1/5

Ep.276 -

บลัดฮันเตอร์

ว่ากันว่าความตายของมนุษย์นั้นเป็นเรื่องใหญ่

ตามธรรมเนียมหากตายไปแล้วก็ไม่สมควรทำร้ายหรือสร้างความเสียหายใดๆให้กับตัวศพอีก

แต่ไม่คาดคิดเลย

ว่าฉินเฟิงจะโยนศพซงหยวนกับจางเหวินไปเป็นอาหารหมาป่าอย่างกระทันหัน

แค่ตายเป็นศพที่ไร้ดินกลบฝังก็นับว่าแย่พอแล้ว นี่กลายเป็นอาหารหมา

ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง

เหล่าฝูงชนก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

รู้สึกหวาดเกรงฉินเฟิงมากกว่าเดิม

พวกเขารู้สึกได้ว่าฉินเฟิงไม่น่าจะใช่คนดี

อาจเป็นอาชญากรเฉกเช่นเดียวกัน

เหตุการณ์นี้น่าจะเกิดจากความชัดแย้งระหว่างอธรรมและอธรรม

สองหัวหน้าสาขาหวาดผวา

ไม่กล้าเอ่ยอะไรอีก

ฉินเฟิงไม่สนใจอีกฝ่าย

เพราะคนเหล่านี้

ก่อนเขาจะได้กลับมาเกิดใหม่ ล้วนตกตายลงด้วยน้ำมือของซงหยวน

แต่ในชีวิตนี้ฉินเฟิงช่วยเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของพวกเขา

นั่นถือเป็นของขวัญแสนล้ำค่า ดังนั้นฉินเฟิงไม่รู้สึกว่าตนติดหนี้หรือต้องรับผิดชอบพวกเขาแต่อย่างใด

ส่วนเรื่องที่ว่าพวกเขาจะถูกโยนเข้าไปเกี่ยวข้องกับการแก้แค้นของตระกูลซง

ฉินเฟิงคิดว่าคงไม่ เพราะอีกเดี๋ยว ฉินเฟิงจะลงมือทำอะไรบางอย่าง

ที่เป็นการกระตุ้นตระกูลซงให้เดือดดาลยิ่งกว่าเดิม

และน่าจะมุ่งเป้ามาที่เขาเพียงผู้เดียว

หลังจากฉินเฟิงโยนศพทิ้ง

เขาก็ตรงไปยังรถรับส่งผู้บาดเจ็บ และสั่งให้คนขับพากลับไปยังสถานชุมชนฮั่นจวนโกว

ผู้ได้รับบาดเจ็บบนรถ

รวมไปถึงผู้ใช้วรยุทธโบราณเลเวล F ที่ถูกตบด้วยฝ่ามือเลือด ไม่กล้าเอ่ยท้วงใดๆ

เมื่อมาถึงฮั่นจวนโกว

ฉินเฟิงก็เปิดอุปกรณ์สื่อสาร ค้นหาที่ตั้งของสมาคมนักล่าเงินรางวัลของชุมชน

ลงจากรถ เดินคดเคี้ยวไปตามถนน ถึงที่หมายในที่สุด

รูปลักษณ์ของฉินเฟิงดูแปลกตา

ทุกคนในเครือข่ายนักล่าเงินรางวัลมองไปยังฉินเฟิงอย่างระมัดระวัง

“มิสเตอร์ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้รับใช้?”

พนักงานต้อนรับเอ่ยถาม

“ฉันมาส่งรางวัลนำจับ”

ว่าจบ

ฉินเฟิงก็โยนหัวของจางเหวินลงบนเคาน์เตอร์

พนักงานต้อนรับไม่ได้รู้สึกแปลกใจใดๆกับคำตอบ

แต่หลังจากสแกนข้อมูลของหัวแล้ว เจ้าตัวก็ต้องตกใจ

เป็นหัวของจางเหวิน!

ตัวตนระดับนี้

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจู่ๆก็ถูกสังหารลงอย่างกระทันหัน

เรื่องการตายของจางเหวินน่ะไม่ได้สำคัญอะไรหรอก

อย่างมากก็เป็นที่ฮือฮาไปพักหนึ่ง เหมือนกับตอนฉินเฟิงไปส่งหัวของหมาป่าสาว

แต่ปัญหาชวนให้ปวดหัวมันติดตรงที่มาของจางเหวินเนี่ยสิ

--เขาเป็นคนของตระกูลซง!

