Ep.531 - รองเทศมนตรีกิตติมศักดิ์

ซางฮันทำแบบนี้

อาจกล่าวได้ว่าเป็นการลดทอนอิทธิพลของตระกูลชุ่ยในเมืองเป่ยหัว

อย่างไรก็ตาม สุดท้ายตระกูลชุ่ยก็ไม่ได้โวยวายอะไรมากมาย

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ซางฮันสามารถปิดผนึกป่าหยวนได้สำเร็จ

อีกอย่าง งานเลี้ยงฉลองก็กำลังเริ่มต้นขึ้น

งานเลี้ยงฉลองนี้

มักจัดขึ้นทุกปีหลังสิ้นสุดการรุกรานจากกองทัพสัตว์ร้าย

ทุกครั้งมักมีผู้เสียชีวิตมากมาย ตำแหน่งน้อยใหญ่จึงว่างลง ดังนั้นงานนี้

นอกจากเป็นการปลอบประโลมแล้ว

ยังเป็นการแจกจ่ายตำแหน่งใหม่แก่ผู้คนที่ทำผลงานได้ดีอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม เกรงว่าในปีนี้ ผลงานคงตกไปอยู่ที่คนๆเดียว

มิใช่ใครอื่น เป็นฉินเฟิง!

ในงานเลี้ยงอาหารค่ำสุดพิเศษ ทุกคนต่างสวมใส่ชุดที่ดูหรูหรา

ควงหญิงงาม ร้องเพลงเต้นรำ

ดื่มด่ำไปกับช่วงเวลาดีๆ

คล้ายฃพยายามลืมเลือนว่านี่ยังคงอยู่ในยุคโลกาวินาศ

หรือต้องการละทิ้งความจริงอีกข้อหนึ่งที่ว่าอันตรายยังคงอยู่รอบกายพวกเขา …

อย่างน้อยก็ชั่วคราว

ผู้ที่สามารถเข้าร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ได้

ทั้งหมดล้วนเป็นผู้ใช้พลังเลเวล B ส่วนเลเวล C ก็มีอยู่บ้าง แต่มาในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชา

หรือคนรับใช้ส่วนตัว

นอกจากนี้ หน้าทางเข้า

ยังมีเจ้าหน้าที่คอยเฝ้าถ่ายรูปผู้มาร่วมงาน

เขาเหล่านี้คือคนจากแผนกประชาสัมพันธ์ของเมืองเป่ยหัว

เตรียมเก็บภาพของวีรบุรุษทุกคนที่เข้าร่วมปราบปรามกองทัพสัตว์ร้ายในครั้งนี้

และเผยแพร่ต่อประชาชนทั่วไป

ในเวลานั้นเอง หน้าทางเข้างาน

บังเกิดเสียงโหวกเหวกขึ้นอย่างกะทันหัน ตากล้องมือดีหลายคน

พากันหันเลนส์ไปยังรถที่จอดเพิ่งจอดหน้าพรมแดง

ไม่นาน ชายหญิงคู่หนึ่งก็ก้าวลงจากรถ

ทั้งสองควงแขนกันเดินเข้าโถงจัดเลี้ยง บนหน้าอกติดตราสัญลักษณ์เลเวล C ทว่ารูปลักษณ์และการแสดงออก

กลับโดดเด่นเป็นอันดับต้นๆในงาน

ฝ่ายชายหล่อเหลาสูงใหญ่ ฝ่ายหญิงงามล่มเมือง

ทั้งสองเปล่งประกายเจิดจรัส ยามก้าวเข้ามา สรรพสิ่งรอบกายราวกับหมองลง

“เร็วเข้า รีบถ่ายพวกเขา หามุมดีๆ แล้วถ่ายออกมาให้สวยที่สุดนะ

เข้าใจไหม!”

