ชั้นใต้ดินของฐานฝึกทหารสหรัฐฯ.

ฮาเวิร์ด, ฟิวรี และ คาร์เตอร์ ทั้งสามคนปรึกษากันอย่างเคร่งเครียดในขณะที่มองไปบนแผนที่โลก

“ จุดเริ่มต้นคือ ฐานองค์กรไฮดรา ใต้เทือกเขาแอลป์ และจุดหมายปลายทางคือนิวยอร์ก ตามความเร็วในการบินปกติของเครื่องบินรบที่ไม่มีการควบคุมและช่วงเวลาที่ขาดการติดต่อสามารถคำนวณได้ว่าเครื่องบินรบอาจตกลงไปในทะเลบริเวณนี้”

ฮาเวิร์ด ที่สวมสูทผูกเน็คไทยืนอยู่หน้าแผนที่โลกและวาดวงกลมตรงกลางมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยปากกาสีดำเพื่อกำหนดตรงจุดนั้นเป็นพื้นที่ในการค้นหา

“ แต่จุดนี้เราก็ส่งหน่วยกู้ภัยออกค้นหาแล้วแต่กลับไม่พบร่องรอยใด ๆ เลย หรือว่าเครื่องบินรบจะออกนอกเส้นทางแล้วตกลงไปในธารน้ำแข็ง”

สีหน้า ฮาเวิร์ด นั้นเคร่งเครียดเป็นอย่างมากเขาลากปากกาออกไปนอกวงกลมที่วงไว้ก่อนหน้า และวาดวงกลมขนาดใหญ่อีกวงหนึ่งขึ้นเพื่อขยายขอบเขตการค้นหาในมหาสมุทรแอตแลนติก

ฟิวรี ส่ายหน้าและถอนหายใจ “ ด้วยพื้นที่กว้างใหญ่ของมหาสมุทรแอตแลนติก แม้ว่าเราจะส่งเรือดำน้ำออกไปค้นหาทุกตารางนิ้ว เชื่อได้เลยว่ากว่าจะค้นเจอซากเครื่องบินรบมันคงใช้เวลาอย่างน้อย 10 ปี”

“ เราจะยอมแพ้แบบนี้ไม่ได้!” น้ำเสียงของ คาร์เตอร์ เต็มไปด้วยความแน่วแน่:“ ทั้งสองจะต้องไม่ตายง่ายๆแบบนี้ พวกเขารับปากแล้วว่าพวกเขาจะกลับมา”

"แน่นอนเราจะไม่ยอมแพ้. ไม่เพียงแต่เรือดำน้ำของทหารเท่านั้น แต่ สตาร์ก อินดัสทรีส์ จะทุ่มทุนส่งนักดำน้ำมืออาชีพลงทะเลเพื่อค้นหาจนกว่าจะพบพวกเขา”

ฮาเวิร์ด เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นจากนั้นก็เอ่ยถึงความกังวลของเขาว่า“ตอนนี้เป็นฤดูหนาวของมหาสมุทรแอตแลนติกกระแสน้ำเย็นก็เย็นยะเยือกมากกว่าปกติ หากเครื่องบินรบตกลงไปมันจะถูกแช่แข็งและตกลงสู่ก้นทะเล ระยะเวลาในการค้นหามันจะถูกลากยาวไปอย่างน้อย 100 ปี นอกเสียจากว่าเราจะค้นพบชิ้นส่วนเครื่องบินรบก่อนที่มันจะจมลงสู่ก้นทะเลลึก”

ทันทีที่พูดจบ ฟิวรี และ คาร์เตอร์ เงียบลงทันที

ในความเป็นจริงหลังจากสัญญาณจากเครื่องบินรบขาดหาย ทางกองทัพสหรัฐฯก็ได้ส่งเครื่องบินรบและเรือดำน้ำเพื่อพยายามค้นหาและพวกเขาคาดการณ์ว่า สตีฟ และ ไคล์ น่าจะเสียชีวิตไปแล้ว แม้ว่าพวกเขาจะถูกค้นพบแต่ก็คงเป็นแค่เพียงร่างไร้วิญญาณเท่านั้น