ไอ้หน้ากากนี่มันไม่มีสมองเลยหรือไร

ไม่เคยได้ยินวลี ‘หากคิดตีสุนัข ต้องดูเจ้าของ’ รึไง?

พนักงานกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

“เร็วเข้า ฉันต้องการเงิน”

ฉินเฟิงกระตุ้นอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“ขอรับ ขอรับ มิสเตอร์

โปรดระบุหมายเลขสื่อสาร และสถานะนักล่าเงินรางวัลของคุณด้วย”

ฉินเฟิงมอบหมายเลขไป

แต่พอพนักงานกรอกลง กลับพบว่าข้อมูลประจำตัวว่างเปล่า ไม่ได้มีการลงทะเบียนไว้

คราวนี้ พนักงานต้องปวดหัวอีกครั้ง

แต่ก็เข้าใจว่าฉินเฟิงอาจต้องการปิดซ่อนตัวตนของเขา

“มิสเตอร์

คุณต้องการลงทะเบียนสถานะนักล่าเงินรางวัลกับทางเราไหม? ถ้าสนใจ

กรุณาบอกชื่อและความแข็งแกร่งของคุณ แล้วเราจะทำการสร้างโปรไฟล์ให้โดยอัตโนมัติ”

ฉินเฟิงเอ่ยปาก กล่าวเสียงจม

“งั้นเรียกฉันว่าบลัดฮันเตอร์”

---บลัดฮันเตอร์

ชื่อนี้บ่งบอกชัดเจนว่าตั้งขึ้นมาเพื่อตามล่าตระกูลซง

ซึ่งเป็นตระกูลฝึกฝนทักษะเลือด!

พนักงานไม่กล้าทักท้วง

เขากรอกใบสมัครให้ และอนุมัติโดยตรง ในเวลาเดียวกัน ค่าหัว 300

ล้านของจางเหวินก็ถูกโอนมายังหมายเลขสื่อสารใหม่ของฉินเฟิง

ในเครือข่ายนักล่าเงินรางวัล

หมายจับของจางเหวิน ถูกตีตราเครื่องหมายว่าเสร็จสิ้น และชื่อของคนที่ปิดภารกิจ

แน่นอนว่าเป็นชื่อปลอมของฉินเฟิง

--บลัดฮันเตอร์!

ยังไม่พอ

ในความเป็นจริงแล้วทุกคนในเครือข่ายนักล่าเงินรางวัล ทั้งหมดสามารถสื่อสารกันได้

หากมีนักล่าเงินรางวัลคนใดรับภารกิจ แต่ยังขาดข้อมูล ตราบใดที่มีเงินมากพอ

ก็สามารถซื้อข้อมูลที่ถูกต้องได้

ดังนั้นเครือข่ายนักล่าเงินรางวัล

จึงมีแพลตฟอร์มเอาไว้ใช้สนทนา และแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสาร

ฉินเฟิงอัปโหลดภาพหัวของจางเหวิน

ลงในเครือข่าย และเขียนบรรยายใต้ภาพเล็กๆน้อยๆ

“จางเหวินแล้วไง?

ก็ไม่แน่สักเท่าไหร่นี่นา”

ภายใต้หน้ากากของฉินเฟิง

เผยรอยยิ้มเย็นชา จากนั้นเขาก็ออกจากโถงเครือข่ายนักล่าเงินรางวัล

ตรงไปยังศูนย์จัดแสดงรถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในฮั่นจวนโกว

