Ep.96 - ดวลปืน

เดิมทีฉินเฟิงคิดว่าคนพวกนี้

แต่ละคนคงมีความคิดเป็นของตัวเอง และไม่อยากจะทำงานหนักเสี่ยงอันตราย

แต่อันที่จริงแล้วมันยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง นั่นคือ-

-อย่างที่เคยได้กล่าวไปในตอนก่อนๆ

ว่าเมืองเฉิงหยางต้องการที่จะติดตั้งอุปกรณ์รักษาเสถียรภาพมิติในสถานที่แห่งนี้ ดังนั้นในอนาคต

บริเวณเทือกเขาพ่อแม่ลูกจึงมีแนวโน้มเป็นไปได้สูงว่าอาจมีการก่อตั้งเมืองเกิดขึ้น

เหมือนกับสถานที่ชุมชนทางตอนเหนืออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หมายความว่าอะไรรู้ไหม?

หมายความว่าก็จะมีผู้ใช้พลังย้ายมาประจำการที่นี่น่ะสิ

และผลประโยชน์จากการได้รับตำแหน่ง ‘ผู้ว่าการ’ ของที่นี่ย่อมเป็นจำนวนมหาศาล

ด้วยเหตุนี้เอง

หัวใจของทุกคนเลยไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน พวกเขาต่างไม้ไว้ใจซึ่งกันและกัน

ระแวงว่าอีกฝ่ายจะสามารถคว้าผลประโยชน์ก้อนใหญ่ไป

เมื่อไม่กี่วันก่อน

เทศมนตรีของเมืองเฉิงหยางโคตรจะรู้สึกอารมณ์เสียกับเรื่องพวกนี้

เขาเลยกล่าวออกไปแค่ว่า : ‘งั้นใครสามารถทำผลงานในแนวหน้าได้ดีที่สุด

มีเครดิตมากที่สุด คนๆนั้นก็กลายเป็นผู้การเขตใหม่นี้ไปเลยก็แล้วกัน!’

ส่งผลให้สถานการณ์ภายในสงบลง

แต่กลายเป็นทุกฝ่ายต่างรอคอยให้อีกฝ่ายชิงลงมือก่อน และคนแรกที่เด่นสะดุดตา ก็จะตกเป็นเป้าหมายของคนที่เหลือแทน

เพียงแต่ว่าใครมันจะไปคิด

ว่าในวันเดียว สมดุลที่ว่าจะถูกทำลายลง โดยคนที่เป็นผู้ใช้พลังในเลเวล G!

แน่นอน

ว่าพวกเขาทราบดีว่าความแข็งแกร่งของฉินเฟิงไม่ใช่เลเวล G

ดังนั้นมันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะยอมให้ฉินเฟิงลงมือสังหารชุดคลุมดำกระหายเลือด!

….

ในเวลานี้

ฉินเฟิงยังไม่ล่วงรู้ถึงความคิดของทุกคน

แต่อุปกรณ์สื่อสารของฉินเฟิงกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง

อย่างไรก็ตาม

ฉินเฟิงไม่มีเวลามามัวสนใจที่จะก้มลงมองอุปกรณ์สื่อสาร

ขณะที่คนจากปลายของของฉินเฟิง

แทบจะกลายเป็นบ้าอยู่แล้ว

และคนๆนั้นคือเติ้งเหนียน!

ฉินเฟิงเป็นนักเรียนของเขา

และไม่รู้ว่าต้องรอคอยอีกกี่ปี อัจฉริยะเช่นนี้ถึงจะปรากฏขึ้นอีกครั้งในสถาบัน

ดังนั้นบุคคลแสนล้ำค่าเช่นนี้ เติ้งเหนียนย่อมไม่สามารถสูญเสียไปได้

ในตอนแรกที่เห็นว่าฉินเฟิงสามารถต่อกรกับชุดคลุมดำกระหายเลือดได้

เติ้งเหนียนรู้สึกตื่นเต้นและภูมิใจมากจริงๆ

แต่พอลองย้อนนึกถึงคำสั่งก่อนหน้านี้ของเทศมนตรีเมืองเฉิงหยาง

เขาก็ตระหนักได้ถึงลางสังหรณ์ไม่ดีที่กำลังเกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม

ฉินเฟิงกลับไม่ยอมกดตอบรับสายสื่อสาร

“ไม่ดีแล้ว

ฉันจะต้องไม่ปล่อยให้เรื่องร้ายเกิดขึ้นกับฉินเฟิง!”

