Ep.92 -

แต้มสงครามสูงสุด

แต่ปัจจุบันมีคนอยู่เยอะเกินไป

ไหนจะเรื่องที่ฉินเฟิงกำลังถูกให้ความสนใจอีก

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะลอบสังหารฉินเฟิงในตอนนี้

ยิ่งตาแก่เติ้งตัดสินใจแล้วว่าจะสนับสนุนฉินเฟิง มันก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่

หลินเซิงเลยจำต้องระงับความคิดของตนไว้ชั่วคราว

…

ฉินเฟิงไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนบังเกิดเจตนาร้ายต่อเขา

ขณะเดียวกัน ตัวเขาเองก็ไม่เต็มใจที่จะรามือจากซากศพพวกนี้

ด้วยความพยายามของเขา

เพียงวันเดียวก็สามารถสังหารซากศพเดินได้ไปมากกว่า 500 ตัว ซึ่งเป็นจำนวนพอดีกับที่หลั่งไหลเข้ามาในระลอกก่อน

สถานการณ์คงจะดีขึ้น ถ้าหากชุดคลุมดำกระหายเลือดไม่เปิดรอยแยกมิติอีกคราว

อย่างไรก็ตาม

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเพียงความหวังเพ้อฝันของผู้คน

ในช่วงเย็น

ชุดคลุมดำปรากฏตัวขึ้นบนยอดเขา และเริ่มเปิดช่องว่างมิติอีกครั้ง

เมื่อช่องว่างเปิดออก

สถานการณ์จากนี้ไปคงยากจะคาดเดา ไหนจะเรื่องลูกหลงอีก

ดังนั้นฉินเฟิงจึงตัดสินใจปลีกตัวจากสนามรบ

เนื่องจากเมืองเฉิงหยางได้เรียกกำลังเสริมมาแล้วในครั้งนี้

ภายใต้การปิดล้อมของเลเวล E จำนวนมาก

ชุดคลุมดำกระหายเลือดเลยเปิดช่องว่างมิติได้แค่ไม่กี่นาที

ก่อนจะถูกบังคับให้ปิดลง ดังนั้นจำนวนซากศพที่ถูกเรียกออกมาเลยไม่มากเท่าไหร่นัก

พอตกเย็น ฉินเฟิงก็ไม่มีอะไรให้ทำอีก

เขาจึงกลับไปยังค่าย

ใจกลางค่าย

มีจอแสดงผลเกียรติยศของผู้ที่ประสบความสำเร็จในการต่อสู้ติดตั้งเอาไว้อยู่

อันดับ 1 : จ้าวหูซิน (ทีม) ,

แต้มสงคราม : 1238 , แต้มสะสม 5189

อันดับ 2 : ฮั่วรุ่ย (ทีม) ,

แต้มสงคราม : 1134 , แต้มสะสม 4811

อันดับ 3 : เกาหลิงฮาน (ทีม) ,

แต้มสงคราม : 1089 , แต้มสะสม 4790

อันดับ 4 ……..

สิ่งที่น่าสนใจก็คือ

เหล่าบุคคลที่มีชื่ออยู่ในจอแสดงผลเกียรติยศนั้น ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่ถูกเรียกว่า

‘ลูกรักของพระเจ้า’ จากสถาบันต่างๆ ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นทีมอัจฉริยะรุ่นเยาว์

“วันนี้ก็เป็นอีกครั้งที่พวกเราสามารถทำผลงานได้มากกว่า

1000 แต้ม! พวกเราจะแบ่งกันเป็น หยางเซ่าเอาไป 200 ส่วนคนอื่นๆเอาไป 100

แต้มเป็นไง?” เกาหลิงฮานกล่าว

หยางเซ่าเป็นผู้ใช้วรยุทธโบราณในทีม

กำลังรบของเขาเป็นรองเพียงเกาหลิงฮานเท่านั้น

เลยเป็นธรรมดาที่คนอื่นๆจะไม่โต้แย้งกับข้อเสนอนี้

“ไม่มีปัญหา”

“ตกลงตามนั้น”

“รุ่นพี่ ฉันไม่ต้องการมันหรอก

เพราะฉันรู้สึกว่า ฉันแทบจะไม่ได้ช่วยอะไรเลย!” หลี่เหยาเหยากล่าวด้วยความเขินอาย

“ทำไมจะไม่ช่วยล่ะ?

