[ดาบอสูรมุราซาเมะ]: ทำจากเหล็กกล้าโซเดียมคาร์บอน เป็นงานฝีมือระดับสูงพิเศษ การ์ดไอเทมสีฟ้า

: ปริมาณของเหล็กกล้าโซเดียมคาร์บอนที่เจือปนนั้นเพียงพอที่จะใช้เอฟเฟกต์พิเศษที่สามารถยับยั้งการฟื้นฟูของร่างกายทำให้เกิดการบาดเจ็บอย่างรุนแรง

ไคล์ มองการ์ดข้อมูลที่ปรากฏบน มุราซาเมะ ซึ่งอยู่ในมือของ เบโจมารุ ด้วยแววตาที่เป็นประกาย

ดาบอสูรกระหายเลือดที่เรียกว่า มุราซาเมะ ตีขึ้นด้วยมือมันมีส่วนผสมของเหล็กกล้าโซเดียมคาร์บอน ไม่น่าแปลกใจเลยที่บาดแผลด้านหลังของเขาไม่สามารถรักษาให้หายได้ในคราวเดียว

ไคล์ ได้รับบาดเจ็บอยู่ที่ด้านหลังแต่เขายังคงสงบและยืนอยู่ที่เดิมโดยมี 9 นินจาที่เหลือล้อมอยู่รอบๆตัวเขา

สู้ 1 ต่อ 9! แม้จะหนักหนาแต่ก็ยังไหว

'แกว๊ก'

ในขณะที่บรรยากาศของห้องโถงเต็มไปด้วยกลิ่นอายฆ่าฟัน เสียงนกอินทรียักษ์ได้ดังขึ้นมาจากที่สูงด้านนอกสำนักดาบและคลื่นเสียงที่ทะลุทะลวงก็ได้สะท้อนออกมาอย่างชัดเจนภายในอาคาร

นินจาในสำนักดาบคิดว่าเสียงนี้เป็นเพียงเสียงของนกอินทรีธรรมดาและพวกเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมันมากนัก พวกเขายังคงจ้องมอง ไคล์ โดยไม่วางสายตาแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว

ไคล์ ได้ยินเสียงนกอินทรีที่คุ้นเคยทำให้ใบหน้าภายใต้ชุดคลุมของ เวนอม เปลี่ยนไปเล็กน้อย นี่คือสัญญาณเตือนจากนกอินทรียักษ์สีฟ้าว่ามีเครื่องบินรบทางอากาศของศัตรูหรือกองทัพขนาดใหญ่กำลังมาที่นี่

ดูเหมือนว่าฉันไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นานกว่านี้

ไคล์ ตัดสินใจอย่างเงียบ ๆ และเหลือบมองไปรอบ ๆ ในตอนนี้ เบโจมารุ ได้เผยรอยยิ้มลึกลับอีกครั้ง “ ร่างกายของแกเป็นสัตว์ประหลาดจริงๆและอยู่ได้นานมาก”

“ก็แค่บาดแผลเล็กๆน้อยๆ…”ทันใดนั้น ไคล์ ก็ขมวดคิ้วและคำพูดของเขาก็หยุดลงทันที เขารู้สึกว่าร่างกายถูกรุกรานโดยบางสิ่งที่ไม่สามารถควบคุมได้

“ ดาบของพวกเราได้เคลือบยาพิษชนิดรุนแรงที่ออกฤทธิทำระบบประสาทซึ่งสามารถล้มช้างที่ตัวโตเต็มวัยให้กลายเป็นอัมพาตสลบไสลไป 3 วัน 3 คืน”

หลังจาก เบโจมารุ เอ่ยออกมาด้วยความมั่นใจเปลือกตาของ ไคล์ ก็เริ่มปิดลงและร่างกายของเขาก็ล้มลงกับพื้นแล้วแน่นิ่งไป

“ สำเร็จหรือไม่” นินจาอีก 8 คน เมื่อเห็นฉากนี้แล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แรงกดดันที่ปลดปล่อยออกมาจากคนตรงหน้านั้นแข็งแกร่งเกินกว่าศัตรูใด ๆ ที่พวกเขาเคยพบ ตราบใดที่พวกเขาประมาทนั่นหมายถึงชีวิตของพวกเขา

