ฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วทั้งบริเวณ หลังจากฝุ่นละอองจางหายไปบริเวณผนังกำแพงด้านข้างทางเดินมีหลุมขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น

“ ดูมีประสิทธิภาพไม่เลว” ไคล์ ก้าวถอยหลังและยักไหล่

"ใช่ครับเจ้านาย. ตราบใดที่มันมีพลังทำลายมากถึงเพียงนี้ก็จะสามารถทำลายผนังกำแพงด้านข้างของทางเดินได้” วิสท์ เห็นด้วย

“จัดให้อีกชุด”ไคล์ ถูฝ่ามือไปมาและกำลังจะดึงการ์ดออกมา แต่ทันใดนั้นที่ด้านหลังของเขาก็มีเสียงลมที่แหลมคมให้ความรู้สึกที่อันตรายอย่างยิ่งพุ่งเข้ามาที่ศีรษะและต้นคอของเขา

ด้วยสัญชาตญาณ ไคล์ ก็ลดศีรษะลงอย่างรวดเร็วทำให้การลอบโจมตีนั้นล้มเหลวและตัดแค่เพียงเส้นผมไม่กี่เส้นของเขาเท่านั้น

ในขณะที่ ไคล์ ทำการหลีกเลี่ยงการโจมตีที่รุนแรง ใบหน้าของเขาก็เย็นชาลง เขาใช้ข้อศอกโต้กลับไปที่ศัตรูแต่การโจมตีของเขานั้นก็โดนแค่เพียงอากาศที่ว่างเปล่าโดยไม่โดนร่างของศัตรูเลยแม้แต่น้อยเช่นกัน

อีกฝ่ายใช้ความเร็วที่ยอดเยี่ยมหลบหลีกการโต้กลับในระยะใกล้ของเขาได้อย่างง่ายดาย!

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นรวดเร็วมาก ในสายตาของคนทั่วไปจะไม่สามารถมองเห็นการโจมตีและโต้กลับของคนทั้งคู่เลยแม้แต่น้อย

“ เร็วมาก!” ไคล์ ตื่นตัวและกวาดสายตาหันกลับไปมองทางด้านหลัง

มนุษย์เคียว 1 ใน 4 อันดับแรกที่ผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศกำลังจ้องมองเขาราวกับพบเหยื่อที่ดีด้วยความสนใจ คำชื่นชมที่แผ่วเบาดังขึ้นมาปากของมันว่า:“ แกสามารถหลบหนีจากการโจมตีที่รวดเร็วของฉัน ปฏิกิริยาถือว่าดีใช้ได้”

“ ทำไมนายถึงลอบโจมตีฉัน” ไคล์ ถามอย่างเย็นชา หากเป็นเวลาปกติเขาจะไม่ถามให้มากความเขาจะกระโดดเข้าไปตบให้ล้มคว่ำ แต่ตอนนี้งานที่เร่งด่วนที่สุดคือต้องออกไปจากที่นี่ก่อนเขาไม่ต้องการที่จะเข้าไปพัวพันกับเรื่องอื่นและไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่

"ทำไม? ผู้อ่อนแอเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง ผู้แข็งแกร่งคือราชา นี่คือกฎนิรันดร์ของจักรวาล แกไม่คิดว่าคำถามของแกมันไร้สาระไปหน่อยเหรอ?”

มนุษย์เคียว แสยะยิ้ม ดวงตาที่คับแคบของเขาเผยให้เห็นแสงที่ดุร้ายเขายกเคียวในมือขึ้นและพูดว่า:“ ตัวฉันเป็นนักรบของดาวเคราะห์ Z-สตาร์ เผ่าพันธุ์ของเราเกิดมาเพื่อต่อสู้ ฉันจะฆ่าสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่ฉันเห็น!”

เขาเลียริมฝีปากของเขาและพูดต่อ:“ ผู้ปกครองที่ชื่อ 'แกรนด์มาสเตอร์' อะไรนั่นได้กล่าวว่าตราบใดที่ฉันสามารถคว้าแชมป์ได้มันจะยกโทษบาปของฉัน แต่ใครล่ะที่ต้องการ การให้อภัยจากมัน? ตราบเท่าที่ฉันสามารถต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังได้มันก็เพียงพอแล้ว ฉันจะล้มมันและลิ้มรสเลือดของผู้ที่ฉันเหยียบย่ำ!”

