1/4

Ep.461 - แอปไซปิดกั้นข่าวสาร

สายตาของฉินเฟิงกลายเป็นเย็นชา ความโกรธลุกโชนในจิตใจ

เขาไม่คิดเลย ว่าในเวลาเพียงเสี้ยววินาที

กลับถูกสัตว์ร้ายชิงสมบัติตรงหน้าไป!

ในมือของฉินเฟิง

มีดกษัตริย์ครามถูกเรียกออกมาจากอุปกรณ์รูนมิติทันที วาดสะบัดออกไปเบื้องหน้า

วูซซซ

ลำแสงสีแดงม่วงอันเข้มข้นปะทุปกคลุมใบของมีดกษัตริย์คราม

แผ่รังสีร้อนแรงราวกับลาวา!

ซี่!

แม้ศัตรูจะสามารถวิวัฒไปถึงเลเวล D ระดับราชันย์แล้วก็ตาม

แต่ราชันย์มังกรตลบดินกลับไม่สามารถต้านทานได้เลย

เกล็ดหนาชั้นนอกที่เพิ่งได้รับมาปริแตกทันที

เสียงหวีดโหยหวนน่าเวทนาสะท้อนไปในอากาศ

ราชันย์มังกรตลบดินก้มหน้าลง มุดหนีลงดินทันที

“คิดหรือว่าจะหนีไปได้?”

พลังสมาธิของฉินเฟิงเริ่มขยับไหว รูนมหาศาลพรั่งพรูออกจากกาย

“แมกมาโลกันต์!”

ในพริบตา พื้นดินรอบตัวฉินเฟิงพลันแปรสภาพ กลายเป็นแอ่งลาวา

ราชันย์มังกรตลบดินที่เพิ่งมุดลงดินได้แค่ครึ่งแรกของลำตัว

อ้าปากใหญ่หวีดร้องน่าสังเวชอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา

เนื่องจากถูกกลบกลืนอยู่ใต้ธารลาวา

กระทั่งเกล็ดดั่งเกราะเหล็กกล้าที่เพิ่งวิวัฒนาการ

ยังถูกห่อหุ้ม ลาวาหนืดแทรกซึมลงไป กัดกร่อนแผดเผาเปลี่ยนมันเป็นขี้เถ้าทันที

ร่างอันใหญ่โตดิ้นสะบัดไปมา มันกำลังจะตายในอีกไม่กี่อึดใจ

ใบมีดของฉินเฟิงถูกปกคลุมไปด้วยลำแสงไสวอีกครั้ง

“ตาย!”

มังกรตลบดินถูกสับแยกออกเป็นสองซีกทันที

ซีกส่วนหลังยังคงดิ้นเร่า ครึ่งซีกส่วนหน้าจมหายไปในลาวา

ช่างน่าสงสาร ทั้งๆที่สามารถวิวัฒนาการเป็นระดับราชันย์ได้แล้วแท้ๆ

แต่สุดท้ายต้องจบชีวิตลงที่นี่

ฉินเฟิงขับเคลื่อนพลังสมาธิ

นำเอาก้อนกลมๆสองลูกที่จมอยู่ตายแอ่งลาวาขึ้นมา

ทุกท่านคาดเดาได้ถูกต้อง หนึ่งในสองคือผลึกชีพจรธรณี

อีกหนึ่งคือแก่นอบิลิตี้ของราชันย์มังกรตลบดิน

จากที่ลองสังเกตดู

ผลึกชีพจรธรณีเหมือนจะถูกดูดซับไปได้แค่ผิวบางๆชั้นนอกเท่านั้น

ภายในยังคงอัดแน่นไปด้วยพลังงาน

--ขนาดแค่ชั้นผิวบางๆยังสามารถเปลี่ยนสัตว์ร้ายเลเวล E

ให้กลายเป็นระดับราชันย์เลเวล D ได้ พลังงานของมันมีมากขนาดไหน

ลองจินตนาการเอาเถอะ

ฉินเฟิงเก็บสินสงครามทั้งสองชิ้นลงในอุปกรณ์รูนมิติ

เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าภูเขายกสูงขึ้นกว่าเดิมมาก

กลุ่มก้อนดินและหินกลิ้งหลุนๆลงจากภูเขา และในหมู่พวกมัน

มีผลึกชีพจรธรณีรวมอยู่ด้วย แมลงสัตว์ร้ายกระโจนเข้าช่วงชิงอย่างบ้าคลั่ง

“จี๊ จี๊!”

