1/4

Ep.219 -

หนีเอาชีวิตรอด

แม้ความสามารถของจระเข้มังกรเหล่านี้จะอยู่ที่ระดับทหารสัตว์ร้าย

แต่หากเทียบกับสัตว์ร้ายระดับนายพลทั่วๆไปแล้ว มันแข็งแกร่งยิ่งกว่าซะอีก!

ทว่าเทคนิคมังกรไฟของฉินเฟิง

กระทั่งราชันย์สัตว์ร้ายยังสามารถสังหารได้

ดังนั้นแค่ระดับทหารสัตว์ร้ายแบบพวกมันคงไม่ต้องกล่าวถึง

ฝูงจระเข้มังกรบัดนี้ไม่ต่างอะไรกับไก่ที่ถูกหมาไล่ตะเพิด

โดนกัดเพียงครั้งก็มิอาจทานทน จบชีวิตลงในคราวเดียว

ฉินเฟิงล่าสังหารอย่างไร้ปราณี

พลังงานจากจระเข้มังกรถูกดูดซับอย่างต่อเนื่องหลังจากพวกมันตายลง

และเนื่องจากพลังงานหลั่งไหลเข้ามาตลอดเวลา

ส่งผลให้ความแข็งแกร่งทางกายภาพของฉินเฟิงสามารถตัดผ่านไปได้อีกระดับ!

จากเลเวล E ก้าวขึ้นสู่เลเวล E1 !

พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!

ทั้งความรุนแรงในแต่ละครั้งที่ตวัดมีดยังทะยานสูงขึ้น

จากแต่เดิมทำได้เพียงตัดหัวจระเข้ บัดนี้สามารถตัดผ่าแยกทั้งร่างของมันเป็นสองซีกได้ในฉับเดียว!

เมื่อการต่อสู้ดำเนินมาถึงจุดนี้

คาดว่าคงได้ข้อสรุปแล้ว

มีฉินเฟิงคอยเป็นปราการด่านหน้า

คนอื่นๆก็สามารถสอดประสาน ทำหน้าที่ตนได้เป็นอย่างดี นอกจากนี้ยังรู้ใจกันมากขึ้น

หลิงหวูยี่ปล่อยสารพิษออกมา

วางยาจระเข้มังกรให้มันเชื่องช้าลง , กัดกร่อนอวัยวะภายใน

เพื่อให้ฉินเฟิงโจมตีได้ง่ายขึ้น และส่งพวกมันตกลงสู่ความตาย

ฮั่นเจียนไม่น้อยหน้า

อาศัยจังหวะที่จระเข้มังกรฉวยโอกาสลอบโจมตีฉินเฟิง ฟาดค้อนดาวตกเข้าใส่

และเนื่องจากพวกมันบาดเจ็บจากพิษอยู่ก่อนแล้ว ทำให้เขาสามารถสังหารมันได้ถึงสองตัว

แต่คนที่สนุกที่สุด คงไม่พ้นชิหลง

ปัง!

ปืนไรเฟิลคำรามเสียงต่ำ

ปรากฏรูขนาดเท่ากำปั้นใจกลางหน้าผากจระเข้มังกร ทะลุลึกไปถึงสมอง

ตายชนิดมิอาจตายลงได้อีก

ปัง!

ปัง!

ปัง!

เสียงลั่นไกสี่นัดติดต่อกัน

หนึ่งนัดหนึ่งชีวิต แม้ใบหน้าของชิหลงจะมีเหงื่อออกเล็กน้อย

แต่บอกตรงๆเวลานี้เขารู้สึกตื่นเต้นมาก

เพราะพวกเขาสามารถกำจัดจระเข้มังกรที่ปิดล้อมตนมากกว่า

20 ตัวได้ภายในไม่กี่ลมหายใจ!

“เก็บสินสงครามกัน

แล้วเตรียมตัวออกเดินทางต่อ” ฉินเฟิงสูดหายใจลึก พลังสมาธิกลับคืนสู่สภาวะปกติ

เรียกรูนกลับคืน

“รับทราบ!”

