Ep.966 - เข้าสู่ทวีปบาฮามุท

สำหรับข่าวไหนที่สอดคล้องกัน ถือว่าเชื่อถือได้

นอกจากนี้ฉินเฟิงยังได้รับข้อมูลเพิ่มเติมอีกมากมาย

อย่างในปัจจุบัน

จำนวนคนที่สามารถเข้าสู่ทวีปบาฮามุทได้อย่างสะดวกสบาย

ตอนนี้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ราวๆ 8 - 9 คน ซึ่งคนพวกนี้ โดยไม่ต้องสงสัย

ทั้งหมดล้วนเป็นตัวตนทรงอำนาจเลเวล SS

และตัวตนทรงอำนาจที่ครอบครองความแข็งแกร่งเช่นนี้

แต่ละคนไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยั่วยุ

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!

อุปกรณ์สื่อสารชิ้นใหม่ของฉินเฟิงส่งเสียงแจ้งเตือน

คนที่ทราบถึงเบอร์ติดต่อของอุปกรณ์สื่อสารนี้ มีแค่เทพวูดูกับเช่าไท่เท่านั้น

ฉินเฟิงก้มลงมอง และพบว่าเป็นพวกเขาจริงๆ

“จอมมารซวนเฟิง พวกเราตามหาคนเจอแล้ว

คุณตามมาสมทบกับพวกเราตามพิกัดนี้ได้เลย

พวกเรากำลังจะออกเดินทางในอีกครึ่งชั่วโมง!”

“อืม จะรีบไปเดี๋ยวนี้!” ฉินเฟิงตรวจสอบพิกัดที่อีกฝ่ายส่งมา

เดินออกจากบาร์

แม้สถานีอวกาศจะกางม่านแยกพื้นที่ภายในจากพลังงานภายนอก

แต่มันมิได้ทรงพลังอะไรมากมาย ดังนั้นจึงมีกฏห้ามผู้คนต่อสู้กัน หากกฏดังกล่าวออกโดยคนทั่วไป

เป็นไปไม่ได้ที่จะสะกดสมาชิกของพันธมิตรองค์กรมืด แต่คนที่ออกกฏนี้

จริงๆแล้วคือตัวตนทรงอำนาจเลเวล SS ดังนั้นไม่มีใครกล้าลองดี

ฉินเฟิงมุ่งหน้าไปยังสถานที่นัดพบ

ปัจจุบันมีคนมารออยู่ก่อนแล้วทั้งสิ้นเก้าคน

ฉินเฟิงไม่จำเป็นต้องใช้การรับรู้ ก็สามารถสัมผัสได้

ว่าหนึ่งในคนเหล่านั้น มีกลิ่นอายที่ทรงพลัง คงไม่พ้นเป็นผู้ใช้พลังเลเวล SS

อย่างแน่นอน

ส่วนคนอื่นๆก็เหมือนเทพวูดู เป็นผู้ใช้พลังเลเวล S

ในด้านความแข็งแกร่ง แทบไม่แตกต่างกัน

“รู้กฏหรือไม่?” ตัวตนทรงอำนาจเลเวล SS เอ่ยออกมา

ฉินเฟิงย่อมไม่ทราบกฏ เบนสายตาไปทางเทพวูดูเป็นเชิงถาม

เทพวูดูรีบกล่าวออกมาทันที “นี่คือท่านผู้ใหญ่ซอร์

เขาจะใช้สัตว์ร้ายทรงพลังนำเราเดินยังแผ่นดินใหญ่

แต่มีข้อแม้ว่าจะต้องมอบบรรณาการสักเล็กๆน้อยๆ”

ดวงตาของฉินเฟิงสว่างวาบ แสดงท่าทีว่าเข้าใจแล้ว

แต่ในหัวใจกลับหัวร่อเย็นชา

ซอร์แน่นอนว่าเป็นการดำรงอยู่ที่สามารถพาผู้คนไปยังแผ่นดินใหญ่ได้

แต่เห็นได้ชัดว่านี่เป็นเรื่อง与虎谋皮 (เจรจากับเสือ แต่คิดขอหนังเสือ)