เติ้งเหนียนคว้าไมค์ประกาศเตือนภัยที่สามารถแพร่กระจายเสียงตามสายไปทั่วทั้งพื้นที่ได้โดยตรง

“ฉินเฟิง

หยุดความตั้งใจที่จะฆ่ามันเดี๋ยวนี้ รีบถอนตัวออกจากตำแหน่งของเธอซะ!”

การเตือนภัยสาธารณะเช่นนี้

เป็นเหมือนกันกับในตอนพื้นที่เพาะปลูก

ที่ประกาศทั้งพื้นที่ว่าสัตว์ร้ายบุกเข้ามาแล้ว แต่ปัจจุบัน

มันกลับประกาศเพื่อสื่อสารไปยังคนเพียงคนเดียวโดยตรง

และแน่นอน

ว่าข้อเสียของเรื่องนี้นั้นชัดเจนมาก เพราะในเวลานี้

ทุกคนที่เข้าร่วมปฏิบัติการปิดล้อมและปราบปรามกองทัพซากศพในเทือกเขาพ่อแม่ลูกต่างก็ได้ยินข้อความดังกล่าว

ฉินเฟิงเป็นคนดังของที่นี่

แล้วจู่ๆก็มีเสียงแจ้งเตือนที่เกี่ยวข้องกับเขาดังขึ้น ทุกคนจึงอดสงสัยไม่ได้

ยังไงก็ตาม

หลังจากฉินเฟิงได้รับข้อความ เขาก็ต้องขมวดคิ้ว

เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมเติ้งเหนียนถึงบังคับให้เขาทำแบบนั้น

แต่ในช่วงเวลาต่อมา

สองหูขอิงฉินเฟิงก็ได้ยินถึงเสียงแหวกอากาศจากระยะไกล

-เป็นกระสุนปืนใหญ่สีแดงที่ลอยมายังตำแหน่งทิศทางนี้

และกำลังโค้งลงเป็นรูปพาราโบล่า

สีหน้าของฉินเฟิงหม่นทะมึนลงทันที

ไม่ต้องสงสัยเลย

ว่ากระสุนปืนใหญ่เบื้องหน้า กำลังยิงตรงมายังทิศทางของฉินเฟิง

“พวกมันคิดจะทำบ้าอะไร?”

โดรนยังคงถ่ายภาพอยู่บนท้องฟ้า

ดังนั้นคนเหล่านั้นย่อมกระจ่างแก่ใจว่าเขาอยู่ที่นี่

แต่พวกเขาก็ยังเลือกยิงกระสุนปืนใหญ่ที่ทรงอานุภาพเข้ามา

---ใช่ต้องการให้ฉินเฟิงตายไปพร้อมๆกับชุดคลุมดำกระหายเลือดหรือไม่?

แต่เมื่อลองย้อนนึกดูถึงคำเตือนของเติ้งเหนียน

ฉินเฟิงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่เขายังไม่ล่วงรู้

แต่ …

นั่นมันไม่เพียงพอที่จะระงับความโกรธเกรี้ยวของเขา!

-บังอาจมาก

กล้ามาแทงข้างหลังฉันได้อย่างไร!!!

ฉินเฟิงเดือดดาลอย่างถึงที่สุด

ไม่รอช้า

เจ้าตัวชักปืนพลังงานออกจากเอวทันที ง้างมันขึ้น และยิงออกไปหลายนัด

โผล๊ะ โผล๊ะ โผล๊ะ!

โดรนทั้งหมดที่อยู่บนท้องฟ้าร่วงตกลงมา

ในช่วงเวลาเดียวกัน

กระสุนก็กำลังจะตกลงมาถึงพื้น ทางฝั่งชุดคลุมดำพลันกลายเป็นเงามืด

มุดหายกลืนไปกับพื้นดินอย่างกระทันหัน

“เสี่ยวไป๋ รีบพาฉันหนีไปเร็วเข้า!”

เมื่อไร้ซึ่งกล้องสังเกตการณ์จากโดรน

ฉินเฟิงก็ยอมให้ไป๋หลีลงมือในที่สุด

“รับทราบ!”

ไป๋หลีพาฉินเฟิง

เทเลพอร์ตหายวับไปจากสถานที่เดียวกันอย่างรวดเร็ว

ตูมมมมมมม!

