1/4

Ep.123 -

กลิ่นอายของราชันย์สัตว์ร้าย

ไม่ทราบว่าเป็นเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นสร้างความตื่นตกใจให้แก่ผู้ที่ติดตามฉินเฟิงมาหรือไม่

เพราะจู่ๆก็มีบางคนล้มเลิกความคิดที่จะอยู่ในห้องใต้ดิน

และตัดสินใจกลับมาร่วมฝ่าวงล้อมกับเขา

และในกลุ่มที่กลับใจ

ส่วนใหญ่แล้วเป็นวัยรุ่นสาว

สรุปแล้ว ฉินเฟิงนำคนลงมา 200 คน

แต่พอกลับขึ้นไป ยังมีคนตามขึ้นมาด้วยอีกราวๆ 50 คน

“หลิวซู

พาคนที่ตามขึ้นมาจากชั้นใต้ดินขึ้นไปข้างบน หาเสื้อผ้าให้ใส่ซะ”

ตอนนี้เสื้อผ้าของพวกเธอถูกฉีกขาด

แทบจะไม่สามารถปกคลุมจุดสำคัญของร่างกายได้

ขณะเดียวกัน ภายในห้างยังมีคนอยู่กว่า 200 - 300 คน

และฉินเฟิงไม่ต้องการให้เกิดความวุ่นวายแบบในห้องใต้ดินอีกต่อไป

หลิวซูตอบรับ

และพาคนพวกสาวๆไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

โชคดีที่พื้นที่โซนในห้างถูกเก็บกวาดแล้วโดยฉินเฟิง

ดังนั้นจึงไม่มีพวกแมลงออกมาก่อความรังควาน

ขณะเดียวกัน

ปัจจุบันสภาพอากาศเริ่มมืดลง และดูเหมือนว่ากลิ่นมนุษย์ของที่นี่จะแรงเกินไป

พวกแมลงจากภายนอกเริ่มทยอยมารวมตัวกันทีละเล็ก ทีละน้อย

ล้อมห้างสรรพสินค้าจากทุกทิศทาง

ฉินเฟิงนั่งขวาทับซ้าย หลับตาลง

ขณะเดียวกันก็มองเข้าไปในตันเถียน

เขาเพิ่งสังหารผู้ใช้วรยุทธโบราณไป

เลยได้รับกลุ่มหมอกมาเพิ่มอีกจำนวนหนึ่ง

ฉินเฟิงเริ่มใช้พลังพิเศษดูดกลืน

กลุ่มหมอกไหลผ่านซับผ่านเส้นลมปราณ

ถูกกลั่นกรอง และเปลี่ยนกลับมาเป็นกำลังภายในของฉินเฟิงอย่างรวดเร็ว

“ทักษะลับกลืนดาราเริ่มทรงพลังมากขึ้นเรื่อยๆแล้วสิ”

ฉินเฟิงสัมผัสได้

ว่าในช่วงที่กำลังภายของเขาเพิ่มขึ้น

ทักษะลับกลืนดาราเองก็แข็งแกร่งยิ่งขึ้นเช่นกัน

ตลอดทั้งกายคล้ายปรากฏสนามแม่เหล็กแรงดึงดูดขึ้นจางๆ

กลืนกินพลังงานแห่งจิตวิญญาณของฟ้าดินอย่างต่อเนื่อง

เมื่อเสร็จสิ้นกระบวนการ

ฉินเฟิงได้รับเพิ่มมาอีก 5 กลุ่มหมอกกำลังภายในจากการสังหารในครั้งนี้

หากบวกกับจำนวนกลุ่มหมอกที่มีก่อนหน้า จะเท่ากับว่าเขามีกำลังภายในอยู่ทั้งสิ้น

50 กลุ่มหมอก

หรือเรียกอีกอย่างว่ามีกำลังภายในมากกว่าผู้ใช้วรยุทธโบราณเลเวล

F9 ถึง 5 เท่า!

