มองใบหน้าจริงจังของโอวหยางหมิงอี้ จูอู๋หยางก็นึกถึงท่านป้าจูว่านจื่อขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

หลายปีก่อน ตอนที่เขาเดินทางมาถึงสำนักไป๋ตู้เหมินใหม่ๆ ท่านป้าจูว่านจื่อก็ทำสีหน้าจริงจังแบบเดียวกับโอวหยางหมิงอี้ บอกกับเขาว่าต้องแสดงพรสวรรค์และฝีมือออกมาให้เต็มที่ จึงจะได้รับผลประโยชน์สูงสุด

แต่ไม่คิดเลยว่า เพิ่งจะก้าวเข้าสู่สำนักไป๋ตู้เหมินได้ไม่ทันไร ก็ได้ยินเสียงระฆังดังขึ้นเก้าครั้ง ปรมาจารย์ตระกูลจูสิ้นลมหายใจ เขาจึงต้องปิดบังตัวเองอีกครั้ง ไม่กล้าพัฒนาฝีมืออย่างเต็มที่

บัดนี้ ได้ยินคำพูดเดียวกันนี้จากปากของโอวหยางหมิงอี้ ทำให้จูอู๋หยางรู้สึกแปลกๆ นี่มัน... ปากกาฬชัดๆ!

ทว่าแม้จะไม่ใช่ปากกาฬ แต่เมื่อไปถึงสำนักว่านตู้เหมินแล้ว เขาก็จะไม่แสดงพรสวรรค์และฝีมือที่แท้จริงออกมาอย่างเด็ดขาด

เขามีระบบช่วยเหลือเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ความเร็วในการพัฒนาฝีมือจึงรวดเร็วกว่าคนอื่นมาก หากให้ผู้ฝึกตนคนอื่นล่วงรู้ถึงความเร็วที่แท้จริงของเขา พวกเขาจะต้องคิดว่าเขามีเคล็ดลับหรือสมบัติล้ำค่าอย่างแน่นอน

ต่อให้จะแสดงฝีมือ เขาก็จะแสดงออกมาภายใต้กฎเกณฑ์เท่านั้น หลีกเลี่ยงการตกเป็นเป้าสายตา ป้องกันไม่ให้ถูกผู้ไม่หวังดีหมายหัว

แน่นอนว่าสิ่งนี้จะไม่ส่งผลต่อการพัฒนาฝีมือของเขา ขอเพียงสำนักว่านตู้เหมินมอบสภาพแวดล้อมในการบ่มเพาะพลังที่ดี ไม่กดดันเขามากเกินไป เหมือนกับที่อยู่ในวังหลวงและสำนักไป๋ตู้เหมิน เขาก็พอใจแล้ว

หากไม่จำเป็นจริงๆ ใครเล่าจะอยากปิดบังตัวเอง ไม่อาจพัฒนาฝีมือได้อย่างเต็มที่!

ขอเพียงแสดงฝีมือที่เหมาะสมในเวลาที่เหมาะสม เก็บซ่อนไพ่ตายเอาไว้บ้าง ก็เพียงพอแล้ว

จูอู๋หยางแย้มยิ้ม พยักหน้าอย่างเห็นด้วย ราวกับว่ารับฟังคำพูดของโอวหยางหมิงอี้

จากนั้น จูอู๋หยางก็ได้รับข้อมูลเกี่ยวกับสำนักว่านตู้เหมินจากโอวหยางหมิงอี้มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นวิชาอาคมขั้นสูง คัมภีร์วิชาเซียนขั้นสูง เคล็ดวิชาเซียนขั้นสูง... มากมายนับไม่ถ้วน แม้กระทั่งวิชาอาคม วิชาฝึกตน และเคล็ดวิชาเซียนระดับตำนานที่เหนือกว่าขั้นสูง...

รวมถึงยาเม็ดโอสถขั้นสูง ยาเม็ดโอสถขั้นสูงสุด สมุนไพรล้ำค่าในตำนาน วัสดุปรุงยาและยาเม็ดที่ล้มเหลวจำนวนนับไม่ถ้วน เครื่องรางวิเศษมากมาย... และอาวุธวิเศษที่ทรงพลังกว่าเครื่องรางวิเศษ...

แน่นอนว่ายังมีโอกาสต่างๆ ดินแดนลับแล ถ้ำโบราณ และหญิงงามแห่งโลกเซียน...