หลิงหวูยี่หยิบอาวุธของเขาออกมา และเดินไปตัดหนังของสัตว์ร้ายตัวใหญ่อย่างรวดเร็ว

ฮั่นเจียนกับชิหลงไม่มีข้อคัดค้านใดๆ

ทั้งหมดเร่งเก็บกวาดสินสงคราม ปัจจุบัน

พวกเขาได้ยอมรับฉินเฟิงในฐานะผู้นำเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ช่วงเวลานี้

พวกเขาล่าถอยลึกเข้ามาใจบริเวณใจกลางเกาะ ดังนั้นจระเข้มังกรไม่สามารถไล่ตามมาได้อีกสักพัก

ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ดี

เพราะไม่เพียงช่วยให้พวกเขาได้พักหายใจ แต่ยังมีเวลาชำแหละสินสงคราม

ไม่นาน 24หนังจระเข้ก็ถูกแล่ออก

ส่วนฟันของพวกมันไม่ค่อยคมเท่าใดนัก แต่ที่ทรงพลังจริงๆคือแรงกระชากกัดของพวกมัน

--กระดูกขากรรไกรล่างแข็งแกร่งที่สุด!

เมื่อแล่ส่วนต่างๆจนเสร็จสิ้น

ทั้งหมดก็หันกลับมามองพฤษาโลหิตอีกครั้ง

ภายใต้อำนาจแผดเผาของพรมโลกันต์ของฉินเฟิง

พฤษาโลหิตบัดนี้เลยมีสภาพไหม้เกรียมเป็นสีดำ พลังชีวิตลดฮวบ แต่ยังไม่ถึงตาย

คงไว้ซึ่งร่อยรอยชีวิตจางๆ

ฉินเฟิงไม่ลังเล เดินไปตัดพฤษาโลหิต

พฤษาโลหิตส่งเสียงกรีดร้อง

แต่ไม่อาจขัดขืนได้

ณ กลางลำต้นของพฤษาโลหิต

มีหัวใจสีแดงทับทิมอยู่ ซึ่งมันสามารถนำไปบดจนละลายและใช้แปะลงบนบาดแผล

เพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บได้

ฉินเฟิงก้าวไปข้างหน้า

ใช้มีดกษัตริย์ครามตัดแนวขวาง โค่นพฤษาโลหิตทุกต้นที่ปิดทาง

หลิงหวูยี่ไม่รอให้ฉินเฟิงสั่งว่าต้องทำอะไร เขาก้าวเดินตาม

ชำแหละต้นไม้ที่ถูกโค่นลงเก็บกวาดสินสงครามทีละชิ้น ทีละชิ้น

ไม่นานเกินรอ

พวกเขาก็สามารถทำลายอุปสรรคอย่างพฤษาโลหิตลงได้

บุกป่าฝ่าดง

เดินเลาะไปตามทางที่คดเคี้ยว สักพักทั้งหมดก็หยุดฝีเท้าลงกลางทาง

“ฟู่ว .. ”

หลังจากดิ้นรนต่อสู้หลบหนีมาเป็นเวลานาน

ทุกคนก็รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายใจ

ฉินเฟิงระดมพลังสมาธิลงในแม่น้ำ

ยกพวกมันขึ้นมาชำระล้างกลิ่นอายเลือดบนตัว

เพราะมันเป็นการง่ายที่จะดึงดูดสัตว์ร้ายตัวอื่นๆเข้ามา

“บัดซบเอ๊ย!

ทำไมถึงมีจระเข้มังกรอยู่ที่นี่ได้? เรื่องนี้ไม่เห็นบอกไว้ในงานประมูลเมื่อวานเลย!”

