1/4

Ep.306 - ราชันย์สัตว์ร้ายลงมือ

บริเวณต้นคอของจักรพรรดินกยูงเพลิงฟ้า

เผยให้เห็นถึงผิวที่เหี่ยวย่นเหมือนหนังไก่

มีขนสีครามสดใสติดอยู่แค่สองสามเส้นเท่านั้น

และบนคอของจักรพรรดินกยูง ยังปรากฏชั้นเมือกของไข่ขาว

คาดว่าน่าจะเป็นไข่งูที่ถูกโยนเข้าไปเมื่อครู่

ช่วงเวลานี้เปลวไฟบนร่างจักรพรรดินกยูงกำลังลุกไหม้ ไข่ขาวสุกอย่างรวดเร็ว

แผ่กลิ่นหอมฟุ้งกระจายออกมา

จักรพรรรดินกยูงเพลิงฟ้าก้มศีรษะลง จิกกินไข่สุกเข้าไปในปากมัน

ราชันย์งูเหลือมเกล็ดทองคำที่เลื้อยอยู่กลางไหล่เขา

สองตาจ้องมองฉากนี้ ลำตัวใหญ่โตของมันราวกับกำลังสั่นสะท้าน

“กูวววว … ”

เสียงร้องแหลมยาวดังขึ้น พลังสมาธิแพร่กระจายออกไป

แม้นี่จะเป็นภาษาของนก แต่ทุกคนคล้ายกับจะตระหนักได้

ถึงความหมายของพลังสมาธินี้ : ไอ้หนอนตัวยาว เจ้าคิดว่าข้ากำลังจะตายใช่หรือไม่

เลยส่งอาหารมื้อสุดท้ายมาให้? ฮี่ฮี่ ถ้าอย่างนั้นไม่จำเป็นต้องส่งไข่มาหรอก

ส่งเนื้อหวานๆของตัวเจ้ามาบรรณาการให้เลยจะดีกว่า!

คู่ดวงตาของราชันย์งูเปล่งประกายไปด้วยแสงสีทอง

สาดเข้าใส่รังของจักรพรรดิสัตว์ร้าย

ตูม!

รังจักรพรรดิสัตว์นกยูงระเบิดออก เริ่มพังทลายลง

จักรพรรดินกยูงเพลิงฟ้ามิได้ร้องโวยวายอะไรกับการกระทำนี้

ทว่าเปลวไฟ 5 เมตรบนตัวมัน กลับลุกโชนขึ้นเป็น 10 เมตรในพริบตา

มันรู้สึกโกรธจริงๆแล้ว!

“กุ กูว!” จักรพรรดินกยูงคำรามใจความว่า : ข้ายังไม่ตาย

ไม่ได้ชราถึงขั้นที่จะปล่อยให้เจ้าสามารถล่วงเกินได้!

ด้วยศักดิ์ศรีระดับจักรพรรดิ

นกยูงเพลิงฟ้ารู้สึกว่าราชันย์งูเหลือมเกล็ดทองคำกำลังยั่วยุมัน

มันเชิดหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสะบัดหัวลงมา พ่นน้ำลายไปยังทิศทางของราชันย์งูเหลือม

ช่วงเวลาเดียวกัน ทะเลเพลิงสีฟ้าก็โถมลงมา

ราวกับน้ำทะลักจากเขื่อน กวาดลงจากปล่องภูเขาไฟ

ราชันย์งูขดตัวและดีดขึ้นอย่างรวดเร็ว หลบเลี่ยงการโจมตีนี้

อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ถึงกับฉีกหลบเพลิงฟ้านี้โดยสิ้นเชิง

แม้ในใจตนจะโกรธสุดแสน แต่ราชันย์งูก็อยากจะลองทดสอบอะไรบางอย่างดูเช่นกัน

เนื่องจากสภาพของจักรพรรดินกยูงอ่อนแอเกินไป

อ่อนแอมากเสียจนราชันย์สัตว์ร้ายอย่างมันรู้สึกได้

--นี่นับว่าเป็นโอกาสที่ดี!