“เมื่อยาพิษนี้เข้าสู่ร่างกายของมัน ย่อมประสบความสำเร็จอย่างไม่ต้องสงสัย” เบโจมารุ เอ่ยออกมาไม่แยแส แต่ก็ไม่ได้ผ่อนคลายความระมัดระวังของเขาและออกคำสั่งขึ้นว่า:“หมายเลข1 กับ หมายเลข2 นายสองคนเข้าไปดูสิ”

นินจาทั้งสองในทีมมองหน้ากันจากนั้นก็พยักหน้าแล้วเดินเข้าหา ไคล์ ที่สลบไสลไม่ได้สติ

5 เมตร 3 เมตร 1 เมตร …

ทั้งสองเข้าไปใกล้ ไคล์ อย่างระมัดระวังจนอยู่ในระยะครึ่งเมตรและพบว่าอีกฝ่ายยังคงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ในขณะที่พวกเขากำลังจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่ทันใดนั้นหูของพวกเขาก็ได้ยินเสียงตะโกนเตือนของ เบโจมารุ ที่ดังขึ้นมาอย่างกระทันหัน"ระวัง!"

"หืม?" นินจาทั้งสองต้องการถอยโดยสัญชาตญาณ แต่ ไคล์ ที่ล้มลงกับพื้นก่อนหน้านี้จู่ๆก็พลิกตัวขึ้นและยกปืนพกพลังงานไปที่ทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว

“ ลาก่อน” ไคล์ หัวเราะเยาะและเหนี่ยวไกอย่างรวดเร็วพลังงานสีฟ้าสดใสพุ่งทะยานเข้าหานินจาทั้งสองคนในทันที

ภายใต้สายตาที่จับจ้องจากผู้คนในห้องโถง นินจาทั้งสองคนได้กลายเป็นละอองเลือดสูญสลายหายไปในอากาศที่ว่างเปล่า

“ หมายเลข1 หมายเลข2!” เบโจมารุ ทั้งตกใจทั้งโกรธ เขาตะโกนคำรามพร้อมกับถือ มุราซาเมะ พุ่งทะยานเข้าหา ไคล์

แต่ ไคล์ ก็ยิงปืนพกไปที่ เบโจมารุ อย่างต่อเนื่อง ซึ่ง เบโจมารุ ก็ทำได้แค่เพียงยก มุราซาเมะ ขึ้นปัดป้องและหลบหลีกไปมาเท่านั้น

“ไอ้เวรเอ้ย!” เบโจมารุ ผู้ซึ่งเยือกเย็นและหยิ่งผยองมาโดยตลอด ในตอนนี้เขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนด่าออกมาด้วยความโกรธ

ไคล์ ในฐานะนักแม่นปืนเขาได้คาดเดาทิศทางการหลบหลีกของ เบโจมารุ เอาไว้ล่วงหน้า

เบโจมารุ ตะโกนคำรามและรีบยก มุราซาเมะ ขึ้นมา แต่ในครั้งนี้เขากลับพลาด แขนข้างที่ถือ มุราซาเมะ ถูกยิงจนสลายออกไปจากร่างกายของเขา

อ๊ากกก!

เบโจมารุ ล้มลงกับพื้นอย่างเจ็บปวดจากนั้นก็พยายามลุกขึ้นและคว้า มุราซาเมะ ด้วยมือที่เหลืออีกข้าง แต่ทันใดนั้นเงาร่างสีดำได้กวาดผ่านเข้ามาอย่างรวดเร็วและคว้า มุราซาเมะ ไป

เมื่อมองไปที่ ไคล์ รูม่านตาของ เบโจมารุ ก็หดตัวลง ดวงตาก็เผยให้เห็นการแสดงออกที่สิ้นหวัง

“ ฉันถูกบังคับให้ใช้ปืนพกพลังงานซึ่งเป็นวัสดุสิ้นเปลืองและมีอยู่น้อยนิดไป...” ไคล์ พึมพำออกมาเบาๆจากนั้นก็พูดขึ้นว่า“ ฉันขอรับดาบของนายไปก็แล้วกัน!”