“ เจ้านาย. ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเจ้าหมอนี่ชื่นชอบในการฆ่า การพรากชีวิตผู้อื่นเป็นเพียงความสุขของตัวมันเองเท่านั้น” วิสท์ กระซิบข้างหูของ ไคล์

“ถึงนายไม่พูดฉันก็รู้อยู่แล้ว” ใบหน้าของ ไคล์ ไม่แยแสและจ้องมองไปที่ มนุษย์เคียว

เจ้าหมอนี่กำลังนำปัญหามาให้เขา!

“ ถ้าล้มแกได้ ก็น่าจะเป็นเรื่องที่น่าจดจำมาก”

ทันใดนั้น มนุษย์เคียว ได้พุ่งทะยานเข้ามาราวกับพายุ ไคล์ ได้เตรียมการไว้แล้วเขาก้าวย่างหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่วและง่ายดาย ทุกที่ที่เคียวกวาดผ่านจะมีเสียงลมหวีดหวิวแลดูน่ากลัว ด้วยความคมของเคียวทำให้ผนังที่แข็งแกร่งมีร่องรอยขีดข่วนอยู่บนผนังกำแพงเต็มไปหมด

ไคล์ ไม่ใช่คนอารมณ์อ่อนโยนและอ่อนแอ เมื่อถูกท้าทายและลอบโจมตีโดยสิ่งมีชีวิตต่างดาว ความโกรธของเขาก็ประทุขึ้นมาอีกครั้ง

“ ในเมื่อเบื่อหน่ายชีวิตมากนัก ฉันก็ยินดีที่จะสนองให้!”

ดวงตาของ ไคล์ เต็มไปด้วยความเย็นชาเขายกเท้าข้างหนึ่งขึ้นกวาดเตะเคียวของอีกฝ่ายที่พุ่งโจมตีเข้ามาจนมันเบี่ยงเบนออกไปด้านข้าง ในตอนนี้ มนุษย์เคียว รู้แล้วว่าเขาประเมินพลังของ ไคล์ ต่ำทรามไป มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อยและถอยกลับไปทางด้านหลัง

ไคล์ ใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้พุ่งทะยานเข้าไปพร้อมกับพลิกตัวเตะเข้าไปที่ช่วงท้องของ มนุษย์เคียว จนร่างกายของมันกระเด้งกระดอนไปชนผนังทางเดินไปมาแล้วกลิ้งตกลงไปที่พื้น 2-3 รอบพร้อมกับฝุ่นที่ฟุ้งกระจายขึ้น

ภายใต้สายตาที่เย็นชาของ ไคล์ ชายคนนั้นถือเคียวยันกับพื้นและเลือดสีแดงสดมากมายไหลออกมาจากมุมปาก เขายิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ “ ฉันมองไม่ผิดจริงๆ แกเหมาะสมที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของฉัน!”

ไคล์ ไม่แยแส เขาดึงการ์ดออกมา 2 ใบพร้อมกับเปลี่ยนกลับเป็นสิ่งของทรงกลมสีดำ 2 ชิ้นแล้วโยนใส่ มนุษย์เคียว จากนั้นเขาก็ก้าวถอยหลังไป 2-3 ก้าวอย่างรวดเร็ว

"นี่อะไร?" มนุษย์เคียว ผู้ได้รับบาดเจ็บเงยหน้าขึ้นมองและโบกเคียวที่อยู่ในมือเฉือนวัตถุทรงกลม 2 ชิ้นโดยไม่รู้ตัว เขาตัดวัตถุที่ถูกโยนเข้ามาครึ่งหนึ่งและในช่วงเวลาถัดไปก็เกิดไฟไหม้และระเบิดขึ้น 2 ครั้ง