หาก สตีฟ และ ไคล์ เสียชีวิตจริงๆ ข่าวก็จะถูกปกปิดโดยทหาร ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาเป็นวีรบุรุษผู้เป็นสัญลักษณ์ของประเทศ การเสียชีวิตของวีรบุรุษจะมีผลกระทบต่อสงครามอย่างแน่นอน

ในเวลานี้มีทหารนายหนึ่งลงมาจากทางเดินและเอ่ยกับ คาร์เตอร์:“ คุณคาร์เตอร์ มีคนส่งของสิ่งนี้มาให้คุณ”

"หืม?" คาร์เตอร์ งงงวย แต่เธอก็หยิบกล่องจากมือของทหารและถามขึ้นว่า“ คนที่ส่งมาเป็นใคร”

“ เป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งเธอบอกว่าเธอเป็นเพื่อนกับ คุณคาร์เตอร์ และในระหว่างที่เจ้าหน้าที่กำลังตรวจสอบของที่เธอนำมาอยู่นั้นเธอก็วิ่งหนีไป ส่วนกล่องนี้ได้ผ่านการสแกนด้วยเครื่องมือตรวจสอบแล้ว และยืนยันว่าสิ่งนี้ปลอดภัยไร้อันตราย”

“อ่อ” คาร์เตอร์ พยักหน้า หลังจากบอกให้ทหารออกไปแล้วเธอก็วางกล่องนั้นไว้บนโต๊ะประชุม

กล่องกระดาษไม่ใหญ่เกินไปและปิดผนึกด้วยเทปกาว มีย่อหน้าเล็ก ๆ ด้วยภาษาอังกฤษ: "ถึง คาเตอร์"

ดวงตาที่สวยงามของ คาร์เตอร์ มองไปที่ลายมือภาษาอังกฤษแล้วก็นิ่งไป

ฮาเวิร์ด รู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลกๆ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า:“ คนที่ส่งของนี่มาเป็นไปได้ไหมว่าจะเป็นชายหนุ่มที่แอบชอบคุณ”

“หรือมันจะเป็นข้อมูลลับจากหน่วยข่าวกรอง มาเดี๋ยวผมจะช่วยคุณแกะมันออก” ฟิวรี ยกมือขึ้นและเสนอตัวช่วยแกะกล่อง หลังจากที่ คาร์เตอร์ อนุญาตเขาก็รีบเอากรรไกรตัดเทปปิดผนึกออกทันที

เพียงไม่นานสิ่งที่อยู่ภายในกล่องก็ถูกเปิดเผยออกมา มันเป็นชุดราตรีสีแดงพับใหม่เอี่ยมพร้อมการ์ดที่มีดอกกุหลาบอยู่ด้านหน้า

“ชุดราตี? การ์ดดอกกุหลาบ?” ฟิวรี่ รู้สึกผิดหวังเขาไม่สนใจสิ่งของผู้หญิง ดังนั้นเขาจึงกลับไปนั่งที่นั่งของเขา

ฮาเวิร์ด ยักไหล่ “ ดูเหมือนว่าฉันจะเดาถูกจริงๆ คาร์เตอร์ ดูในการ์ดสิ อาจจะมีชื่อคนส่ง”

คาร์เตอร์ ไม่ได้พูดอะไร เธอหยิบการ์ดดอกกุหลาบขึ้นมาจากกล่องและพลิกดูมัน การ์ดยังคงเขียนเป็นภาษาอังกฤษ: 'ในคืนวันศุกร์ เวลา 20.00 น. ผมอยากจะชวนคุณมางานเต้นรำของ คลับสโมสร '

“ เป็นเขา เขากลับมาแล้ว” คาร์เตอร์ พูดเบา ๆ

“ กลับมาแล้ว?” ฮาเวิร์ด และ ฟิวรี ทั้งคู่เหลือบมองกันและกันและมองไปที่เธออย่างสงสัย “ คุณบอกว่าใครกลับมา!?”

