'ครืด! ครืด!'

ที่ปัดน้ำฝนของรถจี๊ปเริ่มแกว่งไปมาปัดเม็ดทรายที่ตกลงบนกระจกหน้ารถจากนั้นก็มีเสียงร้องครวญครางอย่างเจ็บปวดของชายคนหนึ่งดังขึ้นมา

ไคล์ ไม่รีรอมองไปที่ วิสท์ และเอื้อมไปหามัน

วิสท์ เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไรร่างกายกลไกก็เปลี่ยนรูปร่างอย่างรวดเร็วแล้วกลายเป็นแว่นตากันแดดทั่วไป

ไคล์ สวมแว่นตากันแดดเปิดประตูและเดินออกจากรถ ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่หลุมเล็ก ๆ ข้างหน้า

เขาเห็นหุ่นเกราะเหล็กสงครามนอนอยู่ในหลุม เปลือกเหล็กหลุดออกมาเผยให้เห็นชายคนหนึ่งนอนจมอยู่ในกองเศษเหล็กที่กระจัดกระจายอยู่รอบๆ ควันสีดำโพยพุ่งและประกายไฟก็กระพริบอย่างต่อเนื่อง

“อึก! ให้ตายสิ….” เสียงชายคนนั้นดังขึ้นจากนั้นก็ถอดหมวกเหล็กและหน้ากากเหล็กบนศีรษะออกเผยให้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มผมสีดำแห้งมีหนวดเครารกลุงลังเล็กน้อยอายุประมาณ 30 ปี

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แขนยาวของเขาเต็มไปด้วยเลือดและหน้าอกก็กระเพื่อมขึ้นลง มือขวาก็เหมือนจะหักและมืออีกข้างได้กุมมือขวาเอาไว้

ชายคนนี้ดูเหมือนจะเพิ่งผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือดและหลบหนีมาที่นี่

เมื่อเขาเห็นรถจี๊ปจอดอยู่ตรงหน้าเขาและ ไคล์ ที่ลงจากรถออกมาเขาก็รีบตะโกนขอความช่วยเหลือ:“ ช่วยฉันด้วย! โปรดพาฉันออกไปจากที่นี่!”

“ ช่วยนายแล้วฉันจะได้อะไร?” ไคล์ มองลงไปที่ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนพื้นพร้อมกับเอ่ยออกมา

โทนี่ คร่ำครวญและพูดโดยไม่รู้ตัว:“ ฉันมีเงิน! พาฉันออกไปและฉันจะให้เงินคุณ!”

“ก็ได้ แต่ค่าช่วยเหลือ 100 ล้านดอลร์ ฉันรับประกันได้ว่ารวดเร็วและปลอดภัย” ไคล์ เคาะนิ้วมือของเขา

“100 ล้าน?!” โทนี่ เปิดปากของเขาและแม้แต่ชายที่ร่ำรวยระดับ 1,000 ล้าน อย่างเขาก็ยังตกใจกับราคาที่สูงเสียดฟ้านี้

เจ้าหมอนี่คิดจะปล้นเขากลางวันแสกๆ? ถ้าเรียกมากถึงขนาดนี้ไม่ไปปล้นธนาคารซะเลยละ!

“ ไม่ตกลงเหรอ? ถ้างั้นก็แค่นี้แหละ." ไคล์ ยักไหล่อย่างเด็ดขาดแล้วหันกลับไปที่รถจี๊ปโดยไม่ลืมที่จะพูดขึ้นว่า“ ฉันกำลังขับรถออกไปและในระหว่างทางฉันก็ไม่รู้ว่าจะเจอใครบ้างและบางทีเขาอาจจะถามข้อมูลบางอย่าง และบางทีอีกนั่นแหละว่าฉันอาจจะบอกว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่”

“ โอ้ ไม่ๆ เดี๋ยวก่อน!” เห็นได้ชัดว่า โทนี่ หนีจากการตามล่าของพวกผู้ก่อการร้าย เขากลัวมากจนรีบปีนขึ้นจากพื้น ใบหน้าซีดเซียวและเลียริมฝีปากที่แห้งผากแล้วพูดว่า“ 100 ล้านก็ 100 ล้าน พาฉันออกไปจากที่นี่!”

