3/4

Ep.145 - ฉินเฟิง

VS เฉินหมิง

มันคือคู่ขาหลังของสัตว์ร้ายชนิดหนึ่ง

ขนเป็นสีเทา แต่ละเส้นดูทนทานและแหลมคม บริเวณเท้าก็เกิดการเปลี่ยนแปลงรูปร่าง

ผ้าใบที่สวมใส่ขาดวิ่นไม่แตกต่างไปจากกางเกง

กล้ามเนื้อขยายขึ้นไปมาก

ความสูงของเฉินหมิงก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน มันเติบโตขึ้นเรื่อยๆจน 2 เมตรถึงค่อยหยุดลง

สภาพในปัจจุบัน

เฉินหมิงไม่มีลักษณะของมนุษย์อีกต่อไป

แต่เขาคล้ายกับเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์หมาป่า!

ยังไม่พอ กลิ่นอายของเขา

ยังน่าสยองขวัญกว่าเดิม มันกลายเป็นระดับราชันย์สัตว์ร้ายในเลเวล F !

แรงกดดันของเลเวลนี้

มิใช่สิ่งที่ผู้ใช้พลังเลเวล G จะทานรับไหว ทุกคนทั่วบริเวณเริ่มหายใจติดขัด

“อะ … อั๊ก … ”

หลินไคที่ถูกย่ำตรึงไว้โดยเฉินหมิง ไม่อาจทานรับแรงกดดัมหาศาลได้อีกต่อไป

กระอักลมหายใจเฮือดสุดท้ายออกมา ศีรษะตกลง และ--

--จบชีวิตโดยสมบูรณ์

คล้ายตระหนักได้ถึงการตายของเขา

ป้ายชื่อสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลง ทันใดนั้นปรากฏช่องว่างมิติขึ้น

เคลื่อนย้ายหลินไคออกไป

นักเรียนคนอื่นๆเมื่อเห็นฉากนี้

ดวงตาของทั้งหมดเบิกกว้าง จากนั้นความโกลาหลก็แพร่กระจายไปในฝูงชน

ไม่ทราบว่าใครเป็นคนเริ่ม

เมื่อคนแรกชักฝีเท้าถอยกลับ หนึ่งคน สองคนก็เริ่มตาม… ก่อนจะหมุนตัว

วิ่งแตกกระเจิงอย่างบ้าคลั่ง

จนปัจจุบัน หลงเหลือเพียง 5

ชีวิตเท่านั้นที่ยังอยู่ในจุดเดิม

แม้โจวฮ่าวจะรังเกียจเฉินหมิงมาโดยตลอด

แต่เขาก็ไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่าสถานการณ์จะเป็นแบบนี้

การกลายร่างของเฉินหมิง

ทำให้เขาอดช็อกไม่ได้

“แกมันบ้า! บ้าไปแล้วจริงๆ!”

โจวฮ่าวกล่าวอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ฮะฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เฉินหมิงหัวเราะคลั่ง อาจเป็นเพราะรูปร่างเปลี่ยน

น้ำเสียงของเฉินหมิงจึงเปลี่ยนไปจากเดิม

มันกลายเป็นแหบแห้ง แปลกไปอย่างสิ้นเชิงราวกับคนแปลกหน้า!

“ฉันน่ะหรือบ้า?

ฉันแค่ยอมรับอำนาจที่แข็งแกร่งขึ้นต่างหาก และคนอย่างแกไม่มีวันเข้าใจ!”

เฉินหมิงเย้ยหยัน “ฉินเฟิง แกไม่ใช่แค่ตัดขาฉัน แต่ยังทำลายทีมทหารรับจ้างของฉัน

นับว่าโชคยังดี ที่ฉันยังพอมีช่องทางติดต่อ ‘คนๆนั้น’ วันนี้เลยได้มาเซอร์ไพรส์ให้แกตกตะลึง”

สีหน้าของฉินเฟิงไม่เปลี่ยนแปลง

หากแต่ระลอกคลื่นในหัวใจเขากลับกระเพื่อมไหว

“ดังนั้นนายเลยยอมให้คนๆนั้นทำการทดลองกับตัวเองงั้นหรอเฉินหมิง

ฉันควรจะพูดว่านายฉลาด หรือว่าโง่บัดซบดี? ไม่ใช่ว่าที่นายวางแผนร้ายในงานเลี้ยง

เพราะต้องการจับตัวเพื่อนคนอื่นไปทดลองหรอกหรือ

แล้วทำไมตอนนี้ถึงเป็นนายเองที่เลือกกระโจนลงในกองไฟล่ะ?”