ฟังแล้วก็ทำให้จูอู๋หยางรู้สึกเลือดลมสูบฉีด อยากจะรีบบุกไปยังสำนักว่านตู้เหมิน ยึดครองสำนักแห่งนี้มาเป็นของตัวเองเสียเดี๋ยวนี้

ทว่าเมื่อได้ยินโอวหยางหมิงอี้พูดถึงเหล่ายอดฝีมือของสำนักว่านตู้เหมิน เขาก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมาทันที

"อู๋หยาง ที่ผ่านมาข้าไม่เคยเล่าเรื่องขอบเขตพลังที่อยู่เหนือระดับก่อกำเนิดให้เจ้าฟัง เพราะกลัวว่าเจ้าจะทะเยอทะยานเกินตัว จนส่งผลต่อการบ่มเพาะพลัง" โอวหยางหมิงอี้กล่าวอย่างจริงจัง "ในเมื่อตอนนี้เจ้าก้าวสู่ระดับแก่นทองคำ ใกล้จะได้เดินทางไปยังสำนักว่านตู้เหมินแล้ว ข้าก็ควรจะเล่าเรื่องขอบเขตพลังที่อยู่เหนือระดับก่อกำเนิดให้เจ้าฟังเสียที"

"ก่อนหน้านี้ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วว่า ผู้ที่สามารถทะลวงขีดจำกัดสู่ระดับก่อกำเนิดได้ ล้วนมีสิทธิ์ได้รับการขนานนามว่าเป็นปรมาจารย์ หรือไม่ก็ยอดฝีมือ มีอายุยืนยาวกว่าสามพันปี เป็นรากฐานของตระกูลเซียน"

"ยอดฝีมือระดับก่อกำเนิดสามารถควบคุมเครื่องรางวิเศษขั้นสูงและขั้นยอดเยี่ยมได้อย่างอิสระ สามารถใช้สุดยอดวิชาอาคม มีพลังอำนาจอันน่าเหลือเชื่อ เพลิงก่อกำเนิดยังเป็นหนึ่งในเปลวเพลิงขั้นสูงที่ใช้ในการปรุงยาเม็ดโอสถ"

พูดถึงตรงนี้ โอวหยางหมิงอี้ก็เว้นวรรคเล็กน้อย สีหน้าดูเคร่งขรึมขึ้น "เหนือกว่าระดับก่อกำเนิด ก็คือระดับแปรเทพ ได้รับการขนานนามว่าเป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่ สามารถควบคุมพลังแห่งฟ้าดิน มีอายุยืนยาวกว่าห้าพันปี เปลี่ยนแปลงพลังวิญญาณ สามารถใช้สุดยอดวิชาอาคมที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม สามารถควบคุมอาวุธวิเศษขั้นล่างได้อย่างอิสระ ใกล้เคียงกับเซียน"

"ด้วยเหตุนี้ ผู้ฝึกตนระดับแปรเทพจึงได้รับการขนานนามว่าเป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่ แต่ละคนล้วนมีคุณสมบัติที่จะก่อตั้งสำนักเซียนเป็นของตัวเอง สามารถสร้างสุดยอดวิชาลับและวิชาฝึกตนขึ้นมาได้มากมาย นับว่าเป็นปรมาจารย์แห่งยุคสมัย"

"แล้วเหนือกว่าระดับแปรเทพเล่า?" เสียงของจูอู๋หยางแหบแห้งเล็กน้อย ผู้ฝึกตนระดับแปรเทพก็แข็งแกร่งถึงเพียงนี้แล้ว ไม่รู้ว่าเหนือขึ้นไปจะมีผู้แข็งแกร่งขนาดไหน

"เหนือกว่าระดับแปรเทพ!" โอวหยางหมิงอี้สูดหายใจเข้าลึก "หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดินยิ่งขึ้น สามารถควบคุมพลังแห่งฟ้าดินได้มากขึ้น สามารถเปลี่ยนแปลงผืนมหาสมุทรให้กลายเป็นผืนแผ่นดิน หรือแปรเปลี่ยนภูเขาให้กลายเป็นที่ราบได้ พวกเขาคือผู้แข็งแกร่งที่แท้จริง!"

"เหนือกว่าระดับแปรเทพ ก็คือระดับหลอมสูญตา มีอายุยืนยาวถึงหนึ่งหมื่นปี ดังนั้น ผู้ฝึกตนระดับหลอมสูญตาแต่ละคนจึงได้รับการขนานนามว่าเป็นสุดยอดปรมาจารย์ เมื่อเทียบกับมนุษย์ธรรมดาแล้ว พวกเขาแทบจะไม่มีวันตาย หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน มีชีวิตเป็นอมตะ ส่วนรายละเอียดที่มากกว่านี้ ข้าก็มิทราบได้"

จูอู๋หยางรู้สึกตกตะลึง "เหนือกว่าระดับหลอมสูญตา ยังมีอีกหรือ?"