อย่างไรฉินเฟิงย่อมเสียเปรียบ

ซอร์ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นเผ่าพันธุ์อริกับมนุษย์

เขาคือปีศาจเสพวิญญาณ

เนื่องจากซอร์เป็นปีศาจเสพวิญญาณ

ทำให้พลังสมาธิของเจ้าตัวมีอานุภาพมหาศาล นอกจากนี้ยังเชี่ยวชาญในรูนมืด

เขาจึงสามารถทำพันธสัญญากับสัตว์ยักษ์มิติ สามารถพาผู้คนไปยังแผ่นดินใหญ่ได้

อย่างไรก็ตาม ซอร์เป็นคนหน้าเลือด หลังจากพาคนขึ้นมาแล้ว

เขาจะยังคงมาเก็บค่าธรรมเนียมต่อไปเรื่อยๆ

คุณสามารถนำแร่ที่ขุดขึ้นมาแลกเปลี่ยนกับเขาก็ได้

ทว่าหากทราบว่าอีกฝ่ายทำกำไรได้มาก เขาก็จะเจตนารีดทรัพย์อีกฝ่ายมากกว่าปกติ

หรือต่อให้คุณบาดเจ็บอยู่ในสภาวะเลวร้าย เขาก็ยังรูดทรัพย์ ไม่ช่วยเหลือในทันทีอยู่ดี

หากให้พูดสรุปสั้นๆ ชัดเจนว่าเจ้าหมอนี่ไม่ใช่คนดี!

ในที่สุดฉินเฟิงก็ทราบ

ว่าการแก้เผ็ดแรกที่เทพวูดูคิดทำร้ายเขาคืออะไร!

“ฉันต้องจ่ายเท่าไหร่?” ฉินเฟิงเอ่ยถาม

“แก่นสัตว์เทวะเลเวล A ! ” เทพวูดูกล่าว

แม้สัตว์เทวะเลเวล A จะอยู่ในระดับที่ผู้ใช้พลังเลเวล S

สังหารได้ แต่การควานหาการดำรงอยู่เช่นนั้นเป็นอะไรที่พบเจอได้ยากมาก

มิใช่สิ่งที่เลเวล S ธรรมดาจะหยิบออกมาใช้จ่ายได้โดยไม่คิดได้

แต่คนที่กล้าเข้ามาในเขตของบาฮามุท

จะใช่ผู้ใช้พลังธรรมดาๆได้อย่างไร? พวกเขาต้องมีความกล้าหาญ

ครอบครองทักษะอันยอดเยี่ยม!

“ก็ไม่ได้มากมายอะไร!” ฉินเฟิงนำแก่นอบิลิตี้สัตว์เทวะเลเวล A

ออกจากอุปกรณ์รูนมิติ มอบให้ซอร์

“ไม่เลว ในเมื่อทุกคนพร้อมแล้ว ก็เข้ามาได้!”

ซอร์ถ่ายทอดเสียงผ่านพลังสมาธิ จากนั้นกวาดแขนออกไป

ในอากาศที่ว่างเปล่าเริ่มเกิดสภาวะบิดเบี้ยว

การดำรงอยู่ที่มีลักษณะคล้ายวาฬกระโดดออกมา

นี่คือสัตว์ยักษ์มิติ วาฬกระสวย

เจ้าสิ่งนี้ไม่เพียงอยู่รวมกันเป็นฝูง แต่ยังพบเจอยากมาก

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเป็นเจ้านายมัน

วาฬกระสวยอ้าปากใหญ่

ฝูงชนก้าวเข้าไปข้างในด้วยท่าทีสงบราวกับเดินเข้าบ้าน

กึงงง!

