4/4

Ep.194 -

เชือดไก่ให้ลิงดู

ณ เวลานี้

สายตาของซินเซิงเลื่อนไปตกลงบนร่างของซินเจี่ยเซิง

ซินเจี่ยเซิงถูกบังคับให้ลุกขึ้นยืน

และกล่าวอธิบายออกไป

“ท่านปู่เขาเองก็มาร่วมงานเลี้ยงเช่นกัน”

“โห? งั้นเขาอยู่ไหนล่ะ

ทำไมฉันถึงไม่เห็นเลย” ซินเซิงกล่าวเสียงหม่น แนวสายตากวาดมองไปในฝูงชน

ใครก็ตามอยู่อยู่ในวิสัยทัศน์ของเขา จำต้องลดศีรษะลงแม้จะไม่เต็มใจ

เพราะไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของความแข็งแกร่ง

หรือสถานะ ล้วนไม่มีใครเทียบกับซินเซิงได้ ฉะนั้นจึงไม่มีใครเลยที่กล้ามองหน้าเขาตรงๆ

อย่างไรก็ตาม แม้กวาดตามองจนทั่วแล้ว

แต่ก็ยังไม่เห็นใครก้าวออกมา หน้าผากของซินเซิงอดไม่ได้ที่จะย่นเข้าหากัน

บ่งบอกว่าเขาเริ่มอารมณ์ไม่ดีแล้ว!

หัวใจของซินเจี่ยเซิงเต้นครึกโครม

ความหวาดกลัวเริ่มแทรกซึมเข้าไป เขาจำต้องผุดลุกขึ้นอีกครั้ง ชะโงกหน้ามองไปรอบๆ

แล้วก็พบกับฉินเฟิงที่ยืนอยู่เบื้องหลังฝูงชนอย่างรวดเร็ว

“ฉินเฟิง!”

ซินเจี่ยเซิงไม่อยากจะเชื่อเลย เพราะตอนนี้

ฉินเฟิงกำลังสวาปามของกินในงานเลี้ยงอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ

และมันไม่มีทางเป็นไปได้ที่เขาจะไม่ได้ยินเสียงเรียก ทำแบบนี้กล้าดียังไง

เหมือนไม่เห็นตระกูลซินอยู่ในสายตาเลย

เนื่องจากแนวสายตาที่มองมา

ทุกคนเลยสามารถรับรู้ได้ถึงตำแหน่งของฉินเฟิง ทั้งหมดเริ่มหันไปตามทิศทางดังกล่าว

ฝูงชนแต่เดิมคอยบดบังอยู่เบื้องหน้าเขา แยกเป็นสองฝั่งในทันที

หลีกออกไปเพื่อเปิดทางให้ซินเซิงสามารถมองเห็นคนทั้งสองได้

“หยุดกินก่อนแล้วกัน

เพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าเจ้าของงานเลี้ยงอยากจะคุยกับพวกเรา” ฉินเฟิงยิ้ม

“อื้อ” ไป๋หลีแลบลิ้นเล็กๆของเธอ

เลียคราบไขมันที่ติดตรงมุมปาก ริมฝีปากสีแดงสดของเธอ ช่างน่าลิ้มลองจริงๆ

สายตาของทุกคนถูกดึงดูดโดยพวกเขาทันที

มีเฉพาะคนของตระกูลซินบนโต๊ะหลักที่แววตาหม่นลงเล็กน้อย ชัดเจนว่ากำลังไม่พอใจ

ฉินเฟิงทำแบบนี้

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังทำเป็นไม่เห็นหัวตระกูลซิน

เวลานี้

ฉินเฟิงควงไป๋หลีตรงไปยังโต๊ะยาวหน้าโถง

“ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับเชิญให้มาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดผู้นำซิน

ขอให้ท่านผู้นำประสบแต่โชคดี อายุยืนนานหมื่นๆปี” ฉินเฟิงกล่าว

อย่างไรก็ตาม เขาแค่อวยพรออกไป

แต่ไม่ได้หยิบยื่นของขวัญ

ทันใดนั้นคนอื่นๆเริ่มรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของควันไฟที่คล้ายกำลังจะลุกโหม

สีหน้าของซินเซิงเริ่มหนักอึ้ง

ทว่ามุมปากของเขากลับเผยรอยยิ้มเยาะ สมองขบคิด

‘ไอ้เด็กนี่ ทำตัวแบบนี้

มองยังไงก็เป็นการยั่วยุกันชัดๆ แต่มันคงลืมอะไรบางอย่างไป

ว่าฉันเองก็เก่งกาจในด้านนี้เหมือนกัน!’