เดินทอดน่องเชยชมรถศึกอย่างเพลิดเพลิน

…

ในเวลาเดียวกัน

ห่างออกมาทางทิศตะวันตกของเมืองนุ่ยเหมิง

ท่ามกลางเทือกเขา ปรากฏหมู่บ้านที่ดูหรูหราตั้งอยู่ที่นี่

หากคนที่ไม่ทราบเรื่องราวอะไรมาพบเจอ

คงคิดว่าที่นี่อาจเป็นสรวงสวรรค์บนดิน

แต่ในความเป็นจริง

สถานที่แห่งนี้คือฐานของตระกูลซง

มันดูเก่าแก่เหมือนกับว่าถูกสร้างและรักษามาเป็นอย่างดีก่อนยุคโลกาวินาศ

ภูมิทัศน์งดงาม เป็นเช่นนี้มาหลายพันปีก็ยังไม่ถูกทำลายลง

อิฐเขียวกระเบื้องดำ , บ้านทรงเตี้ย

ลวดลายหยกสลัก ถูกประดับประดาอย่างหรูหรา งดงามเป็นอย่างยิ่ง

แม้รูปลักษณ์ภายนอกอาคารจะดูเป็นสไตล์โบราณ

แต่ภายในหรูหรามาก มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ไว้ใช้สอยอยู่มากมาย

ณ ขณะนี้

อุปกรณ์สื่อสารของทุกคนในตระกูลซงเกิดเสียงดังติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!

ทั้งยังกระพริบแสงสีแดง

สีหน้าของทุกคนแปรเปลี่ยนไป ก้มลงมองอุปกรณ์สื่อสาร

“ทายาทรุ่นที่ 7 ซงหยวน

เสียชีวิตแล้ว!”

“ผู้ดูแลจางเหวินเองก็ไม่รอดเหมือนกัน!”

ข่าวนี้ ทำให้ทุกคนตกตะลึงโดยสมบูรณ์

การแจ้งเตือนนี้

เกิดจากตัวอุปกรณ์สื่อสารบนข้อมือของซงหยวน ที่เชื่อมต่อกับชีพจร

หากอุปกรณ์สื่อสารสูญหายหรือเสียหาย ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะได้รับการแจ้งเตือนนี้

ความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียว

คือเสียชีวิตไปจริงๆ

พ่อของซงหยวนเป็นคนแรกที่คลั่งจนเสียสติ

“เป็นไปได้อย่างไร?

ซงหยวนเพิ่งออกไปได้แค่สองวัน เขาจะตายได้อย่างไร? ต้องมีอะไรผิดพลาด!

แล้วจางเหวินเล่า! จางเหวินก็ตายด้วยงั้นหรือ ไอ้ขยะเอ๊ย!!”

ซงหลิงฮานคำรามโกรธเกรี้ยว

ตระกูลซงเป็นตระกูลผู้ใช้วรยุทธโบราณชั้นสูง

พวกเขาแข็งแกร่ง มิฉะนั้นยามยุคโลกาวินาศมาเยือน

พวกเขาคงไม่สามารถแยกตัวมาอยู่อย่างสันโดษเช่นนี้ได้

อีกทั้งยังยืนหยัดอยู่ท่ามกลางสี่เมืองทะเลเหนือได้ตลอดมา

ฉะนั้นตระกูลซงเป็นการดำรงอยู่อันดับต้นๆแน่นอน

ชนิดที่ว่าไอ้พวกสี่ตระกูลใหญ่เมืองเฉิงหยางที่แสนหยิ่งยะโส

หากเทียบกันจริงๆ สามารถเป็นได้แค่คนรับใช้ของตระกูลซงเท่านั้น

ผู้นำตระกูลซงคือผู้ใช้วรยุทธโบราณเลเวล

C ยังคงปิดด่านฝึกตนอยู่ในตอนนี้

ปัจจุบันผู้รักษาการผู้นำคือผู้ใช้วรยุทธเลเวล

D ---เป็นผู้อาวุโสทั้งเจ็ด ซึ่งทุกคนล้วนอยู่ในเลเวล D ทั้งสิ้น

เลเวล D กว่า 7 คนอยู่พร้อมหน้า

นี่เทียบได้เลยกับจำนวนเลเวล D ของสามเฉิง

แต่ทั้งหมดกลับกระจุกรวมอยู่ในตระกูลเล็กๆเพียงตระกูลเดียว

บ่งบอกชัดเจนได้ถึงกำลังรบของตระกูล!