“ ไอ้เวร! ใช้วิธีสกปรก จงมาสู้กับฉันแบบนักรบ!” เสียงกรีดร้องของ มนุษย์เคียว ดังขึ้น

“ใครบอกนายกันละว่าฉันเป็นนักรบ? ฉันไม่ใช่นักรบ และการจัดการกับนายก็ไม่จำเป็นต้องเลือกวิธีการ”

ไคล์ เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย ตอนนี้เขาไม่มี เกราะป้องกัน และ เกราะแขนไวเบรเนี่ยม ไม่มีชุดรบเวนอมและดาบเหล็กกล้าโซเดียมคาร์บอน คงมีแต่คนโง่สมองป่วยเท่านั้นแหละที่จะสู้กับสัตว์ประหลาดด้วยมือเปล่าโดยไม่ใช้อาวุธใดๆ

ทำความเข้าใจถึงความแตกต่างระหว่างความแข็งแกร่งตนเองและของศัตรูจากนั้นพึ่งพาอุปกรณ์เครื่องมือในการสร้างโอกาส นี่เป็น 1 ในหลักการของ ไคล์

เขาดึงการ์ดออกมาอย่างรวดเร็วแล้วเปลี่ยนเป็นสิ่งของซึ่งประกอบด้วย ระเบิดแรงสูง ระเบิดกระสุน ฯลฯ เหมือนสมองที่ไม่จำเป็นต้องใช้ความคิด เขาโยนไปข้างหน้าปิดผนึกพื้นที่ทางเดินในทันที

ชั่วขณะหนึ่งเสียงระเบิดขนาดใหญ่และขนาดเล็กยังคงดังขึ้นตามทางเดินใต้ดิน และมันได้สร้างความโกรธและความเจ็บปวดให้กับ มนุษย์เคียว เป็นอย่างมาก

ทางเดินใต้ดินแคบ ๆ ความเร็วที่ใช้ก็มีจำกัดและระเบิดมือยังสามารถสร้างความเสียหายได้เป็นอย่างดี

แม้ว่า มนุษย์เคียว จะอาศัยความเร็วในการหลบหลีกแต่เขาก็ยังได้รับผลกระทบจากแรงระเบิด จนทำให้ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด

“ ฉันไม่เชื่อว่า…แกจะมีระเบิดมากมายขนาดนั้น…” มนุษย์เคียว กัดฟันยกเคียวรีบเร่งฝีเท้าพุ่งออกไปด้วยความเร็วเหนือเสียงหนีจากเขม่าควันที่ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ

เมื่อเขาออกมาจากกลุ่มเขม่าควันเขาก็เห็น ไคล์ ยืนอยู่ตรงหน้าเขา เขาพุ่งทะยานเข้าหาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขพร้อมกับยกเคียวที่อยู่ในมือขึ้นและกำลังจะกวาดฟันลง แต่เมื่อเขาเห็นอาวุธในมือของ ไคล์ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนสีไปทันที

“เอานี่ไปกิน!” ไคล์ ตะคอกเสียงเย็นชาในมือทั้ง 2 ข้างของเขามีปืนเลเซอร์อยู่ 2 กระบอกได้เล็งไปที่ มนุษย์เคียว แล้วเหนี่ยวไกยิงในทันที!

มนุษย์เคียว เร่งความเร็วหลบหนีและร่างของเขากลายเป็นเงาดำที่พร่าเลือน กระโดดหลบหลีกเลเซอร์ที่ยิงเข้ามาทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

เมื่อความเร็วสูงกว่าก็สามารถยับยั้งการโจมตีได้เช่นกัน

ไคล์ ลดมือข้างหนึ่งลงและใช้มืออีกข้างถือปืนเลเซอร์พร้อมกับกระหน่ำยิงอีกฝ่ายอย่างต่อเนื่องเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้เขาได้

“ ลองนี่หน่อยเป็นไง”

มืออีกข้างที่ลดลงดึงการ์ดใบหนึ่งออกมาจากอากาศที่ว่างเปล่า จากนั้นเปลี่ยนมันกลับไปเป็นวัตถุที่คล้ายแผ่นดิสก์สีดำ