“ได้ยินมาว่าตอนนี้ผู้ว่าการฉินกำลังเร่งพัฒนาสถานชุมชนเฟิงหลีอยู่

ทั้งๆที่งานยุ่งแต่ก็ยังสละเวลามา

ทางตระกูลซินของพวกเราเองก็สนใจสถานชุมชนของคุณอยู่เหมือนกัน เลยคิดว่าจากนี้ไป

อยากจะถือหุ้นของสถานชุมชนเฟิงหลีสัก 20%! ”

พริบตานั้นบรรยากาศโดยรอบกลายเป็นเงียบงัน

ยากที่จะหายใจ

เพราะซินเซิงกล่าวแค่ว่าอยากจะถือหุ้น

แต่ไม่ได้บอกว่าจะซื้อเท่าไหร่ เห็นได้ชัดว่ากำลังพยายามเฉือนเนื้อของฉินเฟิง

ฉินเฟิงยิ้มอย่างสงบ

แสร้งทำทีเป็นเออออ

“ความหมายของผู้นำซินก็คือ

อยากให้ผมมอบหุ้น 20% ให้เป็นของขวัญวันเกิดใช่ไหม?” ฉินเฟิงถาม

ริมฝีปากของซินเซิงเผยอยิ้ม

เขาคิดว่าฉินเฟิงนี่เป็นคนที่เข้าใจอะไรง่ายซะจริง “คุณช่างมีน้ำใจจริงๆ!”

ฉินเฟิงกล่าวต่อ “แต่น้ำใจที่ผมมี

มันขึ้นอยู่กับว่าผู้นำซินจะคว้าไว้ได้หรือไม่ หากจ่ายค่าหุ้น 20 % เป็นจำนวนเงิน

20,000,000,000 ล้านเหรียญ ผมจะลองคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ดู!”

ซื้อหุ้นเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของสถานชุมชนในราคา

2หมื่นล้าน!?

แน่นอนว่ามันคุ้มค่า

เพราะแค่ราคาของอุปกรณ์รักษาเสถียรภาพมิติก็แพงมากแล้ว อย่างไรก็ตาม

สถานชุมชนเฟิงหลีน่ะเป็นเมืองภายใต้สังกัดของเฉิงหยาง

ดังนั้นต้องแบ่งผลประโยชน์ให้กับทางเทศมนตรีอย่างไป่เทียนหยางด้วย

ทั้งยังต้องคอยรับฟังคำสั่งจากไป่เทียนหยาง

นั่นหมายความว่าต่อให้ลงทุนจ่าย 2

หมื่นล้าน แต่มันก็สามารถลงทุนได้แค่ในส่วนพื้นที่และสิ่งปลูกสร้าง

เจ้าของจริงๆยังคงเป็นเมืองเฉิงหยางอยู่ดี

และวัสดุก่อสร้างในปัจจุบัน

ท่ามกลางยุคโลกาวินาศมันถูกแสนถูก

คนในตระกูลซินพอได้ยินฉินเฟิงเอ่ยแบบนี้

มีหรือที่พวกเขาจะไม่รู้ว่าฉินเฟิงกำลังคิดจะก่อกวนให้ตระกูลซินต้องอับอาย

สีหน้าของซินเซิงหม่นทะมึนลง

“เอาเถอะ คนหนุ่มสาวก็มักจะเป็นแบบนี้

หุนหันพลันแล่นอยู่เสมอ ฉันจะให้เวลาคุณคิดเกี่ยวกับมันอีกสักพัก …

งานเลี้ยงชักจะกร่อยซะแล้ว เห็นได้ชัดว่าการเอาแต่อวยพรหรือกินมันไม่ช่วยให้เกิดความคึกคัก

ฉะนั้นขอเชิญทุกท่านมายังสวนหลังบ้าน

และเพลิดเพลินไปกับการแสดงโชว์ฝีมือกันเถิด!”

“นั่นสินะ!

อยากจะรู้จริงๆว่าสหายซินจะมอบประสบการณ์ใหม่ๆแบบไหนให้พวกเราได้รับชม”

“นี่แหละ

ที่ทำให้ทุกคนต่างรู้สึกตื่นเต้น เฝ้ารอคอยช่วงเวลานี้อยู่ทุกปี!”