ต่างฝ่ายต่างปฏิเสธที่จะประนีประนอม ขณะเดียวกัน

มนุษย์ที่กระจายตัวกันออกไปในระยะไกล ต่างเฝ้ามองฉากนี้ด้วยความเหลือเชื่อ

“คิดไม่ถึงเลยว่าพวกมันจะสู้กันจริงๆ”

“ไอ้หน้าใหม่นั่นโคตรบ้าเลย”

“เก่งมาก ทำได้ดี!”

แม้พวกเขาจะคิดว่าสิ่งที่ฉินเฟิงทำช่างบ้าคลั่งไร้สติ

แต่ผลลัพธ์กลับทำให้สามารถกระตุ้นความขัดแย้งระหว่างสัตว์ร้ายได้

ตราบใดที่พวกมันห้ำหั่นกันเอง

พวกเขาสามารถฉกฉวยผลประโยชน์ที่ติดเข้ามาในแหของตน!

ย้อนกลับมาทางฝั่งฉินเฟิง

เวลานี้เขากำลังซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบเบื้องล่างภูเขาไฟ

รับชมจักรพรรดิผู้ชรากับราชันย์งูเหลือมต่อสู้กัน

“มันแก่เกินไป” ไป๋หลีเอ่ยปาก “ฉันสามารถรับรู้ได้

ว่ากลิ่นอายชีวิตภายในร่างกายของมันใกล้ดับสูญลงแล้ว”

“อืม นับแต่เริ่มยุคโลกาวินาศ มันก็ปรากฏกายขึ้นที่นี่

ทั้งยังมีสภาพแก่ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว หลายคนคิดว่ามันกำลังจะตาย

เลยมีผู้ใช้พลังมากมายในยุคนั้น เดินทางมายังสันเขาถังซาน

เพื่อต้องการจะโค่นล้มจักรพรรดิสัตว์ร้าย”

เนื่องจากสันเขาถังซานเป็นพื้นที่ที่มีทิวทัศน์งดงาม

ในเวลานั้นบนยอดเขายังมีวิลล่าอีกหลายหลัง เป็นสถานที่ๆง่ายต่อการป้องกัน

มีตัวตนทรงพลังมากมายต้องการสร้างฐานที่นี่

อย่างไรก็ตาม

ทั้งหมดที่กล่าวมาล้วนถูกขับไล่โดยจักรพรรดิสัตว์ร้าย

อย่างภูเขาที่ถูกสร้างขึ้นเป็นรังเอง แต่เดิมก็มิใช่ภูเขาไฟ

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ในประเทศที่พวกฉินเฟิงอาศัยอยู่ ภูเขาไฟถือว่ามีน้อยมาก

ที่เห็นอยู่นี้เป็นเพียงร่องรอยจากการต่อสู้ของจักรพรรดิชราเท่านั้น

“เวลานี้มันกำลังจะตาย ยื้อมาได้ตั้ง 200 ปี

สมควรถึงขีดจำกัดแล้ว!” ฉินเฟิงกล่าว

ไป๋หลีพยักหน้า “ขามันเริ่มเน่าแล้ว”

“เอ๋?” ฉินเฟิงตกใจเล็กน้อย เนื่องจากกลิ่นอายจักรพรรดิรอบตัวนกยูงยิ่งใหญ่เกินไป

ฉินเฟิงเลยไม่สามารถใช้พลังสมาธิของตนตรวจสอบได้

อีกทั้งทำแบบนั้นมันง่ายต่อการเปิดเผยตัวตน

จักรพรรดิสัตว์ร้ายแม้ชราแต่ยังถือว่าแกร่งเกินไป

หากฉินเฟิงถูกไฟของมันพ่นใส่ เกรงว่าเขาคงไม่สามารถต้านทานได้

“เพราะแบบนี้เองสินะ มันถึงไม่ยอมออกมา ถ้าสามารถเดินได้

ราชันย์งูเหลือมนั่นไม่ใช่คู่ต่อสู้แน่นอน”

ประกายแสงวาบผ่านในแววตาของฉินเฟิง

เขาคล้ายบังเกิดไอเดียบางอย่าง จู่ๆกระสุนปืนใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในมือเขา

อีกทั้งกระสุนดังกล่าวยังเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน ---ลืมกันไปแล้วหรือไม่ ว่าในเกาะราชันย์จระเข้มังกร

ฉินเฟิงเคยสังหารมือปืนของกลุ่มชิเซี่ย (กระหายเลือด) และริบเอาสินสงครามมา

นั่นทำให้ฉินเฟิงได้รับอาวุธปืนดัดแปลงพิเศษมาเป็นจำนวนมาก

อีกทั้งยังได้รับกระสุนดัดแปลงที่เหมาะสำหรับใช้งาน

คลิก!