“ฟู่ว … ”

ฉินเฟิงผ่อนลมหายใจ ค่อยๆเผยอเปลือกตาขึ้น

ระหว่างกำลังทำสมาธิ

ไป๋หลีนั่งลงเคียงข้าง และเธอคงจะเบื่อเกินไป เพราะเมื่อฉินเฟิงลืมตาขึ้น

ก็พบว่าเธอเปิดเกมในอุปกรณ์สื่อสารเล่นซะแล้ว

และห่างออกไปราวๆ 5

เมตรจากตำแหน่งที่เขานั่ง ยังมีวัยรุ่นสาวคนหนึ่งยืนรออยู่อย่างเงียบๆ

เธอเป็นวัยรุ่นสาวที่ฉินเฟิงมอบอาวุธให้ในห้องใต้ดิน

“มิสเตอร์ฉิน

เรื่องก่อนหน้านี้ขอบคุณมากนะคะ” ปัจจุบันอารมณ์ของเธอกลับมามั่นคงแล้ว

แม้รอบตาจะยังบวมแดง มุมปากแตก แก้มช้ำ ทว่าคู่ดวงตากลับเปล่งประกายสดใส

“ก่อนหน้านี้ขออภัยที่ยังไม่ได้แนะนำตัว

ฉันชื่อว่าแชงนา”

“อ้อหวัดดี” ฉินเฟิงพยักหน้า

“ฉันชื่อฉินเฟิง ส่วนนี่คือแฟนของฉันไป๋หลี”

ไป๋หลียกมือขึ้นโบกไปมา

แต่สายตายังจดจ่ออยู่กับเกม

แชงนายิ้ม “แฟนของคุณน่ารักมากๆเลย”

เมื่อได้รับคำชม

ฉินเฟิงก็มองแชงนาในแง่ดีมากขึ้น

แต่คำชมของแชงนาก็ไม่ได้เกินจริง

เพราะไป๋หลีราวกับเป็นเทพธิดาที่สมบูรณ์แบบจริงๆ

เมื่อเทียบกับฝ่ายตรงข้าม

มันทำให้แชงนารู้สึกละอายใจในรูปลักษณ์ของตัวเอง

“อุปกรณ์สื่อสารของพวกเราถูกคนพวกนั้นทำลายไปตั้งแต่เมื่อวาน

ก็เลยไม่ได้รับข้อมูลข่าวสารใหม่ๆ แต่ฉันเพิ่งได้ยินมาจากคนในกลุ่มของคุณ

ว่าคุณเป็นที่แข็งแกร่งมาก ไป๋หลีเองก็แข็งแกร่งมากเหมือนกัน!”

บางทีอาจเป็นเพราะกลัวว่าฉินเฟิงจะไม่เข้าใจถึงความหมายที่ตัวเองจะสื่อออกไป

แชงนาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากว่า

“ฉันเองก็เพิ่งได้รับการฉีดยากระตุ้นในปีนี้ และในวันที่ห้า

ฉันก็สามารถปลุกพลังวรยุทธโบราณให้ตื่นขึ้นเองได้!”

--แค่วันที่ 5

ก็สามารถตื่นขึ้นเองได้แล้ว นี่ถือว่าเป็นคนที่มีพรสวรรค์มาก! เพราะขนาดโจวฮ่าว

กว่าจะตื่นขึ้นยังต้องใช้เวลาอีกเป็น 10 วันหลังจากนั้น

นี่ยังไม่นับรวมพวกยาเสริมแกร่งหรือของต่างๆที่ฉินเฟิงมอบให้เขาอีกนะ

แน่นอน

พรสวรรค์ทางกายภาพเป็นหนึ่งตัวการสำคัญที่บ่งบอกถึงความสามารถในอนาคต

บนใบหน้าของแชงนาปรากฏรอยยิ้มขมขื่น

“ก่อนหน้านี้ฉันหวาดกลัวอันตราย เลยไม่กล้าที่จะต่อสู้

ฉันไม่อยากฝึกฝนเพราะกลัวจะได้รับบาดเจ็บ

เลยเก็บงำพลังของตัวเองไว้ในส่วนลึกของหัวใจ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว

ว่าทำแบบนั้นมันโง่แค่ไหน!”