“อยากจะเห็นจริงๆว่าปีนี้ตระกูลซินจะมีอัจฉริยะเพิ่มขึ้นอีกรึเปล่า”

“ได้ยินมาว่าซินเจี่ยหยูสามารถตัดผ่านเข้าสู่เลเวล

E ได้แล้ว!”

ฝูงชนเริ่มสนทนากัน

พยายามเบี่ยงประเด็นไปยังหัวข้ออื่น ไม่มีใครสนใจฉินเฟิง

คล้ายหวาดกลัวว่าหากเข้าไปใกล้เขามากเกินไป แล้วซินเซิงเกิดลงมือขึ้นมา

เลือดจะกระเซ็นมาโดนพวกเขา

ซินเซิงผุดลุกขึ้น เดินนำหน้า

ทั้งยังเหลียวมองมาทางฉินเฟิงด้วยดวงตาที่ฉายแววดูหมิ่น

ผู้คนเริ่มเดินตาม

เหยียบย่ำลงบนพรมสีแดง มุ่งหน้าสู่สวนหลังบ้านตระกูลซิน

คฤหาสน์หลักของตระกูลซิน

ตั้งอยู่ในตำแหน่งที่ ที่ดินเพียงหนึ่งนิ้วก็มีค่าราวกับทองคำ และมันกว้างขวาง

ใหญ่โตจนมากพอจนเกือบจะสามารถนำไปสร้างหมู่บ้านวิลล่าได้

และสวนหลังบ้านของตระกูลซิน เป็นพื้นที่เปิดโล่งขนาดใหญ่

เวลานี้ ในพื้นที่เปิดโล่ง

ปรากฏอาณาเขตโล่พลังงานขนาดเล็ก

และกรงขนาดแตกต่างกันไปอีกหลายกรงถูกคลุมไว้ด้วยผ้าสีแดง

มองดูไกลๆคล้ายกับของขวัญชิ้นใหญ่

“ฮี่ฮี่ เจ้าพวกนี้เพิ่งถูกจับได้เมื่อ

2 - 3 วันที่ผ่านมา ทุกท่านเชิญรับชม” ซินเซิงกล่าว พลางนั่งลง ส่งสัญญาณไปทางกรงที่เล็กที่สุด

ผ้าสีแดงที่ปกคลุมกรงพลันถูกกระชากเปิดออก

แม้จะกล่าวว่ามันเล็ก แต่ก็เป็นกรงที่มีขนาดสูงกว่า 3 เมตร

ทั้งยังมีกอริลลาสีขาวตัวใหญ่ถูกขังอยู่ภายใน

“นั่นกอริลลาแผงคอเงิน!”

ฝูงชนโดยรอบสูดหายใจลึก

สิ่งมีชีวิตตัวนี้ อยู่ในเลเวล E1 ยิ่งไปกว่านั้นขนสีเงินของมันยังเป็นตัวแทนบ่งบอกถึงระดับนายพลสัตว์ร้าย มันคือสัตว์ร้ายที่แสนอันตรายแน่นอน

ผู้ใช้พลังบางคนที่ไม่ได้แข็งแกร่งอะไร

บังเกิดความรู้สึกหวาดกลัวจับใจ แข้งขากลายเป็นอ่อนเปลี้ย

สำหรับคนธรรมดาทั่วไป

เพียงสัมผัสถึงแรงกดดันของนายพลสัตว์ร้ายที่ส่งออกมา

ทั้งคนทั้งร่างก็กลายเป็นแข็งค้าง มิอาจขยับกายเคลื่อนไหวได้

“ฮี่ฮี่ เจี่ยหยู ไปเล่นกับมัน

แสดงโชว์เล็กๆน้อยๆให้ทุกคนได้เห็น!” ซินเซิงกล่าว

“ขอรับท่านปู่”

ซินเจี่ยหยูเดินเข้าไปในอาณาเขตปกคลุมของโล่พลังงาน โล่พลังงานแยกออกโดยอัตโนมัติ

เปิดช่องทางให้เขา เจี่ยหยูก้าวเข้าสู่ภายใน

อีกด้านหนึ่ง

กอรริลล่าแผงคอเงินก็ถูกปลดปล่อยออกมาเช่นกัน

แม้ภายในจะถูกปกคลุมไว้ด้วยโล่พลังงานก็ตาม ทว่ายามเมื่อมันย่ำเท้าลงกับพื้น

ผืนดินภายนอกยังถึงขั้นสั่นสะเทือน

โฮกกก!

