4/4

Ep.138

โหดร้ายหรือเมตตา

กระสุนนี้

ยิงทะลุเข้าใส่ต้นขาของอีกฝ่าย

จ้าวหยูและอีกสองคนเบนสายตามองไปตามต้นเสียงโดยสัญชาตญาณ

ในหัวใจเกิดความสงสัยว่าใครกันที่เป็นคนยิงมันออกไป

ทั้งสามพบว่าในมือของฉินเฟิงกำลังกุมไรเฟิลอยู่

นี่คืออาวุธปืนที่ปล้นมาจากนักเรียนของสถาบันซิต๋าก่อนหน้านี้

เนื่องจากฉินเฟิงไม่ได้พกอาวุธปืนติดตัวมาด้วย

หรือต่อให้มีเก็บไว้ในพื้นที่มิติของเสี่ยวไป๋ มันก็ไม่สะดวกที่จะนำออกมาใช้งาน

ยังไงก็ตาม

ยึดอาวุธคนอื่นมาใช้มันก็ไม่เห็นแปลกนี่? มันคือของฟรีแถมยังใช้งานได้ดีซะด้วย

ในเวลานี้ สีหน้าของฉินเฟิงยังคงสงบ

คล้ายไม่รู้สึกผิดใดๆที่ยิงฝ่ายตรงข้าม

แต่ทางจ้าวหยูและคนอื่นๆเริ่มมีสีหน้าซีดเผือด

ทั้งหมดจินตนาการถึงประสบการณ์อันน่าขมขื่นที่กำลังจะเกิดขึ้นกับชายคนนั้นต่อจากนี้

...

… ต้องตกเป็นอาหารของฝูงหมาป่า!

แต่ในเวลานั้นเอง

เสียงกระสุนปืนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ปัง!

ในสายตาของฉินเฟิง หนึ่งในฝูงหมาป่าที่อยู่ไกลออกไปหน้าสะบัดหงาย

กระเด็นไปกลางอากาศ เกิดพลุเลือดสาดกระเซ็นออกมาจากหัวของมัน

“เอ๋ง!”

หมาป่าร้องลั่น ล้มลงกับพื้น

ปัง ปัง ปัง!

เสียงอาวุธปืนดังขึ้นต่อเนื่อง

หมาป่าตนแล้วตนเล่าเริ่มถูกสังหารลง

นักเรียนจากสถาบันซิต๋าที่แต่เดิมทิ้งตัวลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง

เวลานี้อ้าปากค้าง เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น

หมาป่าสี่ตัวที่พยายามจะเข้ามาตะครุบเขาถูกยิงตายในนัดเดียวโดยกระสุนไรเฟิล

แล้วจู่ๆเขาก็เกิดความหวังขึ้นทันใด

“นั่นไม่ใช่หนึ่งในอาวุธปืนของนักเรียนสถาบันเราหรอกหรอ?

สามารถดึงประสิทธิภาพของ ‘แบล็คสกาย’

ออกมาได้มากถึงขนาดนี้ เขาจะต้องเป็นมือปืนที่ติดสิบอันดับแรกแน่ๆ”

นักเรียนคนนั้นไม่สนใจอาการบาดเจ็บที่ขา

เริ่มคืบคลานออกมาข้างหน้า

ปัง!

กระสุนอีกนัดหนึ่งยิงทะลุลงดินเบื้องหน้าเขา

เศษฝุ่นฟุ้งกระจาย

เห็นได้ชัดว่านี่คือคำเตือน!

เตือนว่าจงอยู่นิ่งๆ ห้ามขยับ!

ระหว่างนั้นเอง

เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกครั้ง หมาป่าอีกหลายตัวถูกสังหารตกตายลง

ไม่นาน ในฝูงหมาป่า อย่างน้อยก็มีเก้าตัวถูกยิงที่หัว

ส่วนตัวอื่นๆตัดสินใจม้วนหาง ล่าถอยไป

อาหารน่าลิ้มลองก็จริง

แต่ชีวิตสำคัญกว่า พวกมันไม่ต้องการให้ทั้งฝูงถูกทำลาย!