ไคล์ ถือ มุราซาเมะ ดาบอสูรที่ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บเอาไว้ในมือจากนั้นรีบวิ่งออกไปจากห้องโถงโดยไม่สนใจนินจาคนอื่นๆที่เหลือ

“หัวหน้า!!” นินจา ที่เหลืออีก 6 คนตะโกนขึ้นพร้อมกับพุ่งเข้าไปหา เบโจมารุ ที่สูญเสียแขนไปข้างหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของ เบโจมารุ ซีดขาวและนั่งลงไปที่พื้นหน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเขาพยายามกัดฟันเอาไว้แน่นๆเพื่อระงับความเจ็บปวดที่เขาได้รับ จากนั้นก็กล่าวว่า:“ ไม่ต้องห่วงฉัน ไปตามล่าเจ้าหมอนั่น มันได้รับบาดเจ็บรวมทั้งถูกพิษ ร่างกายของมันเป็นเหมือนลูกศรที่ถูกยิงไปจนสุดล้าแล้ว! ไป! อย่าให้มันหนีรอดไปได้!”

“ครับหัวหน้า!” นินจา ที่เหลือตอบกลับ จากนั้นก็ตามรอยเลือดที่หยดอยู่บนพื้นห้องโถงออกไปด้านนอก

……………..

ไคล์ หอบหายใจออกมาอย่างรุนแรงและเกือบจะเป็นลมล้มลงไปในสระน้ำขนาดเล็กที่อยู่ด้านนอก

สถานการณ์ของเขาในตอนนี้ถือว่าแย่มาก หลังจากถูกพิษเข้าไปในร่างกายเส้นประสาทเริ่มเป็นอัมพาต มันเข้าไปขัดขวางการทำงานของร่างกายและเส้นประสาทตามปกติและการทำงานของประสาทสัมผัสและการเคลื่อนไหวบางส่วนของร่างกายจะเริ่มสูญเสียไป

โชคดีที่การรักษาตัวเองสามารถยับยั้งพิษเอาไว้ชั่วคราว แต่เมื่อเขาเคลื่อนไหวร่างกายมากเกินไปก็ทำให้พิษกระจายไปทั่วร่างกาย

แม้ว่าตอนนี้เขาสามารถล้มเหล่านินจาได้ แต่นานไปเขาจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ!

“เวนอม เมื่อฉันหมดสติ นายควบคุมร่างกายของฉันหนีไปยังที่ปลอดภัย” ไคล์ เอ่ยกับ เวนอม เบาๆแม้ว่าเขาจะสามารถใช้การ์ดช่วยชีวิตที่เขามีอยู่ได้ แต่เขาคิดว่ามันยังไม่จำเป็นต้องใช้อย่างสิ้นเปลือง เขาอยากจะใช้โอกาสนี้พักผ่อนไปในตัวเพราะเขารู้สึกว่าร่างกายในตอนนี้เหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก.

“ มันอยู่ที่นั่นอย่าปล่อยให้มันหนีรอดออกไปได้!”

นินจา 6 คนออกมาจากห้องโถงใหญ่และหลังจากเห็น ไคล์ พวกเขาก็พุ่งทะยานเข้าหาทันที

ไคล์ รีบวิ่งไปที่ประตูทางเข้าหลักของสำนัก ในขณะที่เท้าหน้าเพิ่งก้าวออกไป บรรยากาศอันตรายก็เข้ามาในใจของเขาทำให้เขาต้องชะงักเท้าในทันที

วินาทีต่อมาลูกกระสุนถูกยิ่งมาตกที่ประตูทางเข้าหลักตรงหน้าของ ไคล์ ภายใต้ฝุ่นผงที่คละคลุ้งคลื่นระเบิดได้พัดออกไปทุกทิศทาง

ไคล์ กลิ้งบนสนามหญ้าอย่างต่อเนื่อง 2-3 รอบ เมื่อฝุ่นผงฟุ้งกระจายหายไปฝุ่นผงกระจายหายไป พื้นดินบริเวณหน้าประตูทางเข้าหลักกลายเป็นหลุมหลังจากถูกทำลายด้วยเครื่องยิงจรวดง ในตอนนี้ประทับบ่าจนเกิดเป็นหลุม ทางเข้าหลักของสำนักดาบสำนักดาบและกำแพงกำแพงทั้งสองด้านพังทะลายลงพังทะลายย่อยยับลง

เขาเงยหน้าขึ้นมองออกไปข้างนอกถนนที่ตอนนี้มองไปยังสำนักดาบซึ่งในตอนนี้เต็มไปด้วยทหารทหารญี่ปุ่นจำนวนนับไม่ถ้วนได้เล็งเป้าถือปืนยาวและปืนจรวดหันปากกระบอกปืนเล็งมาที่เข