"ระดับหลอมกายา อายุยืนยาวสามหมื่นปี แทบจะไม่มีวันตาย ไม่มีผู้ใดสังหารได้!" โอวหยางหมิงอี้กล่าวด้วยแววตาเคารพ "ผู้อุปถัมภ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสำนักว่านตู้เหมินก็คือสุดยอดปรมาจารย์ระดับหลอมกายา เพราะมีท่านผู้นี้อยู่ สำนักว่านตู้เหมินของเราจึงสามารถก้าวขึ้นเป็นหนึ่งในสุดยอดสำนักเซียนแห่งแดนใต้ ครอบครองดินแดนเกือบหนึ่งในสามของแดนใต้"

"หากปราศจากสุดยอดปรมาจารย์ระดับหลอมกายาท่านนี้ สำนักว่านตู้เหมินคงต้องล่มสลายไป ไม่มีคุณสมบัติที่จะถูกเรียกว่าสุดยอดสำนักเซียน เช่นนี้แล้ว คงพอจะเห็นได้ว่าสุดยอดปรมาจารย์ระดับหลอมกายานั้นยิ่งใหญ่เพียงใด"

จูอู๋หยางเงียบไปครู่หนึ่ง "แล้วเหนือกว่าระดับหลอมกายาเล่า?"

"ไม่ทราบได้!" โอวหยางหมิงอี้ส่ายหน้า "ฝึกลมปราณ สร้างรากฐาน แก่นทองคำ ก่อกำเนิด แปรเทพ หลอมสูญตา หลอมกายา... นี่คือเจ็ดขอบเขตพลังที่ข้ารู้ ส่วนเหนือกว่านี้จะเป็นอย่างไร ข้าก็มิทราบได้ แต่คาดว่าน่าจะมีขอบเขตพลังที่สูงส่งกว่านี้อยู่ เพราะแดนใต้ของเรานั้น เมื่อเทียบกับทั่วทั้งทวีปตงหยวนแล้ว ถือว่าค่อนข้างทุรกันดาร"

"พื้นที่อื่นๆ อุดมสมบูรณ์กว่ามาก ย่อมสามารถให้กำเนิดผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งกว่านี้ได้ แต่เรื่องนั้น คงไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำตัวเล็กๆ อย่างข้าจะล่วงรู้ได้ เจ้าต้องไปค้นหาคำตอบด้วยตัวเองในอนาคต"

จูอู๋หยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ในเมื่อสำนักว่านตู้เหมินมีสุดยอดปรมาจารย์ระดับหลอมกายาอยู่ เช่นนั้นแล้ว ผู้นำของแต่ละยอดเขาก็น่าจะเป็นสุดยอดปรมาจารย์ระดับหลอมสูญตาทั้งหมดสินะ?"

"ไม่ใช่เช่นนั้น" โอวหยางหมิงอี้กล่าว "โดยทั่วไปแล้ว ผู้นำยอดเขาจะถูกคัดเลือกจากเหล่าศิษย์สืบทอด มีเพียงศิษย์สืบทอดเท่านั้นที่มีคุณสมบัติเป็นผู้นำยอดเขาได้"

"ศิษย์สืบทอดที่แข็งแกร่งที่สุด ย่อมได้เป็นประมุขแห่งว่านตู้เหมิน ส่วนศิษย์สืบทอดคนอื่นๆ ที่มีความสามารถรองลงมา ก็จะได้เป็นผู้นำของแต่ละยอดเขา ไม่ว่าจะเป็นประมุขหรือผู้นำยอดเขาล้วนถูกคัดเลือกจากสงครามศิษย์สืบทอด"

จูอู๋หยางรู้สึกประหลาดใจ "ศิษย์สืบทอดของสำนักว่านตู้เหมินช่างได้เปรียบเสียจริง"

"แน่นอนอยู่แล้ว" โอวหยางหมิงอี้ยิ้ม "ศิษย์สืบทอดมีสิทธิ์ศึกษาคัมภีร์วิชาและเคล็ดวิชาต่างๆ ของยอดเขานั้นๆ ได้ทั้งหมด แม้แต่คัมภีร์วิชาและเคล็ดวิชาขั้นสูงสุดก็สามารถศึกษาได้ แถมยังได้รับการขนานนามว่าเป็นรัชทายาท มีศักดิ์ศรีและอำนาจล้นฟ้า แม้จะมีพลังเพียงแค่ระดับก่อกำเนิดและแปรเทพ แต่ก็มีศักดิ์ศรีเทียบเท่ากับสุดยอดปรมาจารย์ระดับหลอมสูญตาของสำนักเล็กๆ บางแห่ง ที่สำคัญที่สุดคือ พวกเขายังได้รับสิทธิพิเศษและทรัพยากรต่างๆ มากมาย เหนือกว่าศิษย์ชั้นในคนใดๆ บางอย่างก็เทียบเท่ากับสุดยอดปรมาจารย์ระดับหลอมสูญตา"