ฝูงหมาป่าถอนตัวกลับไป

กลิ่นอายเลือดโชยแตะจมูกนักเรียนสถาบันซิต๋า

ไม่นานเกินรอ

ร่างหลายร่างก็ปรากฏขึ้นในแนวสายตาของเขา

มีทั้งสิ้น 4 คน

เมื่อนักเรียนซิต๋าเห็นว่าเป็นนักเรียนจากเฉิงเป่ย รอยยิ้มยินดีของเขาก็หดหาย

ใบหน้าเปลี่ยนเป็นน่าเกลียด

“หนีไปดีๆคนเดียวไม่ได้ใช่ไหม?

ต้องลากคนอื่นไปตายด้วย ขอฉันตั้นหน้าแกหน่อยเถอะ” โจวฮ่าวบดสองมือตนเอง

เกิดเสียงกระดูกดังแกร๊กๆ

“ขอโทษที ฉันจะไปแล้ว ฉันยอมแล้ว”

นักเรียนซิต๋ากล่าวร้อนรน เขาขบคิดก่อนเอ่ยต่อ

“ฝากบอกมือปืนของพวกนายด้วยว่าขอบคุณ”

ว่าจบ ชายคนนั้นก็คอตก ดึงป้ายชื่อออก

และโยนไปให้โจวฮ่าว ต่อมาก็ถูกกลืนหายเข้าไปโดยรูนมิติ

โจวฮ่าวหัวเราะฮะฮ่าเสียงดัง

“ฉินเฟิง นายยิงมันแท้ๆ

แต่สุดท้ายกลับจบลงด้วยการได้รับคำขอบคุณ”

นักเรียนเมื่อครู่ไม่ทราบว่าด้วยซ้ำว่าฉินเฟิงเป็นคนยิงตน

เพราะท้ายที่สุดแล้ว มีนักเรียนแค่ 4 คนเดินเข้ามา

และอีกฝ่ายรู้ได้จากป้ายชื่อว่ามี 2 คนเป็นผู้ใช้วรยุทธโบราณ อีก 2

เป็นผู้ใช้อบิลิตี้ ดังนั้นเลยสรุปในจิตใจว่า

มือปืนอีกคนหนึ่งยังไม่ได้ปรากฏตัวขึ้น

สุดท้าย นักเรียนจากซิต๋าคนนั้น

ก็ยังไม่ทราบถึงความจริง เขาคิดได้เพียงว่า : ในปีนี้

โรงเรียนเฉิงเป่ยได้ปรากฏมือปืนอัจฉริยะขึ้นมาคนหนึ่งแล้ว

“รีบเก็บกวาดสนามรบเถอะ

แล้วพวกเราจะเปลี่ยนที่พักกัน” ฉินเฟิงไม่สนใจมุขตลกของโจวฮ่าว สั่งการโดยตรง

โจวฮ่าวพยักหน้า

ทั้งสี่ช่วยกันเก็บกวาดสินสงครามและข้าวของ มุ่งหน้าไปอีกทิศทางหนึ่ง

คืนนี้ชะตาช่างไม่เป็นใจ

เอาแน่เอานอนไม่ได้

ในสวนล่าใบไม้ผลิ ยามเช้าเงียบสงบ

ทว่ายามดึกราวกับนรกบนดิน สวนล่าเป็นสถานที่อันตรายจริงๆ

นักเรียนที่เข้ามาในสวนล่าใบไม้ผลิ

เริ่มเกิดความหวาดกลัวและถอยกลับไปวงนอก

มีกระทั่งบางคนยอมถอดป้ายชื่อถอนตัวออกจากสวนล่า

ในเวลานี้

นักเรียนหลายคนเริ่มย้อนนึกไปถึงคำพูดของชายชรา

‘ ฉันไม่ถึงขั้นต้องการให้พวกเธอโค่นมัน

ตราบใดที่สามารถหลีกเลี่ยงได้ก็ควรหลีกเลี่ยง

สรุปง่ายๆว่าจงรอดชีวิตกลับมาให้ได้!’

