บนทางเดินด้านในของเรือรบประจัญบาน ฟิวรี กำลังเร่งรีบไปที่ห้องทำงานของ ไคล์

แพทย์หญิงที่สงสัยว่าเป็นสายลับของประเทศอื่นอยู่ในห้องทำงานของ ไคล์ มาระยะหนึ่งแล้ว นอกจากนี้เขายังต้องการดูว่าจะมีการจัดการเรื่องนี้อย่างไร

เพิ่งมาถึงหน้าประตูเหล็ก ฟิวรี ก็ได้ยินเสียงสนทนาจากด้านในซึ่งเป็นเสียงของ ไคล์ และแพทย์ทหารสาว

“เธอมีอะไรดีก็แสดงออกมาให้หมด”

“อย่าบีบบังคับกันให้มากนักแม้ว่าคนอื่นจะกลัวคุณ แต่ฉันไม่กลัว!”

“ก็ดี ถ้างั้นก็เข้ามา”

“ถ้าเธอไม่เข้ามาฉันจะไปหาเธอเอง!”

บทสนทนาสั้นๆจบลง ตามด้วยการต่อสู้ที่ดุเดือดในห้องทำงาน

ฟิวรี กำลังจะเคาะประตู แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงอะไรบางอย่างกระแทกเข้ากับประตูเหล็กจนเกิดรอยบุบออกมาด้านนอก

“ ไคล์ คุณเป็นอะไรไหม” ฟิวรี เคาะประตูและตะโกนเรียกอย่างร้อนรน

เสียงที่สงบและมั่นคงของ ไคล์ ดังออกมาจากด้านใน:“ไม่เป็นไร คุณรออยู่ด้านนอกห้องทำงานอย่าให้ทหารคนอื่นเข้ามา”

"ตกลง." ฟิวรี พยักหน้าและไม่กังวลว่า ไคล์ จะตกอยู่ในอันตรายอีก

อันที่จริงนี่เป็นสิ่งที่เขาไม่จำเป็นต้องกังวล - คนที่ควรต้องกังวลคือคนที่ต่อสู้กับ ไคล์

…………………………..

ในเวลานี้ภายในห้องทำงานมีเศษไม้กระจัดกระจายไปทั่วพื้นมันแสดงให้เห็นว่าเกิดการต่อสู้ที่ดุเดือดขึ้นที่นี่

ไคล์ ยืนอยู่ตรงกลางห้องทำงานอย่างเฉยชาและกำลังมอง นาตาชา ที่กำลังพยายามลุกขึ้น หลังจากปลิวไปกระแทกเข้ากับประตูเหล็ก

ใบหน้าเล็กๆ ที่มีความอ่อนโยนของ นาตาชา ก่อนหน้านี้ได้หายไป ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยประกายเย็นชา ชุดแพทย์สีขาวของเธอขาดรุ่งริ่งราวกับชุดขอทาน ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อและละอองฝุ่น

เธอถูกเล่นงานอยู่ฝ่ายเดียว!

“ ทำไมเจ้าหน้าที่ชั้นนำที่ได้รับการฝึกฝนจากสหภาพโซเวียตถึงมีความสามารถเพียงแค่นี้? เหงื่อของฉันยังไม่ทันได้ออกด้วยซ้ำ”ไคล์ หัวเราะเยาะ

นาตาชา กัดฟันทนความเจ็บปวดที่ร่างกายได้รับพร้อมกับเอามือดันประตูและค่อยๆลุกขึ้นยืน

"อืม ก็ยังพอใช้ได้" ไคล์ แสดงรอยยิ้มของปีศาจ เขาใช้ความแข็งแกร่งเพียง 80% และใช้หมัดโจมตีอย่างต่อเนื่องอยู่หลายครั้ง

หากเป็นคนปกติทั่วไปคงถูกฆ่าตายไปนานแล้ว แต่การที่เธอสามารถทนมือทนเท้าของ ไคล์ ได้นั้นก็เป็นเพราะว่าร่างกายของเธอมีความสามารถในการต่อสู้และการป้องกันของ “สุดยอดสายลับ” ที่คล้ายๆกับ ซุปเปอร์โซลเยอร์ ของ ไคล์ ซึ่งเกิดจากการทดลองขององค์กรห้องแดง