แขนขนาดใหญ่ของกอริลลาแผงคอเงินทีมีขนาดความหนาเท่ากับเอวมนุษย์

เหวี่ยงง้าง และซัดเปรี้ยง! ระเบิดกำปั้นใหญ่ยักษ์ลงมา

ซินเจี่ยหยูหลบวูบ

กำปั้นศัตรูทิ้งดิ่งลงกับพื้น เจาะเป็นหลุมขนาดใหญ่

หัวใจของฝูงชนที่กำลังรับชมกระตุกไหวด้วยความหวาดกลัว

เพราะนี่คือนายพลสัตว์ร้ายเลเวล E

การดำรงอยู่ของมัน

อาจถึงขั้นสามารถทำลายล้างสถานชุมชนขนาดเล็กได้เลย

ตัวอย่างเช่นหากเมืองหานต้องเผชิญหน้ากับมัน ชะตากรรมคงมิแคล้วพังพินาศ

สายตาของซินเซิงในเวลานี้

ตกลงบนร่างของฉินเฟิงอย่างมีนัยสำคัญ

ในมุมมองของซินเซิง

ฉินเฟิงได้รับเกียรติยศ และความรุ่งโรจน์เพียงเล็กน้อยจากเมืองหาน จึงหยิ่งทะนงตน

ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ดังนั้นในวันนี้ เขาจึงคิดจะมอบบทเรียนเล็กๆน้อยให้อีกฝ่าย

แต่ขณะนี้

ฉินเฟิงทำแค่เพียงเฝ้ามองซินเจี่ยหยูภายในโล่พลังงาน ที่กำลังแสร้งทำเป็นเท่

ใช้เพียงมือซ้ายออกมาต่อกรกับกอริลล่าแผงคอเงิน ทำทีแลดูห้าวหาญและไม่เสียดายชีวิต

แววตาของฉินเฟิงอดไม่ได้ที่จะทอประกายเยาะหยัน

กอริลลาแผงคอเงินนี้น่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่ก่อนแล้ว

มิฉะนั้นมันจะถูกจับตัวมาได้อย่างไร

แต่ความแข็งแกร่งของซินเจี่ยหยูก็ไม่เลวเหมือนกัน

เพราะสามารถละเล่นกับสัตว์ร้ายที่กำลังบาดเจ็บนี้ได้เพียงลำพัง

อย่างไรก็ตาม

อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บที่มือโดยฉินเฟิง

ดังนั้นการต่อสู้ในครั้งนี้ที่มีไว้ใช้แสดงโชว์จึงอันตรายยิ่งกว่าเดิมขึ้นหลายส่วน

ซินเจี่ยหยูที่มักจะเผยพฤติกรรรมเย่อหยิ่ง ปัจจุบันเลยเก้ๆกังๆ

ยิ่งดูยิ่งน่าหัวร่อ

ผู้อาวุโสตระกูลซินเลเวล E

บางคนก็ตระหนักถึงสถานการณ์นี้เช่นกัน คิ้วของพวกเขาเริ่มขมวดมุ่น

ไม่เข้าใจว่าเจี่ยหยูที่แต่เดิมมักจะสำแดงความแข็งแกร่ง ทุบตีศัตรู

ทำไมวันนี้เอาแต่วิ่งพล่านไปมา ดูเกร็งๆอย่างบอกไม่ถูก

แต่โชคยังดี

ที่การต่อสู้จบลงในครึ่งชั่วโมง และเนื่องจากมันอันตราย น่าระทึกใจเกินไป

คนดูเลยเริ่มรู้สึกหวาดกลัวและวิตกกังวล แทนที่จะรื่นเริงไปกับมัน

“ฮี่ฮี่

หยูน้อยอาจจะแสดงโชว์ได้ไม่ดีพอ

แต่มันคงจะไม่สนุกหากมีเพียงเขาที่แสดงโชว์เพียงลำพัง

ตอนนี้คงถึงเวลาให้คนอื่นๆร่วมการแสดงบ้าง!”

ซินเซิงเอ่ยปาก ชี้นิ้วไปทางคนๆหนึ่งในทันที

คล้ายกับเลือกเป้าหมายเอาไว้ล่วงหน้า

“เซ่าหง

ลองออกไปแสดงฝีมือให้ทุกคนได้รับชมซิ!”

ชายคนนี้

คือคนเดียวกับที่ซินเซิงเคยหักหน้ามาก่อน เขาคือผู้นำตระกูลเซ่า

ต่อหน้าฝูงชน

ไก่ได้ถูกลากลงมาเชือดให้ลิงดูแล้ว!