ทั้งๆที่นี่คือโลกที่คนแข็งแกร่งเป็นใหญ่

แต่สำหรับบางคนอย่างเช่นเธอ กลับไม่รู้ว่าจะดูแลและเพิ่มพูนความแข็งแกร่งที่ว่านั่นอย่างไร

“ฉินเฟิง

ฉันได้ยินมาว่าคุณคือผู้ใช้อบิลิตี้

แต่ขณะเดียวกันก็เป็นผู้ใช้วรยุทธโบราณที่แข็งแกร่ง เพราะฉะนั้นฉัน …

ฉันขอติดตามคอยเรียนรู้วรยุทธโบราณจากคุณจะได้ไหม

ได้ยินมาว่าคุณมีสถานชุมชนเป็นของตัวเอง .. ”

ฉินเฟิงรับฟังอย่างตั้งใจ

เขาทราบดีว่าประสบการณ์ที่วัยรุ่นสาวได้รับน่าสงสารเพียงใด

เขาพาลคิดไปไกลถึงขนาดว่า ในชีวิตก่อนหน้า

ชีวิตของวัยรุ่นสาวคงไม่พ้นจบลงในเมืองนี้

แต่ด้วยการเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของฉินเฟิง

เท่ากับเป็นการบิดผันประวัติศาสตร์ของเมืองหาน ส่งผลให้หลายคนที่น่าจะเสียชีวิต

สามารถอยู่รอดต่อไปได้ แม้จะมีบางคนที่ตายลงเพราะฝีมือเขาก็ตาม!

ฉินเฟิงมองไปยังแชงนาที่กำลังแสดงออกถึงความมุ่งมั่นในแววตา

เปิดปากกล่าว

“ถ้าเธอสามารถปกป้องชีวิตตัวเองจนรอดออกไปจากเมืองหานได้

ฉันก็ยินดีต้อนรับสู่สถานชุมชนของฉัน”

ประโยคนี้ แม้จะไม่เชิงตกลง

แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธคำขอของแชงนา

วัยรุ่นสาวรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง

“ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ!”

เสร็จธุระ

แชงนาก็ไม่คิดรบกวนฉินเฟิงอีกต่อไป เพราะเธอเองก็ต้องการพักผ่อน

และกินอาหารเช่นกัน มิฉะนั้นคงไม่สามารถเอาชีวิตรอดในวันพรุ่งนี้!

หลังจากนั้นฉินเฟิงก็พักผ่อนต่ออีกเล็กน้อย

เพื่อเตรียมตัวออกไปข้างนอกอีกครั้ง

-----

ยามค่ำคืนคือช่วงเวลาที่ปลอดภัยที่สุด

และยังเป็นโลกของฉินเฟิง

เขานำไป๋หลีเดินเข้าไปในความมืดมิด

แฝงตนกลืนไปกับเมืองที่ล่มสลาย ควบม้าศึกกระโจนขึ้นไปบนอาคารโดยไร้สรรพเสียง

ที่ต้องขึ้นที่สูง

เพราะเป้าหมายของเขาในคราวนี้ ไม่ใช่การล่า

ดังนั้นตลอดเส้นทางเลยไม่คิดเดินทางอย่างเปิดเผย หรือดึงดูดความสนใจใดๆแก่พวกสัตว์ร้าย

“เจอแล้ว!”

ที่นี่คือป้อมปราการจราจรที่อยู่ห่างไกลจากประตูเมือง

หรือถ้าจะพูดให้ถูกต้องก็คือ มันก็เหมือนกับสถานีขนส่งของสถานชุมชนเฉิงเป่ย

เป็นที่จอดรถศึกก่อนออกสู่ภายนอก และปัจจุบันมีรถบัสดัดแปลงเป็นรถศึกจอดอยู่ 3

คันที่นี่

เนื่องจากรถศึกเหล่านี้ต้องแล่นผ่านทุ่งล่า

ดังนั้นกระจกรถไม่เพียงป้องกันการโจมตีจากสัตว์ร้าย

แต่มันยังมีกำแพงเหล็กกั้นอีกชั้นอยู่ด้านนอก และมีป้อมปืนติดตั้งไว้อยู่ด้านบน

ฉินเฟิงเดินเข้าไปในรถ

แต่พบว่ามันไม่มีกุญแจ อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับฉินเฟิง

เขาสลับสายไฟเล็กน้อย รถก็ถูกสตาร์ทจนติด!