หลังจากนั้นไม่นานรถจี๊ปก็ค่อยๆแล่นออกไปโดยทิ้งชิ้นส่วนเกราะเหล็กสงครามไว้ที่พื้น

โทนี่ นั่งอยู่เบาะด้านข้างและมองทะเลทรายด้านนอกผ่านหน้าต่าง เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและนอนอยู่บนเบาะหนังนุ่ม ๆ

“อ่อจริงสิ อย่าลืมเขียนสัญญามอบเงินให้ฉันด้วยล่ะ” เสียงเย็นชาของ ไคล์ ดังขึ้นมา

เมื่อ โทนี่ ได้ยินเช่นนั้นเขาก็ลุกขึ้นและสบถออกมาว่า“ไอ้คนหน้าเงินฉันไม่โกงคุณหรอก! คุณรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?!”

"นาย? แล้วนายเป็นใคร?" ไคล์ ยังคงเฉยชาเขาผลักแว่นตากันแดดแล้วเอ่ยถาม

“ ฉันคือ โทนี่ สตาร์ค!” โทนี่ กัดฟันและพูดว่า“ 100 ล้าน ฉันบอกจะให้นายก็ต้องให้นายแน่นอน ในชีวิตนี้ฉันไม่เคยผิดคำพูดกับใคร!”

“ ไม่ยอมเขียนใช่ไหม? ก็ได้ถ้างั้นฉันจะพานายกลับไปไว้ที่เดิม” ไคล์ ยักไหล่

"นี่คุณไม่เชื่อฉัน……"

คำพูดของ โทนี่ ออกมาได้ครึ่งเดียวและรถจี๊ปก็เลี้ยวกลับและเร่งเครื่องไปในทิศทางเมื่อขามา

“คิดว่าฉันพูดเล่นรึไง?”

“ โอเค! โอค! ฉันจะเขียน!”

3 วินาทีต่อมา โทนี่ ได้แต่หยิบปากกาและกระดาษขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้และเขียนสัญญามอบเงินด้วยลายมือพร้อมกับเซ็นชื่อกำกับ

ตลอดชีวิตนอกจากพ่อของเขาแล้ว ยังไม่เคยมีใครบีบบังคับเขาแบบนี้มาก่อน

แต่ตอนนี้เมื่อเขาพบชายหนุ่มผมสีเงินที่ดูเหมือนจะอายุน้อยกว่าเขา เขากลับถูกอีกฝ่ายปั่นหัวเล่น

ไคล์ มองไปข้างหน้าและหัวเราะเบาๆ แว่นตากันแดด และ เวนอม ที่เป็นเสื้อคลุมก็หัวเราะแปลกๆ

ในความเป็นจริง. ก่อนที่ โทนี่ จะตกลงมาจากท้องฟ้าและลงมาที่หน้ารถจี๊ป ไคล์ วิสท์ และ เวนอม ทั้ง 3 คนนั้นจำตัวตนของ โทนี่ ได้

ไคล์ รู้ว่า โทนี่ เป็นลูกชายของ ฮาเวิร์ด ซึ่งเป็นเพื่อนเก่าที่สนิทที่สุดของเขาเอง

วิสท์ สามารถเข้าถึงเครือข่ายข้อมูลเกี่ยวกับ โทนี่ บนโลกอินเทอร์เน็ตมันเป็นเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้จัก โทนี่ และร่างกายของมันเองก็มีความสัมพันธ์กับครอบครัวสตาร์ค

เวนอม นั้นอยู่กับ ไคล์ มาตั้งแต่ต้นจึงรู้เรื่องราวทุกอย่างที่เกี่ยวกับ โทนี่ ผ่าน ไคล์

จะพูดให้ถูกคือ: "เด็กคนนี้เหมือนกับ ฮาเวิร์ด ไม่มีผิด!"