“ครั้งนี้ ฉันจะให้เธอเริ่มก่อน” ไคล์ ยักไหล่แล้วเอ่ยขึ้น

นาตาชา พุ่งเข้าหา ไคล์ โดยไม่ลังเลเธอรู้ว่าที่นี่คือถิ่นของผู้อื่นซึ่งเธอไม่สามารถหลบหนีได้ ดังนั้นมันจึงเหลือเพียงทางเลือกเดียวนั่นก็คือสู้เท่านั้น!

ในขณะที่เธอห่างจาก ไคล์ ในระยะ 2 เมตร เธอพลิกฝ่ามือขวาคว้าท่อนไม้หักบนพื้นที่มีปลายแหลมคมแทงไปที่ใบหน้าของ ไคล์

ไคล์ จ้องมองการโจมตีของ นาตาชา อย่างไม่แยแสเขายื่นมือซ้ายออกไปคว้าจับข้อมือที่ถือไม้แหลมอย่างรวดเร็วจากนั้นก็ออกแรงบีบข้อมืออีกเล็กน้อย

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” นาตาชา ตะโกนกรีดร้องพร้อมกับกวาดเท้าเตะไปที่บริเวณราวนมของ ไคล์ อย่างรวดเร็ว

เมื่อ ไคล์ เห็นเช่นนั้นเขาก็ยกมืออีกข้างที่เหลือขึ้นมากันลูกเตะของเธอเอาไว้ หลังจากนั้นก็พลิกตัวไปที่ด้านหลังของ นาตาชา อย่างรวดเร็วพร้อมกับจับแขนทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แล้วดึงเข็มขัดจากเอวออกมามัดแขนเธอเอาไว้อย่างแน่นหนา

ในช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างทักษะการต่อสู้และคุณภาพทางร่างกาย นาตาชา เป็นเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ ส่วน ไคล์ คือเสือชีต้าตัวใหญ่

แม้แต่ กัปตันอเมริกาอย่าง สตีฟ ยังถูก ไคล์ เล่นงานมาแล้วภายใต้การต่อสู้ในระยะประชิด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า นาตาชา ยังอ่อนแอกว่า สตีฟ อย่างน้อยครึ่งหนึ่ง

“ช่างน่าเบื่อ” ไคล์ มองไปที่ นาตาชา พร้อมกับส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง

นาตาชา ยังคงพยายามดิ้นรนขัดขืนแต่การมัดพันธนาการของ ไคล์ นั้นมันช่างแน่นหนาจนทำให้เธอสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ของเธอไป เมื่อ ไคล์ เห็นว่า นาตาชา ยังคงขัดขืน เขาจึงใช้สันฝ่ามือสับไปที่ต้นคอของเธอทำให้เธอหมดสติจากนั้นร่างกายของเธอก็ทรุดลงไปนอนกับพื้น

การต่อสู้ในช่วงเวลาสั้น ๆ จบลงอย่างรวดเร็ว

“ ฟิวรี คุณเข้ามาได้” ไคล์ ปัดฝุ่นที่มือแล้วตะโกนออกไป

ประตูเหล็กถูกเปิดออกอย่างรวดเร็วโดย ฟิวรี ผู้ซึ่งทำหน้าที่เป็นเหมือนองครักษ์อยู่หน้าห้อง เขาเดินเข้ามาในห้องและต้องตกใจเมื่อเห็นสภาพภายในห้องทำงานที่เละตุ่มเป๊ะ

“ สหภาพโซเวียต ส่งสายลับ แฝงตัวเขามาเพื่อทำภารกิจซึ่งจุดประสงค์ก็คือนำเลือดของฉันกลับไปอย่างลับๆ” ไคล์ เอ่ยกับ ฟิวรี

“ แล้วจะจัดการกับเธอยังไง? หรือจะส่งตัวกลับไปที่ฐาน?” ฟิวรี เอ่ยถาม

“ยังก่อน เรื่องนี้จะถูกเก็บเป็นความลับชั่วคราวและฉันจะจัดการกับเธอเองหลังจากเสร็จศึกที่เยอรมัน”