พลังรักษาของรุ่นน้องหลี่มีประโยชน์จะตาย ถ้าไม่ใช่เพราะมัน

ฉันมีหรือจะสามารถต่อสู้ได้ยาวนานถึงขนาดนี้!” หยางเซ่ากล่าวขึ้นทันที

แม้ปัจจุบันหลี่เหยาเหยาจะอยู่แค่ปี 2

และไม่ได้แข็งแกร่งเท่าใดนัก

แต่เธอก็เป็นคนที่เชี่ยวชาญในด้านพลังรักษาอย่างน่าประหลาดใจ

ดังนั้นเกาหลิงฮานจึงตัดสินใจดึงหลี่เหยาเหยามาเข้าร่วมทีม

“ใช่ๆ

เธอจะปล่อยให้รุ่นพี่ต้องผิดคำพูด เอาแต้มไปอมไว้เองจนกลายเป็นหมูอย่างงั้นหรือ?”

“รุ่นพี่ ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น!”

หลี่เหยาเหยาหน้าแดงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป เพราะกลัวเกาหลิงฮานจะอึดอัดใจ

หลังจากนั้น

หลายคนก็ทำการแลกเปลี่ยนแต้มสงครามเป็นวัตถุดิบสำคัญบางอย่าง

ทางหลี่เหยาเหยาเธอใช้แต้มแลกเปลี่ยนเป็นแก่นอบิลิตี้ธาตุน้ำ

แก่นอบิลิตี้ชิ้นนี้ไม่เพียงสามารถใช้ในการดูดซับรูนผ่านทางเครื่องมือมิเตอร์

แต่มันยังสามารถใช้ฟื้นฟูพลังพิเศษในช่วงเวลาวิกฤตได้อีกด้วย

100 แต้มสงครามน่ะมีมูลค่าเทียบเท่ากับ

100,000 เหรียญ และเมื่อรวมกับราคาของแก่นพลังงานที่ได้มาและขายมันไป

นำมาแบ่งกันอีกครั้ง ส่งผลให้ในวันนี้ รวมๆแล้วเธอสามารถได้รับเงินมามากถึง

300,000 เหรียญ --หลี่เหยาเหยารู้สึกคล้ายกับว่าตนกำลังโผบินขึ้นสู่ฟากฟ้า

และในเวลานั้นเอง

เธอก็ได้เห็นฉินเฟิงเดินเข้ามาท่ามกลางฝูงชนจากระยะไกล

หรือจะให้พูดอีกอย่างนึงก็คือ

มันเป็นเพราะไป๋หลีสะดุดตาเกินไปต่างหาก เลยสามารถเห็นฉินเฟิงได้อย่างง่ายดาย

-ต่อให้ไป๋หลีจะสวมแว่นกันแดดสีน้ำตาลแล้วก็ตาม แต่ก็ยังตกเป็นเป้าสายตาอยู่ดี

มีหลายคนพยายามที่จะสำรวจความงดงามของเธออยู่ดี

ฉินเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย พาตัวเสี่ยวไป๋เดินฝ่าฝูงชนอย่างรวดเร็ว

“หิวจัง!” ไป๋หลีดึงแขนเสื้อฉินเฟิง

เอียงตัวอิงแนบแขนเขาราวกับคนไม่มีกระดูก

“โอเค โอเค

เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะเอาแก่นพลังงานจากซากศพให้แกกิน!” ฉินเฟิงปลอบประโลม

แต่ไป๋หลีกลับแสดงสีหน้ารังเกียจสวนกลับมา

“หนูไม่กินพวกมัน เพราะมันไม่น่าอร่อยเลย!”

ปัจจุบันไป๋หลีเริ่มแสดงออกเหมือนกับมนุษย์มากขึ้นทุกที

แต่ในส่วนของเรื่องกิน เธอก็ยังเป็นจิ้งจอกน้อยที่เรื่องมากอยู่ดี

“งั้นเอาไว้หลังจากนี้

ฉันจะซื้อแก่นพลังงานราชันย์สัตว์ร้ายให้แก!”