“นั่นมันเป็นเพราะแกไม่ใช่รึไง!

แกขัดขวางภารกิจฉัน ฉันเลยไม่มีทางเลือกนอกจากต้องถีบตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น!”

เฉินหมิงหัวเราะ

“แต่นายกำลังทำร้ายตัวเอง!”

ฉินเฟิงกล่าวเสียงเย็นชา

“พอที หยุดพล่ามได้แล้ว

เพราะนั่นมันแค่ช่วยยืดเวลาตายออกไปเท่านั้น ฉินเฟิง เป็นเพราะแกตัดขาฉัน

ฉันเลยได้รับการผสานยีนราชันย์หมาป่าเลเวล F กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่รวดเร็วว่องไว

และแกจะต้องตายอย่างทุกข์ทรมานด้วยอำนาจของมัน!”

ขณะกล่าว กลิ่นอายสังหารของเฉินหมิงก็ฟุ้งไปทั่ว

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวเปลี่ยนรูป

คางยื่นออกมา กลายเป็นรูปลักษณ์หมาป่า หลั่งน้ำลายหยดย้อยจากปาก ดวงตาจากสีแดงฉาน

ค่อยๆเปลี่ยนเป็นดำสนิททีละนิด ทีละนิด

ซึ่งนั่นคือสัญญาณบ่งชี้ว่ากำลังจะสูญสิ้นสตินึกคิดไป

ไม่ใช่ว่าเฉินหมิงไม่ต้องการพูดมากกว่านี้

หากแต่เขาเริ่มไม่สามารถคุมสติตัวเอง และไม่อาจโต้เถียงกับฉินเฟิงได้อีกต่อไป

ดังนั้น การฆ่าฉินเฟิงทันที

นับว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

นี่คือความคิดของเฉินหมิง

ตูม!

สองเท้าย่ำลงกับพื้น

ผืนดินแตกระแหงเป็นหลุมบ่อขนาดย่อม

เฉินหมิงดีดตัวราวกระสุนปืนใหญ่

พุ่งเข้าหาฉินเฟิง

กรงเล็บหมาป่าเปลี่ยนรูปเป็นใบมีดแหลม

ฉินเฟิงชักมีดกษัตริย์ครามออกมาทันใด

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! …. เคร้ง!!!

มีดกษัตริย์ครามและกรงเล็บหมาป่าปะทะใส่กัน

เชือดเฉือนอย่างดุเดือด

การเผชิญหน้านี้พรั่งพราว

น่าตื่นตาเป็นอย่างยิ่ง

มิอาจมองเห็นถึงการเคลื่อนไหวแบบเฉพาะเจาะจงได้อย่างชัดเจน

โจวฮ่าวกับเพื่อนในทีมที่กำลังรับชม

เห็นได้แค่เพียงภาพอันพร่ามัว จากเศษเสี้ยวของแรงปะทะเท่านั้น

ทั้งคู่รวดเร็วเกินไป!

มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะจับภาพด้วยตาเปล่า

กว่าจะเห็นได้ชัดๆอีกที

ทั้งสองฝ่ายก็แยกจากกันแล้ว แต่เวลานี้เฉินหมิงไม่บุกได้โจมตีต่อ

เจ้าตัวยกกรงเล็บหมาป่าขึ้น

ปรากฏคราบเลือดเจิ่งนองอยู่เต็มอุ้งเท้า ยิ่งไปกว่านั้น

ยังมีกรงเล็บแหลมบนนิ้วหนึ่ง ถูกเฉือนหายไปอย่างกระทันหัน

ในแววตาของเฉินหมิงตะลึงงันด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

สำหรับเฉินหมิง นี่คืออาวุธของตนเอง

ดังนั้นเขาย่อมทราบโดยธรรมชาติ ว่ากรงเล็บนี้แหลมคม และแข็งแกร่งเพียงใด

แต่ตอนนี้ มันกลับถูกตัดจนเลือดอาบ!