หลังจาก ไคล์ พูดเสร็จ เขาก็สวมเสื้อคลุมนายพลอีกครั้งจากนั้นก็เหลือบมอง นาตาชา ที่พื้นและพูดว่า“ พาเธอไปที่ห้องเดี่ยวของเรือรบประจัญบานแล้วส่งแพทย์ทหารหญิงมาช่วยจัดการกับอาการบาดเจ็บของเธอ ฉันจะไปเปลี่ยนเครื่องแบบทหารและจะไปถามเธออีกครั้งในภายหลัง”

“เธอหมดสติไปแล้ว อีกนานแค่ไหนเธอถึงจะตื่นขึ้นมา?” ฟิวรี่ จ้องมอง นาตาชา ที่ตอนนี้นอนหมดสติอยู่บนพื้น

ไคล์ ยักไหล่และพูดว่า“ด้วยสมรรถภาพทางกายอันยอดเยี่ยมของเธอ อีกครึ่งชั่วโมงเธอจะตื่นขึ้นมาเอง”

ฟิวรี เผยสีหน้าครุ่นคิดแล้วเอ่ยขึ้นว่า:“ ไม่รู้ว่าคนที่แฝงตัวเข้ามาทำภารกิจนี้มีมากน้อยเพียงใด”

“ไม่เป็นขอแค่ให้พวกมันมา บัญชีนี้ฉันจะต้องเอาคืน หากมีเวลาฉันคงต้องไปที่องค์กรห้องแดงสักหน่อยแล้ว” ไคล์ กล่าวอย่างเย็นชา

…………………….

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง

นาตาชา ค่อยๆตื่นขึ้นมาในห้องเดี่ยว และสิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้คือความเจ็บปวดที่เกิดจากบาดแผลบนร่างกายของเธอ

เธอมองไปรอบ ๆ อย่างใจเย็นและพบว่าร่างของเธอถูกมัดไว้กับเก้าอี้ไม้มือและเท้าของเธอถูกพันด้วยเชือกอย่างแน่นหนาและกระโปรงสีขาวที่ฉีกขาดมานานก็ถูกแทนที่ด้วยเครื่องแบบทหารรบสีเขียวทรัมเป็ตของอเมริกัน

เชือกที่มัดอย่างแน่นหนาบนร่างกายนั้นมันมีไว้เพื่อมัดคนธรรมดาทั่วไปเท่านั้น แต่สำหรับ นาตาชา เธอสามารถใช้เคล็ดลับเล็กๆน้อยๆก็สามารถหลุดรอดออกจากเชือกเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย

แต่หลังจากที่เธอหลุดออกจากพันธนาการ นาตาชา ก็รู้สึกได้ถึงโลหะเย็นที่อยู่รอบคอของเธอ

“ ฉันขอแนะนำให้เธออย่าไปยุ่งกับสิ่งที่อยู่บนคอของเธอจะดีกว่าเพราะสิ่งนั้นมันสามารถทำให้เธอล้มทั้งยืนได้อย่างสบายๆ"

เสียงที่เย็นชาและสงบดังขึ้นจากประตูและ ไคล์ ก้าวเดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ

สิ่งนี้เป็นผลงานของ ฮาเวิร์ด เขาเรียกมันว่าปลอกคอไฟฟ้าหากมีใครพยายามถอดมันออกกระแสไฟฟ้าที่อยู่ด้านในจะเกิดปฏิกริยาระเบิดกระแสไฟฟ้าออกมาทันทีซึ่งความแรงของมันแม้แต่วัวตัวโตๆก็ยังล้ม

เดิมทีปลอกคอไฟฟ้านี้ถูกเตรียมไว้ให้เขาเพื่อนำไปใช้รับมือกับ วินเทอร์ โซลเยอร์ หรือ บัคกี้ บาร์น ในอนาคต เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะได้ใช้ที่นี่ก่อน…

แต่อย่างน้อยมันก็ประสบความสำเร็จในการควบคุมสายลับจากโซเวียตได้คนหนึ่ง