โทนี่ นั่งอยู่ในรถด้วยอารมณ์บูดบึ้งเขาเพิ่งสูญเสียเพื่อนที่ช่วยสร้างชุดเกราะเหล็กสงครามและหลบหนีจากการตามล่าของผู้ก่อการร้าย แล้วยังมาเจอไอ้บ้าหน้าเงินที่เรียกเงินเขาสูงลิ่วเพื่อแลกกับการช่วยเหลือคนนี้อีก

“เพื่อขึ้นรถเก่าๆคันนี้ฉันต้องเสียเงิน 100 ล้าน….”

โทนี่ กระพริบตาและหยุดพึมพำลงอย่างกะทันหัน เขาจับมือที่หักแล้วกล่าวว่า“ รถคันนี้มันคือรุ่นที่ผลิตขึ้นอย่างจำกัดในปี 1945 ใช่ไหม มันดูเหมือนใหม่”

“ก็แค่ของเรียนแบบ” ไคล์ ยิ้มเบา ๆ

โทนี่ เงียบลงและหันกลับไปมอง ไคล์ ที่อยู่ด้านข้าง

เขาเป็นวิศวกรและเป็นนักประดิษฐ์ที่มีความสามารถและยังชอบสะสมรถที่มีชื่อเสียงอีกด้วย ด้วยสถานะของเขา เขาจะระบุรถคันนี้ว่าเป็นของจริงหรือของปลอมไม่ได้เลยเหรอ?

ยิ่งไปกว่านั้นรถจี๊ปรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นนี้ยังมีแค่เพียง 3 คันในโลกซึ่งหนึ่งในนั้นมีฝุ่นเกาะอยู่ในโรงรถเก่าของพ่อเขามานานแล้ว

เมื่อมองไปที่ชายหนุ่มผมสีเงินตรงหน้าเขา โทนี่ ก็นึกถึงพ่อของเขาขึ้นมาทันใด สีหน้าของเขามีความลังเลและเอ่ยถามขึ้นว่า“ คุณเป็นใคร? ทำไมถึงมาอยู่ที่ทะเลทรายได้”

"ฉัน?" ไคล์ ครุ่นคิดสักครู่และพูดอย่างแผ่วเบา:“ เรียกฉันว่า 'การ์ด' ส่วนเรื่องที่ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงนั้น ฉันก็แค่อยากขับรถเล่นในทะเลทราย ว่าแต่นายเถอะใส่เกราะเหล็กแบบนั้นตกลงมาจากฟ้าได้ยังไง?”

“ การ์ด” โทนี่ พึมพำกับตัวเองโดยไม่รู้ว่าทำไมถึงมีความรู้สึกคุ้นเคยกลับชายหนุ่มผมสีเงินคนนี้อย่างใกล้ชิด

…………….

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง

รถจี๊ป แล่นใกล้จะออกจากพื้นที่ทะเลทรายและทันใดนั้นเครื่องบินรบขนาดใหญ่ก็บินผ่านอากาศและส่งสัญญาณเตือนให้หยุด

โลโก้ตราสัญลักษณ์ของทหารอเมริกันติดอยู่ข้างเครื่องบินรบทำให้ โทนี่ โบกมือและส่งเสียงตะโกนอย่างต่อเนื่องที่นอกหน้าต่างรถ

“ การ์ด. กลับไปที่นิวยอร์กกับฉัน! 100 ล้านดอลลาร์ฉันจะให้นายไม่ขาดแม้แต่แดงเดียว” โทนี่ มองไปที่ ไคล์ และพูดด้วยความตื่นเต้นดีใจ

“แน่นอน เงินยังไม่ได้รับฉันก็ต้องตามนายไป” ไคล์ หยุดรถโดยไม่ลังเลและพูดอย่างเย็นชา:“ แต่จำไว้ว่าอย่าให้คนอื่นมาสืบหาตัวตนของฉัน”

"ไม่มีปัญหา." โทนี่ สัญญา

เพราะตอนนี้คนที่ต้องการสืบหาตัวตนของ ไคล์ มากที่สุดก็คือตัวเขาเอง!