สำหรับซงหลินฮาน เขาไม่ใช่ผู้อาวุโส แต่เป็นสมาชิกรุ่นที่หก

ทั้งยังมีความแข็งแกร่งที่ดี อย่างไรก็ตาม

ทรัพยากรของตระกูลส่วนใหญ่เอนเอียงไปทางคนหนุ่มสาวมากกว่า

และคุณสมบัติของวัยกลางคนก็มีจำกัด หลังจากอายุมากแล้ว

โดยพื้นฐานมักยากที่จะไปต่อ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ใช้วรยุทธโบราณ!

บางคน ด้วยอายุขัยที่จำกัด

อาจไม่สามารถเอื้อมไปสัมผัสเลเวล D ได้เลยตลอดชีวิต

ในขณะที่ความแข็งแกร่งของซงหลิงฮานอยู่ในเลเวล

E8 อาจจำเป็นต้องใช้เวลาอีก 5 - 6 ปีถึงจะสามารก้าวขึ้นสู่เลเวล D ได้

แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจยิ่งกว่า

ก็คือตนมีลูกชายอัจฉริยะ คาดว่าอีกแค่ไม่นานก็จะมีความแข็งแกร่งยิ่งกว่าตนเอง

ครอบครองพรสวรรค์อันยอดเยี่ยม

ทว่าไม่คาดคิดเลย

ว่าการเดินทางไปยังสุสานเทพสงคราม ทั้งๆที่ยังมีคนคอยพิทักษ์ติดตาม

จะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นแบบนี้

“นายท่านสิบสาม ได้โปรดระงับความโกรธ”

คนรับใช้มองไปยังซงหลินฮานที่เดือดดาลสุดแสน

ก็เกรงว่าอีกฝ่ายจะทำร้ายร่างกายตนเอง คิดเดินเข้าไปช่วยระงับสติอารมณ์

แต่ตอนนี้ซงหลินฮานจะไปมีอารมณ์รับฟังคนอื่นได้อย่างไร

“ไสหัวไปให้พ้น! ลูกชายฉันตายไปแล้ว

แกยังมีหน้ามาบอกไม่ให้โกรธอีกหรือ?”

ซงหลินฮานง้างมือ ฟาดตบใส่คนรับใช้

ส่งอีกฝ่ายปลิวออกไปทันที

นี่คือฝ่ามือของผู้ใช้วรยุทธโบราณเลเวล

E ยามสัมผัสโดน ต้นคอของคนรับใช้พลันส่งเสียง ‘กริ๊ก’ ทันใด ตามด้วยเสียงโครมมมม!

ร่างกระแทกจมเข้าไปในผนัง ไม่ทราบเหมือนกันว่ายังรอดไหม!

“ว๊ากกกก” ซงหลินฮานคว่ำโต๊ะ

คนรับใช้คนอื่นๆก็หวาดกลัวไม่ต่างกัน แต่พวกเขาไปไหนไม่ได้ หากเวลานี้วิ่งหลบหนี

เกรงว่าซงหลินฮานคงจะไล่ฆ่าทุกคน

ชายคนหนึ่งฝืนใจก้าวมาข้างหน้า

กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “นายท่าน นายท่าน ตอนนี้สิ่งสำคัญคือค้นหาตัวฆาตกร

เพื่อล้างแค้นให้กับนายน้อย!”

ซงหลินฮานพอได้ยินคำนี้

ก็คล้ายได้สติกลับคืนมาเล็กน้อย เขาคลิกลงบนตัวอุปกรณ์สื่อสารอย่างรวดเร็ว

บนจอ

ปรากฏร่างของซงหยวนที่ได้รับบาดแผลร้ายแรงถึงแก่ชีวิต โดยมีฉินเฟิงยืนอยู่ตรงข้าม

ซงหยวนใช้มือคว้าจับข้อมือของฉินเฟิง พยายามจะดันออกไป

รูปลักษณ์ของฉินเฟิง

ปรากฏชัดเจนในวิดีโอ

ผ้าคลุมสีดำ ชุดต่อสู้มาตรฐาน

หน้ากากสีซีด กระทั่งในส่วนดวงตาก็ยังได้รับการบดบังด้วยวัตถุดิบพิเศษ

ไม่อาจมองเห็นได้

แบบนี้ …

เท่ากับไม่มีเบาะแสใดๆของศัตรูเลย!