หลายคนเมื่อนึกถึงคำนี้

ก็ตระหนักได้ว่ามันคือความจริง ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจหยุด

เพียงคืนแรก ผู้คนจากทั้ง 5 สถาบัน

ด้วยเหตุผลต่างๆนาๆ ปัจจุบันลดหลั่นลงเหลือแค่ 1,000 คน!

ผ่านไปครึ่งคืน ฉินเฟิงก็ผุดลุกขึ้น

เดินไปตบไหล่ของโจวฮ่าวกับจางเทียน

“พวกนายไปพักผ่อนเถอะ”

เพราะเกรงว่าจะมีสัตว์ร้ายบุกเข้ามาในยามค่ำคืน

พวกเขาจึงผลัดกันเฝ้ายาม

เนื่องจากจ้าวหยูเป็นผู้หญิง

และเป็นผู้ใช้อบิลิตี้ ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ดังนั้นเธอเลยไม่ต้องมาช่วยเฝ้ายาม

ช่วงก่อนเที่ยงคืนเป็นโจวฮ่าวกับจางเทียนที่รับหน้าที่

ตอนนี้เลยเที่ยงคืนแล้ว ฉินเฟิงจึงมารับช่วงต่อ

“ถ้ามีเรื่องอะไรก็เรียกพวกเราได้เลยนะ”

“อ่า ไปพักเถอะ”

พอทั้งสองปลีกตัวไป

ฉินเฟิงก็ปีนขึ้นบนต้นไม้ใหญ่ สภาพแวดล้อมโดยรอบกลายเป็นมืดมนลง

เปิดใช้งานพลังพิเศษ : โอบกอดทมิฬ!

ไป๋หลีกระโดดลงจากไหล่ของฉินเฟิง

หยั่งเท้าลงบนอีกกิ่งไม้หนึ่งและ--

--ปุ้ง!

กลายร่างเป็นมนุษย์อีกครั้ง

เนื่องจากความมืดมิดไม่มีผลใดๆต่อการมองเห็นของฉินเฟิง

เขาจึงได้รับผลกระทบจากฉากตรงหน้าเข้าอย่างจัง

แต่โชคยังดีที่เขาเริ่มชินกับมันแล้ว

ไป๋หลีเริ่มหยิบเสื้อผ้าออกมา

และสวมใส่มันอย่างรวดเร็ว

รอจนเธอแต่งตัวเสร็จ ฉินเฟิงค่อยเอ่ยถาม

“ไปสำรวจมาเป็นยังไงบ้าง?”

“เอิ๊ก!” ไป๋หลีเรอเสียงดัง

“ไม่เลวเลยล่ะ ได้ผลไม้มาเยอะเลย!”

ฉินเฟิงไร้คำจะกล่าวไปพักหนึ่ง

บอกดีๆก็ได้ เรอแบบนี้มันไม่มากไปหน่อยเหรอ?

“ไหนล่ะผลไม้สมาธิ?” ฉินเฟิงเอ่ยถาม

“กำลังจะเอาให้พอดี”