ผ่านไปหนึ่งวัน คืนวันศุกร์ก็มาถึงตามกำหนดนัด

ในเมืองใหญ่ใกล้ฐาน คลับสโมสร ตั้งอยู่ใจกลางถนนที่เจริญรุ่งเรืองที่สุด พรมแดงทางเข้าหลักถูกปูเป็นทางยาวและแสงไฟช่วยให้บรรยากาศดูมีเสน่ห์

'บรื้น! '

รถหรูแล่นมาจอดอยู่หน้าประตูทางเข้าหลักของคลับ ในฐานะคนขับ ฮาเวิร์ด ได้ลงจากรถก่อนเป็นคนแรก จากนั้นก็เดินไปเปิดประตูรถให้กับ คาร์เตอร์ ที่สวมชุดราตรีสีแดง

ใบหน้าของเธอถูกแต่งแต้มเล็กน้อยดูแล้วสวยงามมีสเน่ห์น่าหลงใหล ยิ่งไปกว่านั้นชุดราตรีสีแดงยังขับเน้นถึงความเซ็กซี่และความสง่างาม จนยากที่จะละสายตา

“ คาร์เตอร์ คุณต้องเป็นผู้หญิงที่สวยงามที่สุดในงานปาร์ตี้คืนนี้อย่างแน่นอน” ฮาเวิร์ด ถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้:“ รีบเข้าไปเถอะ อย่าปล่อยให้เขารอนาน”

หลังจากนั้น ฮาเวิร์ด ก็กลับเข้าไปนั่งในเบาะคนขับและสตาร์ทรถขับออกไปปล่อยให้ คาร์เตอร์ ยืนอยู่หน้าประตูลำพังเพียงคนเดียว

คาร์เตอร์ หายใจเข้าลึก ๆ ฝ่ามือของเธอกดหน้าอกเล็กน้อยแล้วก็เดินเข้าไปใน คลับ

คลับแห่งนี้โดยปกติจะคึกคักมาก แต่ตอนนี้นอกจากแสงไฟสลัว ๆ ด้านหน้าแล้ว มันเงียบเชียบวังเวงเป็นอย่างมาก

ไม่มีดนตรี ไม่มีแสงไฟ ไม่มีแขกคนอื่น ๆ แม้แต่พนักงานในคลับ ก็ยังไม่มี

“ นี่…” คาร์เตอร์ มองไปที่ห้องโถงที่เงียบและมืดมิด เมื่อเธอกำลังจะตะโกนเรียก ทันใดนั้นไฟที่อยู่เหนือหัวของเธอก็สว่างขึ้น

ตามมาด้วยเสียงเปียโนดังขึ้นเบาๆ ซึ่งถูกบรรเลงโดยชายหนุ่มคนหนึ่ง จากนั้นก็มี ชาย หญิง เดินออกมาเต้นรำ

"สตีฟ?" คาร์เตอร์ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม หลังจากมองผู้คนที่กำลังเต้นรำไปตามเพลงพร้อมกับค้นหาภาพเงาที่คุ้นเคย

“ไม่ใช่” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทิศทางของนักดนตรีที่กำลังเล่นเปียโน คาร์เตอร์ มองหาและเห็นชายหนุ่มรูปหล่อในชุดทักซิโด้สีดำยืนขึ้นจากที่เก้าอี้เปียโนอย่างช้าๆ

"เป็นผมเอง. คุณคงผิดหวัง." ไคล์ ยักไหล่แล้วเอ่ยกับ คาร์เตอร์ ที่ยืนอยู่ตรงกลางห้องโถงใหญ่

“ไคล์….เป็นคุณ”

คาร์เตอร์ เผยรอยยิ้มและดวงตาที่สวยงามของเธอก็มีน้ำตาแห่งความตื่นเต้นไหลออกมา