---ต้องไม่ลืมนะว่ามีดกษัตริย์ครามสามารถตัดได้กระทั่งปลายเท้าแหลมของแม่พันธุ์แมงมุม

ฉะนั้นไม่ต้องกล่าวถึงกรงเล็บของเฉินหมิง ซึ่งเกิดจากยีนผสมของราชันย์สัตว์ร้าย …

ที่มิใช่ราชันย์สัตว์ร้ายตัวจริง!

ในความเป็นจริง

สิ่งมีชีวิตระดับราชันย์ในเลเวล F ถือว่าทรงพลังอย่างยิ่ง ดังเช่นแม่พันธุ์แมงมุม

, ราชันย์อัศวิน , ชุดคลุมดำกระหายเลือด ทั้งหมดมิใช่การดำรงอยู่ที่จะดูแคลนได้

แต่สิ่งที่มิอาจดูแคลน

หนึ่งในน้ันก็มีฉินเฟิงรวมอยู่ด้วยเช่นกัน!

เพราะปัจจุบัน

ไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่งทางกายภาพหรือพลังสมาธิ เขาก็ได้มาถึงเลเวล F6 แล้ว

เรียกได้ว่าแข็งแกร่งเทียบเคียงได้กับราชันย์สัตว์ร้ายเลเวล

F!  ไหนจะเปี่ยมไปด้วยกำลังภายใน ที่มากกว่าสี่เท่าของระดับสูงสุดเลเวล

F หรือกล่าวอีกอย่างว่าไม่ได้อ่อนแอไปกว่าผู้ใช้พลังเลเวล E ระดับธรรมดาเลย

ความโอหังของเฉินหมิงในเวลานี้

จึงกลายเป็นเรื่องตลกไป

“มีดเปลวเพลิง!”

บนใบมีดกษัตริย์คราม

จู่ๆก็ถูกกลืนกินโดยเปลวไฟ พวกมันว่ายวนและลุกโชนขึ้นเบื้องหน้าฉินเฟิง

“สับสะบั้น!”

ฉินเฟิงสะบัดวาดใบมีดเป็นแนวตั้ง

เฉือนเข้าตรงไหล่ของเฉินหมิง

ฉัวะ!

ใบมีดที่ลุกไหม้ตัดเอาแขนข้างหนึ่งของเฉินหมิงขาดกระเด็น

และมันไร้ซึ่งเลือดใดๆหยดจากปากแผล นั่นเพราะ--

--ไม่ว่าจะส่วนไหนก็ถูกความร้อนย่างจนสุก!

“แบร๊วววว!”

เฉินหมิงโหยหวนด้วยเสียงไม่ใช่มนุษย์

“สะบั้นที่สอง!”

ฉินเฟิงวาดสะบัดใบมีดเพลิง

ตัดแขนอีกข้างของเฉินหมิงอีกครั้ง

วินาทีนั้นรูม่านตาสีดำของเฉินหมิงค่อยๆแปรเปลี่ยนกลับมาเป็นสีแดงฉาน

ร่องรอยของความหวาดกลัวและไม่อาจทำใจยอมรับปรากฏขึ้นภายใน

สำหรับสองคมมีดเมื่อครู่

ใช่ว่าเฉินหมิงไม่ต้องการจะหลบเลี่ยง หากแต่ฉินเฟิงว่องไวเกินไป

เขาไม่อาจตอบสนองได้ทัน

‘ต้องหนี!’ นี่คือความคิดเดียวที่ผุดขึ้นมาในสมองของเฉินหมิง

แต่น่าเสียดายที่เขาไม่มีเวลามากพอ

“สะบั้นที่สาม!!”