ฮั่นเจียนกัดฟันกล่าว

“บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ว่าทำไม

ทางกลุ่มหวันซ่งถึงไม่มีท่าทีลำบากใจหรือหวาดเกรงว่าจะได้ไม่คุ้มทุน

เพราะคนที่ซื้อตั๋วและเข้ามาสำรวจที่นี่ เมื่อพบเจอกับฝูงสัตว์ร้ายที่ทรงพลัง

คงไม่มีทางปักหลักได้ในระยะยาว สุดท้ายจำใจใช้ตัวเชื่อมมิติล่าถอยจากไป”

ชิหลงถอนหายใจเช่นกัน

ในเวลานี้

หลิงหวูยี่ได้มอบวัตถุดิบที่ตนเก็บมาให้แก่ฉินเฟิง

ฮั่นเจียนและชิหลงมองไปที่มัน

และนึกขึ้นได้ว่าสินสงครามยังไม่ได้รับการแบ่งปันเลย

“ฉินเฟิง

การที่ทุกคนสามารถมาถึงที่นี่ได้ก็เพราะพวกเราร่วมแรงร่วมใจกัน

ในฐานะตัวแทนของทีมแล้ว ถึงฉันจะอายุมากกว่า

แต่ก็รู้สึกละอายใจกับความแข็งแกร่งของตัวเองจริงๆ

ดังนั้นฉันขอมอบตำแหน่งหัวหน้าทีมให้กับคุณ”

ในเมื่อจัดตั้งทีมแล้ว

จะต้องมีคนหนึ่งคอยออกคำสั่ง มิฉะนั้นทุกคนคงทำตามใจตนเอง

ไม่อาจประสานงานกันได้ด้วยดี

“ฉันเองก็ไม่ขัดข้องในเรื่องนี้”

ชิหลงกล่าวอย่างรวดเร็ว

ไป๋หลีกับหลิงหวูยี่เป็นธรรมดาที่จะไม่คัดค้าน

ฉินเฟิงเองก็ไม่ปฏิเสธ เอ่ยถามกลับไป

“แล้วคุณสองคนมีความเห็นว่าควรจะแบ่งปันสินสงครามอย่างไรดี?”

ชิหลงครุ่นคิดหนัก

ราวกับว่านี่คือการลงทุนครั้งใหญ่ สุดท้ายเอ่ยปากกล่าว

“ถ้าในการต่อสู้ครั้งต่อๆไป เป็นเหมือนกับในครั้งนี้

เนื่องจากฉินเฟิงมีบทบาทสำคัญ ดังนั้นฉันจะขอรับไว้แค่ 10 %ก็พอ  ”

เพราะในการต่อสู้เมื่อครู่

ถ้าไม่มีฉินเฟิง พวกเขาคงไม่อาจรอดชีวิตมาได้!

ทางฮั่นเจียนก็ดูเหมือนจะไม่มีปัญหา

พยักหน้าเห็นด้วย

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้น

เอาเป็นว่าทุกคนจะได้รับส่วนแบ่งตามผลงาน ในเมื่อไป๋หลีจะไม่ร่วมต่อสู้

ดังนั้นเธอก็จะไม่ได้อะไร ส่วนใครที่ทำผลงานได้ดี ก็จะได้ผลตอบแทนดีตามไปด้วย

ตกลงไหม?”

“ตกลง!” ฮั่นเจียนรับคำทันที

“แต่แบบนั้น มันดูจะไม่เป็นธรรมกับมิสไป๋

… ” ชิหลงเคยเห็นความแข็งแกร่งของไป๋หลีมาแล้ว

ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายไม่ได้รับรางวัล มันเลยทำให้เขารู้สึกกังวลนิดหน่อย

เกรงว่าไป๋หลีอาจจะไม่พอใจ

มุมปากของไป๋หลียกสูงขึ้นเล็กน้อย

แสดงท่าทีเหยียดหยัน เห็นได้ชัดว่าวัตถุดิบระดับทหารสัตว์ร้ายเหล่านี้

ไม่อยู่ในสายตาเธอ

“ถือซะว่าส่วนแบ่งของเธอรวมอยู่ในของผมก็แล้วกัน

แน่นอนว่าในช่วงเวลาวิกฤต

เธอจะลงมือเอง!”

รูปแบบวิวัฒนาการความแข็งแกร่งของไป๋หลีน่ะแตกต่างกับคนอื่นๆ

การมีส่วนร่วมในการต่อสู้ไม่ได้ส่งผลประโยชน์ใดๆต่อไป๋หลี

ดังนั้นฉินเฟิงเลยเป็นฝ่ายออกไปสู้อยู่เสมอๆ

ฮั่นเจียนไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของไป๋หลี

เขาเลยคิดว่าฉินเฟิงกำลังเอาใจแฟนตัวน้อยของเขามากเกินไป!