วาฬกระสวยปิดปากของมัน อย่างไรก็ตามด้วยซี่ฟันที่ห่างพอให้ลมแทรกเข้ามาของมัน

ยังพอช่วยให้คนข้างในสามารถชมวิวทิวทัศน์ภายนอกได้ ไม่นาน

พวกเขาก็เข้าสู่พื้นที่มิติ

วาฬกระสวยลอยลำ บินออกจากสถานีอวกาศทันที

เพราะหากเดินทางโดยอยู่ในพื้นที่มิติ

คนข้างในก็ไม่จำเป็นต้องทานรับพลังงานจักรวาล ทั้งยังสามารถมองเห็น

ว่าค่อยๆเข้าใกล้ทวีปบาฮามุทไปเรื่อยๆ ยิ่งพลังงานรุนแรงเท่าไหร่

กลิ่นอายน่าหวาดกลัวที่ชวนให้ขนลุกก็ยิ่งคุกรุ่นมากขึ้นเท่านั้น

สิ่งเหล่านี้ก็เหมือนกับแรงโน้มถ่วงของแก่นอบิลิตี้จ้าวเหนือหัว

หากไม่มีวาฬกระสวยตัวนี้ แล้วพวกเขาต้องเดินทางเข้าสู่ทวีปบาฮามุทด้วยตัวเอง

เกรงว่าราคาที่ต้องจ่าย มันจะมากเกินไป

ยิ่งไปกว่านั้น แม้จ้าวเหนือหัวตกตายลง

แต่ยังมีจิตสำนึกหลงเหลืออยู่ หลังจากการเสียชีวิตของบาฮามุท

เขาแสดงเจตจำนงชัดเจนว่าไม่ต้องการให้ร่างถูกทำลาย

ดังนั้นรูนมิติที่นี่จึงมีเสถียรภาพมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะเปิดรอยแยกมิติโดยใช้ตัวเชื่อมมิติทั่วๆไป

ดังนั้นต่อให้เคยมาเยือนที่นี่ และใช้ศิลามิติบันทึกพิกัดเอาไว้

สุดท้ายมันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี

แน่นอน ในกรณีของสัตว์ยักษ์มิติมันต่างออกไป

ไม่ว่าจะเป็นวาฬกระสวยหรือเผ่าจิ้งจอกเก้าหางอย่างไป๋หลี หากต้องการสามารถเปิดใช้งานท่ามิติได้

วาฬกระสวยบินผ่านพื้นที่มิติ ทวีปบาฮามุทค่อยๆใกล้เข้ามา

ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ด้วยการเดินทางด้วยความเร็วสูงสุด

ไม่นานแผ่นดินก็ครอบคลุมทั้งวิสัยทัศน์ของพวกเขา

ทั้งหมดไม่สามารถเห็นดวงดาวเต็มท้องฟ้าอีกต่อไป

แต่ถูกแทนที่ด้วยแผ่นดินกว้างใหญ่แทน

เมื่อเข้ามาข้างใน คุณจะไม่ใช่คนนอกอีกต่อไป

แต่กลายเป็นสมาชิกของมัน

วาฬกระสวยร่อนลงจอดบนพื้น

โผล่ออกมาจากพื้นที่มิติขนาดย่อยของมัน

พลังในการการรับรู้ของทุกคนกลับมาอีกครั้งทันที

เพียงพริบตาพลังงานจากสวรรค์และปฐพีโถมทับลงบนร่างของพวกเขา

เพียงสูดลมหายใจก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพลังงาน

บนพื้นผิวของมิติแห่งนี้

มีพลังงานรุนแรงยิ่งกว่ามิติของพระเจ้าซะอีก

อย่างไรก็ตาม พลังงานนี้มิใช่พลังงานที่ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ

แต่มันเหมือนกับการแช่อยู่ในน้ำเน่า

มีพลังงานแห่งความมืดนับไม่ถ้วนคอยแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย กัดกร่อนให้ร่างกายเน่าเปื่อย