บรรณาธิการจากแผนกประชาสัมพันธ์เร่งเตือน

ตากล้องที่คอยถ่ายภาพเป็นแค่คนทั่วไป ในยุคสมัยแบบนี้

งานหายากกว่าปกติ หากคุณมัวแต่เลือกงาน อาจไม่มีข้าวกิน และชายหนุ่มคนนี้

เป็นเพียงคนธรรมดาที่ได้รับการฉีดยาปลุกพลังเมื่อปีที่แล้ว

แต่มิได้มีพลังใดๆตื่นขึ้นแต่อย่างใด

“หัวหน้า สองคนนี้ ไม่ใช่ว่าเป็นแค่เลเวล C หรอกเหรอ?

จะถ่ายไปทำไม? แค่เพราะพวกเขาหน้าตาดี?”

บรรณาธิการกล่าวหยัน “ตกลงนายหรือฉัน ใครเป็นหัวหน้ากันแน่?

เพิ่งมาทำงานได้ไม่นาน ก็เถียงรุ่นพี่ซะแล้ว?”

“ตกลงๆ ผมขอโทษ” แม้จะยังสงสัย

ตากล้องรุ่นน้องก็ยังถ่ายภาพของเลเวล C ทั้งสอง

แต่ระหว่างที่กำลังถ่ายภาพอยู่นั้นเอง บางสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิมก็ปรากฏขึ้น

นั่นเพราะเลเวล B กลุ่มหนึ่งที่อยู่ในงานเลี้ยง

หลายคนก้าวตรงมายังหน้าทางเข้างาน และเอ่ยต้อนรับอย่างอบอุ่น

“ยินดีต้อนรับประธานฉิน”

“สวัสดีผู้การฉิน , มิสไป๋”

“ในที่สุดพวกคุณก็มา เชิญทางนี้ พวกเราจะได้นั่งคุยกัน”

ในพริบตา ฉินเฟิงก็ถูกรายล้อมไปด้วยผู้คน

เขาเดินไปนั่งหน้าโต๊ะตัวหนึ่ง ขณะเดียวกัน คนที่นั่งข้างๆเขา

คือนายพลระดับแนวหน้าของเมืองเป่ยหัว ทรงเกียรติและมากไปด้วยอำนาจ

กระทั่งคนจากตระกูลผู้ใช้วรยุทธโบราณระดับสูง ก็นั่งร่วมโต๊ะ

และในโต๊ะนี้ เจ้าของเก้าอี้เดียวที่ยังว่างอยู่

และยังมาไม่ถึง คือซางฮัน!

หลังจากฉินเฟิงเดินเข้ามาในงานเลี้ยง ไม่นานเกินรอ

ซางฮันก็ปรากฏตัวขึ้น

ซางฮันก้าวตรงไปยังเวทีหน้างานเลี้ยง   ประกาศยอดรวมของสงครามในครั้งนี้

“สำหรับยอดการปราบปรามกองทัพสัตว์ร้ายจากป่าหยวนในปีนี้

ภายใต้การร่วมมือร่วมใจกันของผู้ใช้พลังทั้งหมดในเมืองเป่ยหัว

สามารถสังหารสัตว์ร้ายสามัญเลเวล C ลงได้ : 220,000 ตัว , ระดับทหาร : 20,000 ตัว

, ระดับนายพล : 134 ตัว , ระดับราชันย์ : 18 ตัว , ระดับจักรพรรดิ : 2 ตัว ”

“ในส่วนของเลเวล B , ระดับสามัญ : 20,000 ตัว … ”

ยอดสังหารถูกบรรยายอย่างต่อเนื่อง

ช่างภาพรุ่นน้อง ระหว่างเก็บภาพก็คอยรับฟังข้อมูลไปด้วย

เมื่อได้ยินประกาศ เขาอดตะลึงเล็กน้อยไม่ได้ ข้อมูลนี้ ตัวเลขของมัน

เมื่อเทียบกับปีที่แล้ว ดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด สมควรมากกว่าอย่างน้อยๆก็สองเท่า!

ต้องทราบนะว่า การปะทุของกองทัพสัตว์ร้ายจากป่าหยวน

มิใช่ว่าสัตว์ร้ายทั้งหมดจะตรงไปยังชายแดน พวกมันบ้างเดินเข้าไปในป่าเขา

หาที่พักอาศัยท่ามกลางทุ่งล่า และเปลี่ยนเป็นสรวงสวรรค์ของสัตว์ร้าย

กลายเป็นพื้นที่ต้องห้ามของมนุษย์

“ยอดสังหารสัตว์ร้ายมากถึงขนาดนี้

ไม่รู้จะมีผู้คนบาดเจ็บล้มตายสักเท่าไหร่”

ขณะนั้นเอง ซางฮันก็เอ่ยต่อว่า

“ยอดเสียชีวิตของทหารในเมืองเป่ยหัว : 381 คน!”