ดวงตาของไป๋หลีเปล่งประกายขึ้นทันใด

ฉินเฟิงเห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมา

ท่าทางสนิทสนมกันของทั้งสองคน

ทำให้สีหน้าของหลี่เหยาเหยาหม่นลง

“ฉินเฟิง!”

หลี่เหยาเหยาร้องตะโกนขึ้น

ฉินเฟิงมองตามเสียง

ก็พบกับหลี่เหยาเหยา ก่อนจะกวาดสายตามองคนอื่นๆรอบตัวเธอ

และหยุดลงตรงเกาหลิงฮานอย่างไม่คาดคิด

เจ้าหมอนี่ อายุยังน้อย

แต่กลับครอบครองความแข็งแกร่งในเลเวล F

ดูเหมือนว่าจะเป็นพวกที่ถูกเรียกกันว่าลูกรักของพระเจ้า

“สวัสดีรุ่นพี่สาว”

ฉินเฟิงพยักหน้า กล่าวอย่างสุภาพ

ทว่าขณะเดียวกันก็ห่างเหิน!

สีหน้าของหลี่เหยาเหยากลายเป็นไม่อาจคาดเดาได้

เธอไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แต่จู่ๆเธอก็อยากจะทำร้ายจิตใจของฉินเฟิง

เพื่อให้เขาลดความเย่อหยิ่งลง

“ฉินเฟิง ฉันขอแนะนำให้รู้จัก

คนๆนี้คือรุ่นพี่ปีสาม เป็นอันดับหนึ่งของสถาบันทางตอนเหนือของเรา

รุ่นพี่เกาหลิงฮาน!” หลี่เหยาเหยากล่าว

เกาหลิงฮานหัวเราะเล็กน้อยและกล่าว

“อย่าพูดแบบนั้นสิรุ่นน้องหลี่ อันดับหนึ่งอะไรกัน

นั่นมันเป็นคนอื่นเอาไปพูดกันเองต่างหาก!”

“ไม่หรอกค่ะ

รุ่นพี่เป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดแล้วในโรงเรียน

ทุกครั้งที่มีการประเมินหรือแข่งขันอะไร รุ่นพี่ก็มักจะเป็นอันดับแรกเสมอ

ดังนั้นถ้าจะพูดว่าไม่มีอะไรยากสำหรับรุ่นพี่ก็คงจะไม่ใช่เรื่องเกินเลย!”

หลี่เหยาเหยากล่าวด้วยความชื่นชม

เกาหลิงฮานยิ้มจางๆ เขามองไปทางฉินเฟิง

“ถ้านายต้องการความช่วยเหลืออะไรในอนาคต

นายสามารถมาหาฉันได้เลยนะ!” เกาหลิงฮานกล่าว

ฉินเฟิงมองเกาหลิงฮาน พยักหน้าตอบ

“เข้าใจแล้วครับรุ่นพี่!”

ถึงจะเป็นการดูโอ้อวดไปบ้าง

แต่เกาหลิงฮานก็กล่าวกับเขาอย่างสุภาพ ดังนั้นฉินเฟิงก็ย่อมสุภาพตอบอย่างเหมาะสม

แม้เขาจะไม่ต้องการความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายก็ตามที

ในเวลานี้

เกาหลิงฮานเบนสายตาไปมองไป๋หลี แล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย

“สาวน้อยคนนี้ก็เป็นนักเรียนปี 1 ของพวกเราด้วยงั้นหรอ?”

ไป๋หลีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงตัวเอง

มันก็นึกถึงคำแนะนำของฉินเฟิงก่อนหน้านี้ และกล่าวออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ “ฉันเป็นแฟนของฉินเฟิง

และเขาเป็นแฟนของฉัน!”