ไป๋หลีวาดมือออก ในพริบตา

ผลไม้ขนาดใหญ่ก็ตกลงในอ้อมแขนของฉินเฟิง

ผลไม้นี้มีขนาดเท่าแตงโม

เส้นผ่านศูนย์กลางเกือบ 25 ซม. แต่มีลวดลายเป็นเส้นๆแปลกๆอยู่ด้านนอก

พอลองสังเกตดูคล้ายมีหลุมอยู่บนเปลือกผลไม้

“ฉันทำตามที่สั่งแล้ว

เหลือพวกมันทิ้งไว้ 3 ลูก” ไป๋หลีกล่าว

ต้นไม้สมาธิจะให้ผลแตกต่างกันไปในแต่ละปี

แต่ปีนี้มันให้ผลผลิตที่ดี กล่าวได้ว่ามากถึง 30 ผล

แต่ไป๋หลีกลับเหลือทิ้งไว้เพียง 1/10 เท่านั้น

ช่างเป็นเรื่องน่าสงสารสำหรับคนอื่นๆจริงๆ

ฉินเฟิงทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ภาวนาในใจ

“หวังว่าพวกอาจารย์คงไม่เข้ามาตรวจสอบเรื่องนี้นะ”

แม้ผลไม้สมาธิจะเป็นรางวัลของสวนล่า

แต่หากมันถูกขโมยไปจนเกือบหมด

ลองนึกดูสิว่าผู้คนในเมืองเฉิงหยางจะโกรธแค้นขนาดไหน

เพราะท้ายที่สุดแล้ว

นั่นคือสิ่งที่จะช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้แก่นักเรียน

ซึ่งส่วนใหญ่คงไม่พ้นนักเรียนทางฝั่งเขา แต่ในปีนี้กลับหยิบฉวยได้แค่ 3

ผลเท่านั้น

“ลองกินดูสิ มันอร่อยมากเลยนะ”

ไป๋หลียินดีนำเสนอเป็นอย่างยิ่ง

“อ่า จัดไป”

ฉินเฟิงชักมีดกษัตริย์ครามออกมา

คว้านเปิดรูขนาดเท่าฝ่ามือด้านบนผลไม้อย่างระมัดระวัง

หลังจากเปิดมัน

ภายในผลไม้ก็เผยโฉมออกมา

เขาค้นพบว่าภายในผลไม้นี้

แท้จริงแล้วเป็นของเหลวโปร่งใส มองดูเหมือนกับซุปวุ้นชามหนึ่ง

“นี่สินะผลไม้สมาธิ!”

ในชีวิตก่อนหน้า ฉินเฟิงไม่เคยได้เห็นมันมาก่อน

เพราะยังไงซะ นี่คือสิ่งจำเป็นสำหรับผู้ใช้อบิลิตี้ แต่เขาเป็นผู้ใช้วรยุทธโบราณ

ดังนั้นฉินเฟิงเลยไม่สนใจ ออกไปทุ่งล่าก็ไม่ใส่ใจถึงการดำรงอยู่ของผลไม้ชนิดนี้

แต่ปัจจุบัน เขามีโอกาสได้ลิ้มลองมัน!

อึก … อึก …

ฉินเฟิงยกซดอึกใหญ่ กลิ่นหอมหวานคล้ายกับนมไหลผ่านเข้ามาในลำคอ

เพียงไม่นาน ฉินเฟิงก็ดื่มผลไม้สมาธิทั้งลูกจนหมด

ภายในท้องของเขาเริ่มคันยิบๆ

ฉินเฟิงรู้สึกราวกับพลังงานจะระเบิดออกมา

พวกมันถูกหลอมรวมเข้าไปในทะเลจิตสำนึกของฉินเฟิง พลังสมาธิเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

พลังสมาธิของเขาไม่ได้ยกระดับมาพักหนึ่งแล้ว

เวลานี้มันค่อยๆไต่ขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ไม่นานเกินรอ

พลังสมาธิของฉินเฟิงก็ทะยานขึ้นสู่ระดับใหม่

ก้าวขึ้นเป็นเลเวล F4!

ขอบเขตในการรับรู้ของเขาเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก

ระยะพิสัยกลายเป็น 150 เมตร เขาสามารถมองเห็นทุกสิ่งในระยะนี้ได้อย่างชัดเจน

ควบคุมอาวุธปืนได้อย่างง่ายดาย ในขณะที่พลังสมาธิสามารถขยายวงกว้างไปถึง 4

กิโลเมตร!

“และยังไม่หมดแค่นี้หรอกนะ!”