สินสงครามถูกแบ่งปัน ฮั่นเจียน , ชิหลง

, หลิงหวูยี่ได้จระเข้มังกรไปคนละ 2 ตัวครึ่ง

สำหรับคนจากองค์กรมืด

ฉินเฟิงสังหารเพียงลำพัง ฉะนั้นไม่มีการแบ่งปันสินสงครามใดๆ

ในเวลานั้นเอง

ใต้แม่น้ำใกล้ๆกับตำแหน่งของพวกเขา จู่ๆก็มีงูยักษ์เลื้อยขึ้นมาอย่างเงียบๆ

มันกลบซ่อนตัวตนได้อย่างมิดชิด

กว่าจะรู้ตัวกัน

งูยักษ์ก็พุ่งออกมาจากเบื้องหลังของไป๋หลีแล้ว!

ปากอ้ากว้างบ่งบอกชัดว่ามันต้องการเขมือบทั้งตัวเธอลงท้องในคำเดียว

เหตุการณ์มันกระทันหันเกินไป

ทุกคนยังไม่มีเวลาทันได้ตอบสนอง

คิ้วของฉินเฟิงเขม็งเกร็ง

โฉบคว้ามีดกษัตริย์คราม แต่ก่อนจะทันได้ลงมือ--

---พรวด!

หัวงูยักษ์พลันถูกสะบั้น

ร่วงกลิ้งลงกับพื้น

แม้มันจะเป็นสัตว์ร้ายเลเวล F8

แต่การที่สามารถลอบเร้นมาจนประชิดตัวได้ถึงขนาดนี้ บ่งบอกชัดเจนว่าบนเกาะ

ไม่ว่าสถานที่ใดก็ไม่ปลอดภัย!

มองไปยังเลือดสีแดงสดที่ทะลักออกมาจากหัวงู

ทั้งหมดไม่สามารถจินตนาการได้เลย

ว่าสิ่งมีชีวิตที่น่าหวาดกลัวตนใดจะปรากฏขึ้นอีกต่อจากนี้

ฉินเฟิงขมวดคิ้ว ปลดปล่อยการรับรู้

และคำนวณในหัวใจ ก่อนเอ่ยปากกล่าว “พวกมันกำลังมาแล้ว เราต้องล่าถอยกันทันที

เป้าหมายคือทิศเหนือ!”

ทุกคนเร่งเก็บข้าวของเตรียมเดินทางต่อทันที

แน่นอน ว่าพวกเขาหายไปไม่ถึงอึดใจ

สถานที่แห่งนี้ก็ถูกฝูงจระเข้มังกรที่ไล่ตามมาทีหลังเข้ายึดครองทันที

ภายในแววตากระหายเลือดของพวกมัน มองไปตามทิศทางที่ฉินเฟิงและคนอื่นๆจากไป

กรอบแกรบ …

ขณะเดียวกันท่ามกลางป่าทึบ

คล้ายจะมีเสียงแปลกๆบางอย่างดังขึ้น ราวกับว่ามีนักล่าอีกกลุ่มหนึ่งกำลังซ่อนตัว

คอยเฝ้ามองพวกฉินเฟิงอยู่ในเงามืด

และพร้อมฉวยโอกาสลอบโจมตีพวกเขาได้ตลอดเวลาที่เผลอ

สิบนาทีต่อมา พวกฉินเฟิงก็ถูกไล่ตามทันอีกครั้ง

การต่อสู้นองเลือดอีกระลอกปะทุขึ้นอีกคราว

แต่เวลานี้พวกเขาก็สามารถหลุดพ้นจากอาณาเขตชายฝั่งได้แล้วโดยสมบูรณ์

“พวกคนที่หุนหันเข้ามาในตอนแรก

ถ้าเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีแบบนี้ คนที่มีตัวเชื่อมต่อพิกัดสำหรับเดินทางกลับ

คงหนีไปแล้วแน่ๆ!” หน้าผากของฮั่นเจียนยับย่น

เพราะเห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ในปัจจุบัน มันย่ำแย่มากๆ