มีดกษัตริย์ครามในมือฉินเฟิงโบกสะบัดอีกครั้ง

และในคราวนี้เหมือนกับว่ามันพยายามจะตัดเฉือนตรงเอว

เฉินหมิงกรีดร้องน่าสังเวช

สองขาพลันแยกออกจากร่างของเฉินหมิง

แท้จริงแล้วในวินาทีสุดท้าย มีดนี้ไม่ได้ตัดตรงเอว แต่เลื่อนตำแหน่งลงมา

และตัดสองขาของศัตรูออกในคราวเดียว

เฉินหมิงไม่อาจทานทนได้อีกต่อไป

เขาร่วงลงกับพื้น

ในเวลานี้ สองแขน

สองขาล้วนถูกตัดขาดจนสิ้น เฉินหมิงมีสภาพไม่แตกต่างไปจากท่อนไม้ เขาพยายามคืบคลาน

ดิ้นรน

แต่ก็ไม่อาจก่อภัยคุกคามใดๆได้อีกต่อไป

จนสุดท้ายเลือดก็เริ่มทะลักจากบาดแผลที่ปิดจากรอยไหม้

เริ่มไหลลงตามแขนขาที่ถูกตัด

พยายามเคลื่อนไหวเท่าใด

เลือดก็ยิ่งทะลักออกมาเท่านั้น เฉินหมิงค่อยๆหยุดดิ้นรนอย่างช้าๆ

ขนสีขาวเทาบนหน้าเขาหดตัวกลับ ใบหน้าเดิมถูกเผยโฉมออกมา

ดวงตาสีแดงเลือดค่อยๆเปลี่ยนกลับเป็นสีขาว

เฉินหมิงในเวลานี้ตกอยู่ในสภาพอ่อนแอมาก แค่รักษาชีวิตตัวเองเอาไว้ยังแทบไม่รอด

ระหว่างกำลังหอบหายใจ

ก็ปรากฏรองเท้าสีดำคู่หนึ่งในแนวสายตาของเฉินหมิง

ฉินเฟิงนั่งยองๆลง

“ฉินเฟิง!” เฉินหมิงขบกรามแน่น

ร้องตวาดชื่อของอีกฝ่าย

“เฉินหมิง เอาจริงๆนะ ฉันมีคำถาม”

ฉินเฟิงกล่าวอย่างสงบ “ … ทำไมนายถึงเกลียดฉัน?”

“ทำไมน่ะหรอ? นี่แกไม่คิดหรือว่าตัวเองน่าชิงชังขนาดไหน

ทั้งๆที่แกเกิดจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่แกมักจะโชคดีกว่าคนอื่นเสมอ

ใครๆก็ชอบที่จะมองแก พูดคุยกับแก ขนาดตัวฉันเอง เพื่อที่จะถีบตัวเองให้สูงขึ้น

ยังต้องยอมเกลือกกลั้วกับแก เอาแกเป็นไม้กันหมา ไม่มีแกฉันคงถูกคนอื่นๆปล้น , กลั่นแกล้ง

, รังแก … ”

“ตั้งแต่เด็กจนโต

แกมักจะยืนอยู่หน้าฉันเสมอมา เหนือยิ่งกว่าฉันตลอดเวลา

นั่นทำให้แกกลายมาเป็นปีศาจในใจฉัน!”

ฉินเฟิงพอได้ฟัง

ก็ย้อนคิดไปถึงเรื่องราวในอดีต ตอนที่เฉินหมิงอายุ 5 ขวบ

พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตลงอย่างกระทันหัน และต้องมาอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

เดิมทีเฉินหมิงเป็นคนเก็บตัวไม่พูดกับใครเลย และเอาแต่ด่าว่าเด็กคนอื่นๆว่าสกปรก

เมื่อโตขึ้น

พอถึงเวลาที่เฉินหมิงสามารถขอรับเบี้ยเลี้ยงได้ทุกเดือน

เขาก็ถูกพวกอันธพาลรีดไถเงินอีก ตอนนั้นอีกฝ่ายร้องไห้จะเป็นจะตาย

และเป็นฉินเฟิงนี่แหละที่ก้าวเข้าไปเสี่ยงชีวิตช่วยเหลือ

ต่อสู้จนสุดท้ายได้เงินกลับคืนมา จนครั้งต่อไปที่เจอหน้าพวกอันธพาล

พวกมันเลยยอมเดินเลี่ยง อ้อมไปอีกทาง ……...