เมื่อเกิดเสียงดัง

สัตว์ร้ายรอบๆที่ได้ยินก็ใกล้เข้ามาเป็นธรรมดา

“ไป๋หลี ใช้แรงกดดันของเธอ

บังคับให้พวกมันหวาดกลัวและถอยหนีไป”

“โอ้ว! ของกล้วยๆ”

ไป๋หลีปลดปล่อยกลิ่นอายออกมาทันที

แมลงสัตว์ร้ายที่รับรู้ได้ถึงแรงกดดันระดับราชันย์ พากันตื่นตระหนก และถอยหนีไป

รถคันแรกสตาร์ทติด

ฉินเฟิงก็นำเชือกไปพ่วงกับรถอีกคัน แล้วขับมุ่งหน้าสู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ราวๆ 20 นาทีต่อมา

รถก็จอดลงด้านนอกสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ขณะนี้พวกแมลงสัตว์ร้ายเตลิดด้วยความหวาดกลัวจากแรงกดดันของไป๋หลี

พลังสมาธิของฉินเฟิงครอบคลุมทั้งตำแหน่งสถานเลี้ยงเด็ก

และค้นพบว่าภายในไม่มีแมลงสัตว์ร้ายก็จริง แต่ก็ไม่พบถึงสัญญาณชีวิตของผู้คนเช่นกัน

แน่นอน

ว่านี่ไม่ได้หมายความว่าเด็กๆตายหมดแล้วภายใต้เงื้อมมือศัตรู ตรงกันข้าม

มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเขา ทั้งหมดแค่ไปซ่อนตัวอยู่ในชั้นใต้ดิน

แม้ว่าฉินเฟิงจะเพิกเฉยต่อเสียงตะโกนขอความช่วยเหลือผ่านอุปกรณ์สื่อสาร

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ได้ยินมัน ท่ามกลางเสียงเหล่านั้น

เขาได้ยินมาว่าในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเมืองหาน ถึงจะมีขนาดเล็ก

แต่ก็มีกำพร้าติดอยู่มากกว่า 100 คน

ดังนั้นรถสองคันนี้น่าจะเพียงพอต่อการบรรทุกพวกเขา

“ไป๋หลี

เธอช่วยทิ้งกลิ่นอายไว้ที่นี่ได้ไหม พวกสัตว์ร้ายตัวอื่นๆจะได้ไม่เข้ามาใกล้” ฉินเฟิงถาม

แต่พอนึกไปถึงวิธีที่สัตว์ร้ายทิ้งกลิ่นอายเอาไว้เบื้องหลังได้

ทันใดนั้นฉินเฟิงก็เกิดความคิดชั่วร้ายขึ้น!

ไป๋หลีพยักหน้า

“ได้สิ”

ว่าจบ ภายใต้การเฝ้ามองของฉินเฟิง

ไป๋หลีพลันกระชากเส้นผมตัวเองออกมา

“ฟิ้ว--”

ไป๋หลี่เป่ามัน พัดพาเส้นผมเหล่านั้นลอยออกไป

และตกลงบนรถบัส

“เอาล่ะ ถ้ามีผมอยู่ในนั้น

พวกแมลงจะไม่มีทางเข้ามาใกล้แน่นอน!”

ทันใดนั้นฉินเฟิงก็ตระหนักได้ว่าก่อนหน้านี้ตนคิดมากเกินไป

เขาอุตส่าห์จินตนาการว่าไป๋หลีจะทำแบบพวกสัตว์ตัวอื่นๆ อย่างการฉี่เพื่อทิ้งกลิ่นตัวเองไว้ซะอีก

“เอาล่ะๆ ไปกันเถอะ”

ฉินเฟิงกระโดดขึ้นควบม้าศึก

เดินทางกลับพร้อมไป๋หลี