ฉินเฟิงกระแทกมือลงบนสวิตช์ กระสุนปืนใหญ่ทะยานออกไปทันที

อย่างไรก็ตาม กระสุนนี้มิได้มุ่งเป้าไปยังจักรพรรดิชรา

แต่ตำแหน่งที่ตกลงคือช่วงล่างของมัน ซึ่งถูกปล่องภูเขาไฟบดบังเอาไว้

ปลายหัวกระสุนหมุนควงดั่งสว่าน

คว้านทะลวงลึกเข้าไปในช่องว่างระหว่างรังกับปากปล่องขุนเขา

“จงระเบิด!”

สั่งการด้วยพลังสมาธิ ฉินเฟิงระเบิดชุดกระสุนนี้ทันที

บรึ้ม!

ปืนใหญ่นัดแรกดังขึ้น วินาทีต่อมา

ก็เริ่มเกิดการระเบิดอย่างต่อเนื่อง

บรึ้ม บรึ้ม บรึ้ม

กระสุนปืนใหญ่ทำลายมุมอับสายตาที่ซ่อนอยู่ทันที!

เมฆยักษ์ลุกฮือขึ้นสู่ฟากฟ้า

ตามมาติดๆด้วยเสียงของชั้นหินที่พังทลาย

ครืน ..

กำแพงฝั่งนอกของรังถูกระเบิดออก ฉากนี้ดั่งภูเขาถล่ม

เศษหินใหญ่ร่วงตกลงมา ในเวลาเดียวกัน ราชันย์งูตกใจกับเหตุการ์ที่เกิดขึ้น

ทั้งสองหยุดสู้กันอย่างกระทันหัน

มนุษย์ทุกคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด

เฝ้ามองฉากนี้ด้วยความตะลึงงัน

แน่นอนพวกเขาทราบดี ว่านี่เป็นฝีมือของใคร!

ตอนนี้ฉินเฟิงซ่อนตัวอยู่ในรูนมืด เขาไม่กล้าแม้จะหายใจ

เพราะการที่จู่ๆตนยิงออกไป

ถ้ามันดึงดูดความสนใจของราชันย์และจักรพรรดิสัตว์ร้ายขึ้นมา สถานการณ์คงเลวร้ายมาก

อย่างไรก็ตาม แม้จะผ่านไปสักพักแล้ว

แต่ทั้งสองตัวเหมือนว่าจะไม่สนใจเขาเลย

รังถูกระเบิดออก เปลวไฟลุกโชนแผดเผากิ่งของต้นไม้ใหญ่

แต่ก็ไหม้ไปได้แค่ส่วนเดียว ที่เหลือยังอยู่ในสภาพดี

มันถูกดับลงโดยจักรพรรดินกยูงอย่างรวดเร็ว

และเนื่องจากยิ่งสูง ลมก็ยิ่งแรง สายลมจากยอดเขาพัดกระพือ

ปัดเป่าเศษฝุ่น และกลิ่นอายเนื้อเน่ากระจายไปอย่างรวดเร็ว

ราชันย์งูเมื่อสูดกลิ่นอายนี้ พลันชูคอขึ้นทันใด

---นี่มันกลิ่นอายแห่งความตาย!