กระสุนปืนใหญ่ตกลงกลางจุดที่ฉินเฟิงเคยยืนอยู่พอดิบพอดี

เปลวเพลิงระเบิด ลุกโหมเป็นดอกเห็ดอย่างกระทันหัน -หากฉินเฟิงยังยืนอยู่ที่นั่น

ต่อให้เขาไม่ตาย ก็คงถูกไฟคลอกสาหัสทั้งตัว

มันเป็นกระสุนระเบิดที่ทรงพลังเป็นอย่างมาก

“คิดว่ามีแค่แกคนเดียวรึไงที่ยิงเป็น?”

ฉินเฟิงแสยะยิ้มเย็นชา

เริ่มระดมพลังสมาธิของเขาบ้าง

ต้องไม่ลืมนะว่า

พลังสมาธิของผู้ใช้อบิลิตี้น่ะแข็งแกร่งยิ่งกว่าของมือปืนซะอีก

“เสี่ยวไป๋ เอาปืนใหญ่ระยะไกล

ซิลเวอร์วันออกมา!”

“อันนี้น่ะหรอ?”

ไป๋หลีหยิบกระบอกปืนใหญ่สีเงินขาวที่ยาวกว่าหนึ่งเมตรครึ่งออกมาจากพื้นที่มิติ

รูปลักษณ์ของมันแทบจะไม่แตกต่างจากแขนของหุ่นยนต์

ปัจจุบันกำลังสาดแสงของจักรกลออกมา

ฉินเฟิงพรวดเข้าไป

คว้าจับและสวมใส่มันอย่างชำนิชำนาญ ในเวลาเพียงห้าวินาที

ตัวกระบอกปืนใหญ่ก็ประทับอยู่บนแขนซ้ายของเขาแล้ว*

*(ถ้าจินตนาการไม่ออก

ให้นึกภาพปืนของร็อคแมน)

กระบอกปืนใหญ่ยกสูงขึ้น

ขณะเดียวกันมือขวาของเขาก็เอื้อมไปกระแทกใส่ปุ่มสีแดงตัวโตๆบนมัน

ตูม!

ปากกระบอกปืนส่งเสียงคำราม

กระสุนสีส้มพุ่งทะยานออกไป

ในเวลาเดียวกัน สีหน้าของมือปืนเลเวล E

ที่อยู่บนเนินเขาห่างไกลออกไปหลายลี้ก็พลันเปลี่ยนเป็นซีดเผือด

เพราะเขารู้สึกได้ว่าตนเองกำลังถูกล็อคเป้าโดยพลังสมาธิ!

ต่อมา

กระสุนปืนใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา และทิศทางเป้าหมายของมัน

ก็คือจุดที่เขาอยู่เป๊ะๆ ไม่มีคลาดเคลื่อน!

“ชิบหายแล้ว!”

มือปืนเลเวล E คนนี้

คือตัวตนที่เพิ่งลอบโจมตีฉินเฟิง แต่ในเวลานี้

ฉินเฟิงกลับเป็นฝ่ายลอบโจมตีเขาสวนกลับมา นี่เป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ

แต่จะให้กระโดดหนีดูท่าว่าคงไม่ทัน

มือปืนที่ยังอยู่ในสภาพเตรียมเล็ง ยกปากกระบอกปืนขึ้น และยิงกระสุน เปรี้ยง!

เข้าปะทะหักล้างกับกระสุนของฉินเฟิงกลางอากาศทันที

อย่างไรก็ตาม

ฉินเฟิงที่อยู่ไกลออกไปเผยรอยยิ้มเยาะ

“จงหมุน!”

พลังสมาธิโถมเข้าควบคุม

กระสุนปืนใหญ่สีส้มของฉินเฟิงจู่ๆก็ม้วนเป็นวงอย่างกระทันหัน โฉบหลบ

ฝ่ากระสุนแดงเข้ามา มุ่งเป้าร่วงตกลงใส่มือปืนเลเวล E ดังเดิม!

“สารเลว!”