ใบหน้าอ่อนโยนของเกาหลิงฮานพลันแข็งทื่อไป

หลี่เหยาเหยาเองก็รู้สึกหดหู่ในหัวใจ

“รุ่นน้องชายถึงขั้นพาแฟนออกมาสู้กับพวกสัตว์ร้ายในทุ่งล่า

ดูเหมือนว่าจะสนิทสนมกันมากเลยสินะ!” เกาหลิงฮานประชดประชันเล็กน้อย

“ก็ประมาณนั้น ผมขอตัวก่อนนะ”

ฉินเฟิงไม่ตั้งใจที่จะเสียเวลากับทั้งสองคนอีกต่อไป เนื่องจากท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว

นั่นหมายความว่ายิ่งช้า คิวการตรวจสอบก็จะยิ่งนาน

“รุ่นพี่สาว รุ่นพี่ชาย

ผมคงต้องไปตรวจสอบแต้มสงครามก่อน พวกรุ่นพี่คุยกันตามสบายเลยนะครับ”

ฉินเฟิงไม่รอให้ทั้งสองเอ่ยตอบ

เขาพุ่งตรงไปยังสำนักงานตรวจสอบทันที

แม้ฉินเฟิงจะปลีกตัวออกไปแล้ว

แต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะยังไม่แยกจากกันในทันที คล้ายกำลังเฝ้ารออะไรบางอย่าง

ฉินเฟิงส่งวิดีโอ

และภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที มันก็ถูกตรวจสอบจนเสร็จสิ้น

“ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!

เสร็จสิ้นการตรวจสอบแล้ว แต้มสงครามในปัจจุบันของคุณคือ 5,671 แต้ม!”

แต้มสงครามที่เปิดเผยต่อสาธารณะ

ซากศพเลเวล G มีค่าเท่ากับ 1 แต้มสงคราม และเลเวล F คือ 10 แต้มสงคราม

ยิ่งเป็นพวกระดับทหารหรือระดับนายพลก็จะมีแต้มเสริมเพิ่มเข้าไปอีก

ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ฉินเฟิงจะได้รับมากกว่า 5,600 แต้มภายในวันเดียว

ช่วงเวลาต่อมา

รายชื่อของฉินเฟิงก็ปรากฏขึ้นสู่ด้านบนสุดของจอแสดงผล

อันดับ 1 : ฉินเฟิง (รายบุคคล) ,

แต้มสงคราม : 5671 , แต้มสะสม 5671

พริบตานั้นเอง

ผู้คนก็หันมาให้ความสนใจจอแสดงผลเกียรติยศ ก่อนจะพากันร้องอุทานออกมา

“ฉินเฟิง? ใครกันคือฉินเฟิง?”

“ต่อสู้แบบรายบุคคล?

มันเป็นไปได้ยังไงที่เขาจะสามารถทำแต้มได้มากกว่า 5,000 แต้ม?”

“แถมตรงแต้มสะสมของเขาเองก็ขึ้นเป็นเลขเดียวกัน

นั่นหมายความว่าเขาสามารถล่าแต้มสงครามมากมายขนาดนี้ได้ในวันเดียว?”

“เป็นตัวตนทรงพลังจากที่อื่นรึเปล่า?

อย่างน้อยก็น่าจะมีความแข็งแกร่งอยู่ในเลเวล E !”

ฝูงชนรอบข้างต่างถกเถียงกันเกี่ยวกับเรื่องนี้

ทางฝั่งเกาหลิงฮานกับหลี่เหยาเหยา แน่นอนย่อมได้ยินถึงบทสนทนา

สีหน้าของทั้งสองแปรเปลี่ยนไป

เขาและเธอแทบจะไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเอง

ฉินเฟิงออกจากสำนักงานตรวจสอบ

และกำลังจะมุ่งตรงไปยังสำนักงานแลกเปลี่ยน

หลี่เหยาเหยามองไปทางฉินเฟิงด้วยดวงตาอันซับซ้อน

และตะโกนเรียกอีกครั้ง

“ฉินเฟิง!

นายตรวจสอบแต้มสงครามแล้วใช่ไหม? ได้มาเท่าไหร่หรอในการต่อสู้ครั้งนี้?”

หลี่เหยาเหยาภาวนาในจิตใจ

ว่าไม่ควรจะเป็นเขา! มันก็แค่คนที่ชื่อเหมือนกัน! -มันต้องเป็นแค่เรื่องบังเอิญ!!