ยอดเสียชีวิตจำนวนนี้

ส่วนใหญ่เกิดจากการรุกรานอย่างกะทันหันของกองทัพสัตว์ร้ายในช่วงแรก

ทำให้มีผู้คนต้องจบชีวิตลงอย่างน้อย 200 คน แต่ต่อมา

ซางฮันพาเหล่าองครักษ์ลงมือปราบปรามสัตว์ร้ายด้วยตัวเอง

เลยสามารถลดการสูญเสียได้มากโข

“นี่ … ! ยอดเสียชีวิตในครั้งนี้ มันลดลงเหลือแค่1/20

ของปีที่แล้วเลยนะ!”

รุ่นน้องช่างถ่ายภาพงง แต่ขบคิดยังไงก็ไม่ตก

ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าเพราะเหตุใด

ในเวลานั้นเอง ซางฮันได้เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “และทั้งหมดนี้

ต้องขอบคุณคนๆหนึ่ง เขาคือผู้คอยสกัดกั้นกองทัพระลอกใหญ่หน้ารอยแยกมิติจากป่าหยวน

วีรบุรุษผู้ทำผลงานได้ดีที่สุดในสงครามนี้!”

จากนั้น เบื้องหลังซางฮัน ก็ปรากฏภาพเคลื่อนไหวขึ้น เป็นวิดีโอที่ถูกตัดต่อแล้ว

ภายในวิดีโอ เป็นภาพของฉินเฟิงที่กำลังล่าสังหารในป่าหยวน

ฉินเฟิงปลดปล่อยอบิลิตี้เพลิงบรรจบ กวาดล้างกองทัพเสือดาว ราบพนาสูรในคราวเดียว

นอกจากนี้

ยังมีภาพของฉินเฟิงและซางฮันร่วมมือกันต่อสู้กับจักรพรรดิมังกรไฟ

วิดีโอนี้ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว มันฉายแค่ 30 วินาทีเท่านั้น

แต่ทุกฉากที่ตัดต่อมา ล้วนเป็นฉากสังหาร

แม้สัตว์ร้ายจะมีรูปลักษณ์น่าหวาดกลัวเพียงใด เพียงฉินเฟิงขยับมือและเท้าของเขา

ไม่พ้นต้องจบชีวิตลง

แน่นอน ว่าวิดีโอนี้ไม่ได้ฉายภาพฉากที่ฉินเฟิงควบคุมกองทัพซากศพ

เพราะเรื่องดังกล่าว คนทั่วไปคงไม่สามารถทำความเข้าใจได้ อีกอย่าง

นั่นเป็นไพ่ตายของฉินเฟิง ดังนั้นไม่เปิดเผยมันออกมาจะดีกว่า

เมื่อวิดีโอจบลง เลเวล C บางคนก็ไม่อาจเค้นสมองยอมรับสถานการณ์

ในขณะที่คนธรรมดา ตกตะลึงไปอย่างสิ้นเชิง

เวลานี้ ซางฮันเริ่มประกาศบันทึกการต่อสู้ของฉินเฟิง

เริ่มจากจำนวนสัตว์ร้ายที่เขาสังหาร

ปรากฏว่ายอดมันพุ่งสูงขึ้นถึง 8 หลักอย่างกะทันหัน และในยอดเหล่านั้น

มีทั้งระดับนายพล , ราชันย์ และจักรพรรดิ ทั้งหมดฉินเฟิงล้วนมีส่วนร่วมในการล่า

“และตอนนี้ ฉันขอประกาศมอบรางวัลให้แก่ฉินเฟิง --มอบตำแหน่งรองเทศมนตรีกิตติมศักดิ์แก่เขา!”

“อื้อหือ!”