มือปืนเลเวล E สบถสาปแช่ง

แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาตระหนักถึงลางไม่ดี

จึงยิงมันออกไปอีกนัดหนึ่งในตำแหน่งเดิม

และอีกสองนัดเผื่อกระสุนนรกนี่จะโฉบหลบอีกครั้ง

และในที่สุดก็สามารถสกัดกระสุนของฉินเฟิงเอาไว้ได้ก่อนที่มันจะตกลงถึงตัวเขา

แต่ก่อนที่มือปืนเลเวล E

จะทันได้ผ่อนลมหายใจ จู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงกระสุนปืนใหญ่แหวกอากาศมาอีกครั้ง

และเมื่อเงยหน้าขึ้นอีกที ก็พบว่ากระสุนสีส้ม ‘3ลูก’

กำลังแหวกฝ่าเมฆดอกเห็ดที่เกิดจากแรงระเบิดเมื่อครู่ ---แต่ทำไมกัน?

ทำไมพลังสมาธิของมือปืนเลเวล E ถึงไม่สามารถรับรู้ถึงมันได้ตั้งแต่แรก!

“หรือว่าจะเป็นการใช้พลังสมาธิเข้าบดบังการรับรู้

… ” มือปืนเลเวล E กล่าวด้วยความว่างเปล่า และวินาทีถัดมา

เขาก็ถูกฝังภายใต้กระสุนปืนใหญ่

ตูม ตูม ตูมมมมมมม!

…

ณ บริเวณตีนภูเขาแม่

ฉินเฟิงหัวเราะหยันด้วยความเย็นชา

ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว!

ต้องขอบอกว่าการลงมือตอบโต้ของฉินเฟิง

ทำให้เหล่ามือปืนหวาดกลัวอย่างแท้จริง

เพราะตอนนี้ในแนวหน้า

มีมือปืนหลายคนตัดสินใจออกมาเคลื่อนไหว

และมือปืนที่เพิ่งถูกฉินเฟิงยิงใส่ก็ไม่ใช่คนเดียวที่คิดลงมือ

เพียงแต่ว่ามือเขาดันไวกว่าคนอื่นไปนิดเดียวก็เท่านั้นเอง

ในขณะที่คนที่เหลือต่างกำลังเฝ้ารอดูว่าจะเป็นฉินเฟิงหรือชุดคลุมดำกระหายเลือดที่ตกตายลง

แล้วจากนั้นค่อยเข้าไปฮุบผลงานที่เหลือ แต่ไม่คาดคิดเลย

ว่าจะมีกระสุนถูกส่งลอยกลับมาหาพวกตนเอง

อีกอย่าง หลังการระเบิด

กลิ่นอายของทั้งชุดคลุมดำกระหายเลือดและฉินเฟิงล้วนมลายหายไปจากการรับรู้ของพวกเขา

ทั้งหมดเลยไม่ทันระวัง รู้สึกตัวอีกทีก็ถูกล็อคเป้าด้วยพลังสมาธิซะแล้ว

“ไอ้ฉินเฟิงนี่

มันเป็นสัตว์ประหลาดขนานแท้

มันครอบครองพลังสมาธิที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไงกัน!”

“ให้ตายเถอะ เขาเป็นผู้ใช้วรยุทธโบราณไม่ใช่รึไง?”

“ตามข้อมูล

มันบอกว่าฉินเฟิงเป็นนักเรียนคลาสผู้ใช้อบิลิตี้ของสถาบันเขตเฉิงเป่ย

งั้นหมายความว่าพลังพิเศษของเขาต้องไปถึงเลเวล F ด้วยแล้วน่ะสิ

ไม่อย่างนั้นจะครอบครองพลังสมาธิมากถึงขนาดนี้ได้อย่างไร?”

สำหรับมือปืน พลังสมาธิจะถูกฟูมฟักด้วยพรสวรรค์และสมบัติมากมาย

แต่ตอนนี้ ทั้งหมดกลับถูกพลังสมาธิของฉินเฟิงที่เป็นเพียงเลเวล F สะกดข่มเอาไว้!

ส่งผลให้ในเวลานี้

มือปืนทุกคนที่คิดจะฉวยโอกาส ไม่อาจทำอะไรได้เลย

“แบบนี้ไม่ดีแน่

พวกเราต้องส่งผู้ใช้วรยุทธโบราณไป จะปล่อยให้ฉินเฟิงลงมือสำเร็จไม่ได้!”

แม้ว่าคนเหล่านั้นจะไม่เอ่ยปากออกมา

แต่เหล่าผู้ใช้วรยุทธโบราณก็ได้ทำการติดปีกเครื่องร่อน

และบินตรงไปยังทิศทางเทือกเขาพ่อแม่ลูกเรียบร้อยแล้ว

บนท้องฟ้า

พวกเขาทั้งหมดกำลังตามหาร่องรอยของฉินเฟิง!