ด้วงเกราะคริสตัลตัวหนึ่งสามารถโฉบคว้าผลึกชีพจรธรณีมาได้

มันกลืนผลึกทั้งก้อนลงท้องอย่างรวดเร็ว ร่างกายพลันเกิดการเปลี่ยนแปลง

รัศมีแสงรอบตัวมัน ที่แต่เดิมเป็นสีดำ กลายเป็นสีทองไสว

และสุดท้ายเปลี่ยนรูปโปร่งใสราวกับคริสตัล

--ก้าวขึ้นสู่จักรพรรดิสัตว์ร้ายเลเวล D !

แค่คิดว่าอีกฝ่ายกินผลึกก้อนใหญ่แค่ไหนลงไป

ก็ชวนให้รู้สึกตื่นเต้นแล้ว!

ฉินเฟิงละความสนใจจากผลึกธรณีที่กระจัดกระจายอยู่รอบๆ

กระโจนเข้าหาจักรพรรดิสัตว์ร้ายเลเวล D โดยตรง

ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของฉินเฟิง

และกำลังภายในที่เทียบเท่าได้กับเลเวล B1 ผสานไปกับมีดกษัตริย์ครามที่ก้าวขึ้นถึงระดับอาวุธเทวะ

ครอบครองความคมอย่างหาที่ใดเปรียบ การสังหารจักรพรรดิสัตว์ร้าย

จึงกลายเป็นเพียงเรื่องง่ายดาย

“พลุไฟสุคราม!”

ประกายสีม่วงแดงปะทุออก

เจาะทะลวงชั้นเกราะของด้วงเกราะคริสตัลทันที

จักรพรรดิด้วง ไม่มีเวลาทันได้สำแดงความอหังกา

ถูกชิงสังหารตกตายโดยฉินเฟิง ผลึกธรณีและแก่นอบิลิตี้ในตัวมันก็ถูกเขาเอาไป!

เมื่อสิ้นใจ

พลังงานบริสุทธิ์จากจักรพรรดิด้วงเกราะคริสตัลก็ไหลเข้ามาในร่างของฉินเฟิง

ขณะเดียวกัน ภายในช่วงระยะเวลาสั้นๆ

แมลงสัตว์ร้ายนับไม่ถ้วนที่ปีนขึ้นมาบนภูเขา ได้วิวัฒจากระดับนายพลสัตว์ร้าย

ขึ้นเป็นระดับราชันย์ บางตัวโชคดีได้เลื่อนขั้นเป็นถึงระดับจักรพรรดิเลยก็ยังมี

กลิ่นอายของพวกมันผสมปนเป กวาดกระจายไปทั่วพื้นที่

เพียงสัมผัสโดน แข้งขาของผู้ใช้พลังเลเวล E ก็กลายเป็นอ่อนเปลี้ย

สั่นสะท้านจนไม่อาจก้าวเดิน

กระทั่งผู้ใช้พลังเลเวล D ก็ไม่เว้น สองเท้าก้าวไม่ออก

รู้สึกกดดันยากจะหายใจ

ฉินเฟิงตระหนักดี ว่าหากปล่อยทิ้งไว้ เกรงว่าอีกไม่กี่วัน

สัตว์ร้ายเหล่านี้ย่อมสามารถวิวัฒไปสู่เลเวล C เมื่อถึงเวลานั้น

ทุกกระเบียดนิ้วของภูเขาแห่งนี้ย่อมกลายเป็นสถานที่ต้องห้าม หากไม่แกร่งพอ มิอาจย่างกราย

นี่แหละคือเหตุผลที่ว่าทำไมฉินเฟิงถึงไม่ให้จิ่นเฟยกับคนอื่นๆลงมาช่วยค้นหา

เพราะเกรงว่าในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ทั้งหมดคงถูกกองทัพแมลงปิดล้อม

จบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ

ฉินเฟิงไม่ได้กังวลเกี่ยวกับการค้นหาผลึกธรณี

แต่ติดปัญหาตรงที่จะถูกพวกสัตว์ร้ายช่วงชิงไปก่อนถึงมือตนเอง  ….