นี่แหละอำนาจงรูนแห่งความมืด

ต่อให้เป็นผํู้ใช้อบิลิตี้มืด

ก็ไม่สามารถทนต่อการกัดกร่อนดังกล่าวได้ เว้นแต่จะดูดซับอักษรรูนมืดเข้าสู่ร่างกาย

ทว่าอัตราเร็วในการดูดซับ

ยังไงก็ไม่เท่าความเร็วในการกัดกร่อนอยู่ดี

ซอร์ไม่สนใจสิ่งนี้ กายเนื้อในปัจจุบันมิใช่ร่างกายแท้ๆของเขา

หลังจากที่มันเน่าเปื่อย เขาค่อยไปหาศพใหม่ที่มีสภาพสมบูรณ์ก็ได้

เท่านี้ก็สามารถปกป้องจิตวิญญาณตนได้แล้ว

“มาถึงแล้ว กฏก็เหมือนเดิม ฉันจะมาปรากฏตัวที่นี่ทุกคืน

เพื่อเรียกเก็บค่าธรรมเนียมใหม่ สำหรับคนที่ไม่สามารถจ่ายได้

ก็ออกไปหาที่ตายเองซะ!”

ซอร์ฉีกยิ้มเหี้ยมเกรียม

คล้ายกับว่ากำลังรอคอยที่จะได้เห็นฉากที่พวกฉินเฟิงไม่สามารถจ่ายค่าธรรมเนียมได้

แต่มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว

เพราะการทำธุรกิจนี้ต้องให้เวลากับมัน และซอร์จะไม่ยอมทำอะไรที่ได้ไม่คุ้มเสีย สำหรับผู้ใช้พลังเลเวล

S เหล่านี้ ในมุมมองของเขา มันไม่ต่างจากฝูงแกะ

หากคิดผ่านด่านก็ต้องตัดขนตัวเองแลก

ขณะเดียวกันหากสังหารพวกมันแล้วได้กินเนื้อน้อยนิดเพียงครั้งเดียวก็ไม่คุ้ม

ไม่ดีเท่าปล่อยให้ออกไปหาของแล้วเก็บค่าธรรมเนียมซ้ำๆ

อย่างไรก็ตาม หากมีโอกาส เขาก็จะรับทำธุรกิจเล็กๆไปด้วยในตัว

ดวงตาของซอร์เบนมาตกบนร่างของฉินเฟิง

ความพยายาบาทในดวงตามิได้ปิดซ่อนเอาไว้ ในความคิดของเขา

ฉินเฟิงเป็นลูกแกะที่กำลังถูกขึ้นเขียง!

อีกเก้าคนเดินออกมาจากปากวาฬกระสวย ลอบมองคนอื่นๆด้วยความระแวง

ก่อนเลือกทิศแล้วแยกย้ายกันไปคนละทาง

“จอมมารซวนเฟิงสนใจเดินทางด้วยกันหรือไม่?” เช่าไท่กล่าวชักชวน

ฉินเฟิงหัวเราเย็นเยียบ เปิดปากกล่าวว่า

“ขอบคุณสำหรับน้ำใจของราชาเรือเดินสมุทร คุณพาฉันมาที่นี่ในครั้งนี้

ถือว่าฉันติดหนี้คุณ แต่คุณคงไม่ได้พามาเพราะหวังดีหรอกกระมัง?

ดังนั้นฉันจะไม่ฆ่าคุณ นี่ถือเป็นการตอบแทน สรุปหักล้างกัน

นับแต่นี้พวกเราไม่เป็นหนี้กันอีกต่อไป!”

ใบหน้าของเช่าไท่แข็งทื่อทันใด

แม้ว่าสิ่งต่างๆจะเหมือนกับที่ฉินเฟิงพูดจริงๆ แต่การที่ถูกฉินเฟิงตอกหน้าตรงๆ

ว่าจะไว้ชีวิตเขา มันยังคงทำให้ตนเองรู้สึกเสียศักดิ์ศรี