สายตาของราชันย์งูเหลือมเกล็ดทองคำถือว่าย่ำแย่มาก

ทว่ามันกลับครอบครองพลังสมาธิอันแข็งแกร่ง มีความสามารถในการแยกแยะกลิ่นเป็นเลิศ

เพียงสูดดม

ก็สามารถรับรู้ได้ทันทีถึงสถานการณ์ของจักรพรรดินกยูงเพลิงฟ้า

ณ เวลานี้ ฉินเฟิงตรงตีนเขา ถ่ายเทกำลังภายในไปที่ดวงตา

สามารถมองเห็นสภาพของจักรพรรดินกยูงได้อย่างชัดเจน

มันยังคงนอนอยู่ในรัง ไม่ลุกขึ้นยืน อีกทั้ง ณ

ตำแหน่งช่วงล่างของท้องลงไปยังกลายเป็นสีดำเข้ม

ไม่อาจปิดบังกรงเล็บที่มีสภาพเป็นเพียงกระดูกสีขาวได้

อีกทั้งทั่วรัง

ยังเต็มไปด้วยขนหางนกยูงที่ร่วงหล่นกระจัดกระจาย!

ขนเหล่านี้สวยงามมาก

และยังเป็นถึงวัตถุดิบจักรพรรดิสัตว์ร้ายเลเวล D ถือเป็นสิ่งล้ำค่า

อย่างไรก็ตาม หากคิดจะให้สิ่งเหล่านี้ติดอยู่บนร่างกายตน

สัตว์ร้ายจำเป็นต้องใช้พลังงานอย่างต่อเนื่อง เพื่อรักษามันเอาไว้

ในขณะที่จักรพรรดินกยูงไม่อาจทำเช่นนั้นได้อีกต่อไป หากมันยอมสละพลังงานเพื่อขนสวย

นั่นเท่ากับเป็นการเร่งความตายของตัวเอง

นี่เองคือสาเหตุที่ขนมากมายหลุดร่วงลง

ที่สำคัญก็คือกลิ่นอายยังคงติดอยู่ภายในขน

พลอยทำให้ราชันย์งูเหลือมและราชันย์สัตว์ร้ายตนอื่นๆไม่กล้าเข้ามาใกล้

แม้พวกมันจะเห็นด้วยตาเปล่าว่านกยูงเหลือขนหางจริงๆแค่ไม่กี่เส้น

แต่สัตว์ร้ายก็ยังหวั่นเกรงในกลิ่นอายของมัน

ทว่าตอนนี้ กลอำพรางได้ถูกเปิดโปงแล้ว

ราชันย์งูแยกเขี้ยวขึ้นทันใด

ภายในแววตาของมัน สาดประกายแสงสีทองอีกครั้ง

งูเหลือมเกล็ดทองคำ เป็นสัตว์ร้ายธาตุแสงที่ยากนักจะพบเจอ

ซี่ ซี่ …

รังสีแสงสาดเข้าไปตามรอยแตกที่เพิ่งเกิดขึ้นทันที

หมายจะจู่โจมช่วงล่างที่เน่าเสียของจักรพรรดินกยูง

“กูววว!”

ทันใดนั้นเปลวไฟพลันลุกโชนขึ้นเบื้องหน้าจักรพรรดินกยูง

ก่อร่างขึ้นเป็นกำแพง ต้านทานลำแสงนี้

ทั้งสองฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร

ช่วงเวลานั้นเอง ตลอดทั้งสันเขาถังซานก็เริ่มสั่นคลอน

เกิดความโกลาหล

โฮกกกก!

เสียงคำรามสะท้านสะเทือนดังขึ้น เสือขาวตัวใหญ่สยายปีกน้ำแข็ง

ทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า มุ่งหน้าไปยังยอดเขาสูงสุดของถังซาน

“อู อู!”

ฝูงกอริลล่าโห่ร้องดุเดือด

ราชันย์กอริลล่ามงกุฏสีชาดสะบัดสองเกาวัลย์ในมือ เส้นเถาวัลย์แหวกผ่านอากาศ

และไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันยาวพอที่จะโอบล้อมภูเขาได้

จากนั้นเถาวัลย์ในมือมันก็หดสั้นลงอย่างรวดเร็ว รวบเอาราชันย์กอริลล่าพุ่งเข้าหาภูเขาไฟอย่างรวดเร็ว

เหล่าราชันย์สัตว์ร้าย ---ตัดสินใจลงมือขั้นเด็ดขาดแล้ว!