งั้นทำไมถึงไม่ชิงฆ่าพวกมันให้จบๆไปเสียเล่า?

เมื่อเกิดความคิดนี้ ฉินเฟิงก็ไม่คิดยั้งมืออีกต่อไป

“สายฝนแห่งความตาย!”

สิ้นเสียง เมฆทะมึนพลันปรากฏขึ้นเหนือผืนฟ้า

แผ่ขยายปกคลุมไปกว่าครึ่งภูเขา เปลี่ยนดินแห้งๆให้ฉุ่มฉ่ำเป็นโคลนเหลว

เบื้องหลังของฉินเฟิงผุดปีกเพลิงฟ้างอกออกมา

เขาลอยตัวขึ้นในอากาศ กวาดมองแมลงสัตว์ร้ายเบื้องล่างที่พยายามดิ้นรน

และคืบคลานไปตามโคลน

เนื่องจากบนภูเขามีสัตว์ร้ายมากระจุกรวมตัวกันอยู่มากเกินไป

ดังนั้นเมื่อบางตัวสามารถกลืนกินผลึกธรณี แล้วเกิดการวิวัฒ ยกระดับเป็นราชันย์

ขนาดตัวเริ่มยืดขยาย จากแต่เดิมหนึ่งเมตร กลายเป็นสิบเมตร

สัตว์ร้ายแบบนี้

ร่างกายของมันย่อมกุมความได้เปรียบอย่างแท้จริง

เพียงแต่ว่า เนื่องจากร่างกายที่ใหญ่โต

เลยทำให้สายฝนแห่งความตายกระทบใส่ตัวมากตามไปด้วย

ส่งผลให้ร่างกายของมันอ่อนแอลงทันที

“ก้าวอัคคี!”

ไม่ยอมให้ทันตั้งตัว

ฉินเฟิงตัดผ่านอากาศเป็นเส้นตรงอย่างรุนแรง

ปรากฏกายขึ้นอีกทีเหนือหัวสัตว์ร้ายตัวนั้น

“ระบำดอกไม้ไฟ!”

ประกายแสงสว่างวาบ ภายใต้เปลวเพลิงสีดำแดง คมมีดร่ายระบำ

ตัดเฉือนหัวขนาดใหญ่ของสัตว์ร้ายตนนั้นทันที

ปุ …

เลือดทะลักอย่างบ้าคลั่ง

ฉินเฟิงไม่สนใจวัตถุดิบระดับราชันย์สัตว์ร้าย

ดังนั้นผลาญมันด้วยเพลิงโลกันต์โดยตรง

แผดเผาราชันย์ตนนั้นจนเหลือเพียงแก่นอบิลิตี้และผลึกธรณีที่ยังไม่ดูดซับโดยสมบูรณ์

จากนั้น ฉินเฟิงก็เพลิดเพลินไปกับการสังหาร

เข่นฆ่าอย่างบ้าคลั่ง

ขณะเดียวกัน ใต้ดินเกิดการขยายตัวอย่างต่อเนื่อง ทันใดนั้นเอง

พลันเกิดที่ราบสูงก่อตัวขึ้นบนยอดเขา ขยับขยายออกไป

ราวกับต้องการก่อรูปเป็นเทือกเขา

ปรากฏสัตว์ร้ายที่ได้กลืนผลึกธรณีลงไปขึ้นอย่างต่อเนื่อง

พวกมันทรงพลังกว่าเดิม ยกระดับกลายเป็นราชันย์ ไม่ก็จักรพรรดิ

เมื่อแก่กล้าพวกมันก็เริ่มคลานขึ้นมาจากพื้นดิน ..

ใครบ้างเล่าที่เก่งแล้วยังอยากมุดหัวอยู่ที่เดิม?

อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดสุดท้ายจบชีวิตลง กลายเป็นผีภายใต้คมมีดของฉินเฟิง

…

ฉินเฟิงไล่สังหารตลอดทั้งวันคืน

ทั้งร่างของเขาชะโลมไปด้วยเลือด เทือกเขาเองก็เริ่มขยับขยายไปอย่างต่อเนื่อง

ตำแหน่งยอดเขาที่ฉินเฟิงเคยหยุดยืนช่วงเช้า

ปัจจุบันได้กลายเป็นศูนย์กลางของเทือกเขาไปแล้ว

และที่นี่ ไม่เหลือสรรพเสียงใดๆคอยรบกวนอีกต่อไป

แน่นอน เหนือขึ้นไปบนผืนฟ้า

ผู้คนสามารถรับชมการต่อสู้ของฉินเฟิงได้อย่างเต็มตา

อย่างน้อย คนบนเรือเหาะทุกคน

ก็เห็นถึงการสำแดงอำนาจสังหารของฉินเฟิง

“แข็งแกร่งเกินไป .. ลูกพี่จะแกร่งเกินไปแล้ว

นี่มันขัดต่อเจตจำนงสวรรค์ชัดๆ!”

“ใช่ พอเห็นการต่อสู้ของเจ้านายแล้ว ฉันรู้สึกฮึกเหิม

เหมือนได้รับแรงบันดาลใจเลย แต่น่าเสียดายที่สัตว์ร้ายพวกนี้ไม่แข็งแกร่งพอ

เจ้านายเพียงยกมือก็กำราบมันได้โดยสิ้นเชิง

ไม่อย่างนั้นพวกเราคงได้เห็นพลังของเจ้านายมากกว่านี้”

“เขาแสดงความแข็งแกร่งให้ดูมากถึงขนาดนี้แล้ว นายยังต้องการเห็นอีกถึงขนาดไหนกัน?”

คนบนเรือเหาะ ทั้งหมดเฝ้ามองฉินเฟิงด้วยความตื่นเต้น

“คงมีเฉพาะคนที่แข็งแกร่งระดับลูกพี่เท่านั้นแหละ

ถึงจะสามารถเอาชีวิตรอดในสถานการณ์แบบนี้ได้”

“นั่นสิ เจ้าเมืองหวังเองก็ไม่พ้นเงื้อมมือเขา”

จิ่นเฟยถอนหายใจด้วยความอิจฉา

คนอื่นๆพยักหน้าเห็นด้วย

…

เมื่อเกิดเหตุการณ์ใหญ่โตเช่นนี้

ทั้งเมืองผูไซย่อมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือน เดิมพวกเขาส่งคนมาหาฉินเฟิงเหมือนกัน

แต่ถูกกองทัพแมลงสัตว์ร้ายขวางทางเอาไว้

เมื่อพบเจอกับกองทัพแมลง พวกเขาจึงถอยกลับ

เพื่อเตรียมรับมือกับพวกมันอย่างระมัดระวัง ทำกระทั่งตั้งด่านแนวหน้า

หมายต้านทานกองทัพสัตว์ร้าย

แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับกลายเป็นว่ากองทัพแมลงไม่ได้บุกเข้ามายังตำแหน่งของพวกเขา

แต่ปีนป่ายขึ้นไปบนภูเขาที่แทงยอดจากพื้นดินแทน

นอกจากนี้ ยังมีเหตุการณ์ประหลาดอีกอย่าง

เช่นสัตว์ร้ายที่เดิมทีเป็นเลเวล D1 หลังจากผ่านไปเพียงหนึ่งคืน

มันกลับยกระดับขึ้นมาถึง D6 แบบนี้เกรงว่าหากปล่อยไว้อีกวันนึง

มันอาจยกระดับขึ้นเป็นเลเวล C เลยก็ได้

เมื่อคิดถึงจุดนี้ ในหัวใจของแอปไซอดตื่นตระหนกไม่ได้

ทว่าเขาก็ยังคาดเดาไปอีกทางหนึ่ง

“มันจะต้องมีสมบัติอะไรบางอย่างปรากฏขึ้นแน่นอน!”

เพื่อพิสูจน์ข้อสงสัย แอปไซส่งคนไปปิดล้อมราชันย์สัตว์ร้ายเลเวล

D ที่เจอทันที และใช้กำลังพลที่มากกว่า สังหารมันลง

และเขาก็ได้รับผลึกชีพจรธรณี!

แอปไซสั่งการทุกคนทันที ให้ปิดกั้นข่าวสาร

อย่าปล่อยให้ผู้คนแพร่กระจายมันออกไป!