข่มขืน เธอเดินไปที่ด้านหน้าของ ไคล์ และโยนมีดในมือทิ้งไป จากนั้นก็พูดอย่างช้าๆว่า:“เป้าหมายของคุณคือฉันเหรอ? ชีวิตของฉันสามารถมอบให้คุณได้ แต่ได้โปรดปล่อยคนอื่นไป”

“ โอ้?” ไคล์ แตะคางของเขาและดูเหมือนจะพิจารณาข้อเสนอ เปลวไฟสีทองบนร่างกายของเขาสั่นไหวเล็กน้อย

“กาโมร่า …”ร็อคเก็ต, กรู๊ท และ แดร็กซ์ เผยสีหน้าตึงเครียด

“ ไม่ อย่าปล่อยพวกมันไป!”

ทางด้านหลังกลุ่มผู้คุมที่มีอาวุธครบมืออีกกลุ่มได้มาถึง หลังจากได้ยินคำสนทนา หัวหน้าผู้คุมก็กล่าวขึ้นอย่างใจจดใจจ่อ

“ ฉันไม่ได้พูดกับพวกนาย” ไคล์ ย่นคิ้วเล็กน้อยจากนั้นยกฝ่ามือไปข้างหลังและเปลวไฟสีทองพุ่งทะยานเข้ากลืนเหล่าผู้คุมทั้งหมดจนหายไป

เมื่อฟังเสียงกรีดร้องที่ส่งมาจากผู้คุมเรือนจำจำนวนมากก่อนที่จะเสียชีวิต สีหน้าของ กาโมร่า และคนอื่น ๆ ต่างก็เปลี่ยนสีและพวกเขาไม่สามารถเข้าใจที่มาและเจตนาของชายลึกลับคนนี้ได้

“ก็ได้ ฉันรับปากหลังจากเธอตาย คนอื่น ๆ สามารถจากไปได้”

ไคล์ พยักหน้า เมื่อ กาโมร่า ได้ยินดังนั้นก็โล่งใจและหลับตาลงช้าๆ จิตใจของเธอนึกย้อนไปถึงอดีตที่น่าเศร้าของตัวเองและไม่สามารถได้ยินเสียงตะโกนของ ร็อคเก็ต และคนอื่น ๆ อีกต่อไป

“ ไม่ต้องกังวลฉันจะลงมืออย่างรวดเร็วเธอจะตายโดยไม่มีความเจ็บปวดใด ๆ ” ไคล์ เหยียดนิ้วออกและชี้ไปที่หน้าผากของ กาโมร่า จากนั้นเปลวไฟสีทองก็ปรากฏที่ปลายนิ้ว

เปลวไฟสีทองที่ปลายนิ้วยังไม่ทันได้ส่งออกไป แต่หน้าผากของ กาโมร่า กลับมีรอยไหม้แล้ว

เมื่อนิ้วของ ไคล์ กำลังจะทิ่มแทงหน้าผากของ กาโมร่า ทันใดนั้นก็มีเสียงหนักแน่นมั่นคงของผู้ชายดังขึ้น:“ หยุด!”

ไคล์ เลื่อนนิ้วของเขาออกไปด้านข้างคิ้ว จากนั้นเปลวไฟก็ดับลงและเลือดสีเขียวเข้มก็ไหลออกจากคิ้วบนใบหน้าที่สงบของ กาโมร่า

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองและเห็นมนุษย์ในวัย 30 ต้น ๆ แต่งกายด้วยชุดหนังสีน้ำตาล สะพายเป้โป่งถือขาเทียมโลหะของหุ่นยนต์และยืนอยู่บนทางเดินชั้น 2

ปีเตอร์ ควิลล์, หรือ สตาร์ลอร์ด หัวหน้าทีม การ์เดียนออฟเดอะกาแล็คซี่ …

ไคล์ มองไปที่บุคคลนั้นและคิดในใจ

“นายหายไปไหนมา!” ร็อคเก็ต ตะโกนถามด้วยความประหลาดใจ

“ หาขาเทียมและอุปกรณ์ที่จำเป็น ซึ่งทุกอย่างก็อยู่ในกระเป๋าเป้ของฉันแล้ว”

หลังจาก สตาร์ลอร์ด พูดกับ ร็อคเก็ต เสร็จ เขาก็กระโดดลงมาจากชั้น 2 และเดินไปหา ไคล์ “ ทุกอย่างสามารถพูดคุยกันได้ ว่าแต่คุณเป็นใคร? ทำไมถึงต้องการฆ่า กาโมร่า?”

“ ฉันต้องการฆ่าใครไม่จำเป็นต้องบอกเหตุผล แต่ถ้านายต้องการเหตุผลจริงๆ ฉันสามารถบอกได้ว่าชีวิตของเธอมีความสัมพันธ์กับไททัน” ไคล์ พูดอย่างเฉยเมย:“ นอกจากนี้ฉันชื่อว่า ไคล์ มาจากโลก”

“ ไททัน…คุณรู้จัก ธานอส เหรอ?” กาโมร่า ลืมตาขึ้นมาทันที

ปฏิกิริยาของ สตาร์ลอร์ด ก็ยิ่งดูเกินจริง เขากระพริบตาและมองไปที่ ไคล์ ขึ้นๆลงๆ “ ฉันก็มาจากโลก! เดี๋ยวก่อนชื่อ ไคล์ ฉันเหมือนเคยได้ยิน…ไคล์ ไคล์…”

สตาร์ลอร์ด พึมพำ 2-3 คำทันใดนั้นร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านและโพล่งออกมาว่า:“ สัญลักษณ์แห่งสันติภาพ พลตรีไคล์ นี่มันเรื่องจริงเหรอเนี่ย!”

“ควิลล์ นายรู้จักเขาเหรอ” ร็อคเก็ต และคนอื่น ๆ ค่อนข้างอึดอัดเล็กน้อย เรื่องราวมันพลิกกลับไปกลับมาจนพวกเขาตามแทบไม่ทัน

“ แน่นอนฉันรู้จักเขา ไม่! น่าจะบอกว่าคนบนโลกไม่มีใครที่จะไม่รู้จักเขา เขาคือฮีโร่ในตำนานของพวกเรา!”

ควิลล์ หรือ สตาร์ลอร์ด รู้สึกตื่นเต้นมาก เขาถูกนักล่าดวงดาวพรากไปจากโลกในช่วงต้นปี 1980 แน่นอนว่าเขารู้จัก ไคล์ ผู้ซึ่งมีชื่อวีรชนในสงครามโลกครั้งที่ 2

“ เขาเป็นมนุษย์ แต่กลับแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร”

ร็อคเก็ต กำลังกรีดร้องและคนอื่น ๆ ก็รับรู้อย่างลึกซึ้ง ท้ายที่สุดแล้วความแข็งแกร่งของ ไคล์ ทำให้พวกเขารู้สึกไร้พลังและหวาดกลัวเป็นอย่างมาก