เบื้องล่างเวที บังเกิดความโกลาหลขึ้น

ที่จริงแล้ว แม้แต่ฉินเฟิงเอง

ก็ยังต้องกะพริบตาปริบๆด้วยความประหลาดใจ

อย่างไรก็ตาม เขาสงบลงอย่างรวดเร็ว ในหัวใจขบคิด

สุดท้ายได้คำตอบว่าทำไมซางฮันถึงทำแบบนี้

รองเทศมนตรีกิตติมศักดิ์ เป็นเพียงตำแหน่งว่างเปล่าเท่านั้น

นี่ก็คล้ายๆกับตำแหน่งแขกผู้มีเกียรติจากทางตระกูลวรยุทธโบราณ

ไม่ได้ครอบครองอำนาจอย่างแท้จริง แต่สามารถเพลิดเพลินไปกับการถูกเคารพเทิดทูน

และสามารถออกหน้าในช่วงเวลาสำคัญ

แต่ขณะเดียวกัน ตำแหน่งนี้มิได้ผูกมัดฉินเฟิง

เป็นเพียงการมอบเกียรติยศให้แก่เขาเท่านั้น

ดังนั้นฉินเฟิงจึงน้อมรับคำประกาศของซางฮันด้วยความยินดี

เขาผุดลุก และตรงขึ้นไปบนเวที

ท่ามกลางแสงสว่างไสวจากดวงไฟและแสงแฟลช

ใบหน้าหล่อเหล่าและยังเยาว์วัยของฉินเฟิงปรากฏสู่สายตาของทุกผู้คน

ช่วงเวลานี้ หลายคนรู้สึกราวกับตกอยู่ในห้วงฝัน

ถึงจะพูดว่าเป็นแค่ตำแหน่งกิตติมศักดิ์ก็เถอะ

แต่เมืองเป่ยหัวคืออะไร? มันคือศูนย์กลางของภูมิภาคทางตอนเหนือ

และเป็นซางฮันที่ควบตำแหน่งเทศมนตรีเมืองพร้อมตำแหน่งจ้าวพรมแดน

ส่วนตำแหน่งรองเทศมนตรี เดิมเป็นของชุ่ยเหลียนที่เพิ่งตายไป

แต่ตอนนี้ ฉินเฟิงกลับได้รับตำแหน่งรองเทศมนตรีกิตติมศักดิ์

นั่นไม่เท่ากับว่า เขาอยู่ในตำแหน่งที่เป็นรองเพียงหนึ่ง

แต่เหนือกว่าผู้คนนับหมื่นหรอกหรือ?

เลเวล B ในงาน แม้ในหัวใจจะรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง

แต่ก็ยอมรับการตัดสินใจนี้

ก็ต้องยอมรับน่ะสิ จะให้ปฏิเสธหรอ?

เพราะสุดท้าย บันทึกการต่อสู้ของฉินเฟิงได้ปรากฏออกมาแล้ว

และเห็นได้ชัดว่าไม่มีใครสามารถทำแบบเขาได้

“ฉินเฟิง ฉันในฐานะตัวแทนของเมืองเป่ยหัว

ขอแสดงความขอบคุณอย่างสุดซึ้ง” ซางฮันมอบตราพิเศษให้แก่ฉินเฟิง

และการมอบมันให้ต่อหน้าทุกคน นั่นถือเป็นการประกาศว่าคุณสมบัติของตรานี้ มีผลทันที

--ตรารองเทศมนตรีกิตติมศักดิ์!

“นั่นเป็นสิ่งที่ผมสมควรทำ” ฉินเฟิงตอบคำหนึ่ง หลังจากรับตรา

ผู้คนก็ปรบมือแสดงความยินดีให้เขา

ส่วนเรื่องที่ว่าปรบมือด้วยความจริงใจหรือไม่นั้น ใครจะสน?

จากนั้น ภายในงานเลี้ยงก็เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

ผู้คนเฉลิมฉลองแด่ชัยชนะ

ขณะเดียวกัน ข่าวที่ถูกส่งออกจากงาน ก็ยังทำให้หลายคน

เกิดความโกลาหลขึ้นเช่นกัน