เหล่าผู้ฝึกตนที่อยู่รอบๆ ร้านยาอู๋หยางต่างก็ดูออกว่า อู๋ชางกำลังใช้อำนาจข่มขู่ บังคับให้จูอู๋หยางและร้านยาอู๋หยางต้องรับผิดชอบในสิ่งที่พวกเขาไม่ได้ทำ เพื่อที่จะฉวยโอกาสยึดครองร้านยาอู๋หยาง

ถ้าหากอยากจะใส่ร้ายป้ายสีใคร ก็หาเรื่องมาใส่ความได้ไม่ยาก!

อู๋ชางไม่แม้แต่จะหาข้ออ้างที่สมเหตุสมผล ก็คิดจะโยนความผิดให้คนอื่น ท่าทางของเขาน่ารังเกียจจริงๆ

เผชิญหน้ากับการกระทำที่เอาแต่ใจและบ้าคลั่งเช่นนี้ สีหน้าของจูอู๋หยางยังคงเรียบเฉย เขามองอู๋ชาง ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “น้องชายอู๋ หวังว่าเจ้าจะยังคงทำตัวอวดดีแบบนี้ต่อไปนะ”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” อู๋ชางขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

จูอู๋หยางแค่นเสียงเย็น “เจ้าทำร้ายปรมาจารย์ระดับแก่นทองคำมากมาย แต่กลับไม่ยอมรับผิดชอบ แล้วยังวิ่งมาหาเรื่องที่ร้านยาอู๋หยาง เจ้าคิดว่ามันสมควรแล้วหรือ”

“ข้าไม่ได้ทำ ข้าจะไปรับผิดชอบอะไร” อู๋ชางคำรามลั่น “เรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของคนอื่นที่จงใจใส่ร้ายร้านยาเม็ดใหญ่ ข้าเป็นคนที่เสียหายมากที่สุด ข้าต่างหากที่ควรจะได้รับคำอธิบาย”

“อู๋ชาง! ไอ้แก่หน้าด้าน! คืนอนาคตของลูกชายข้ามา!”

ทันทีที่อู๋ชางพูดจบ เสียงคำรามอันดังกึกก้องก็ดังขึ้นข้างๆ หูของเขา ก่อนที่อู๋ชางจะทันได้ตั้งตัว หมัดหนักๆ ก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเขาอย่างจัง ส่งร่างของเขาลอยละลิ่วไปไกลกว่าหนึ่งพันเมตร ก่อนจะร่วงลงพื้นอย่างแรง

“ใคร! ใครกล้าลอบโจมตีข้า!”

อู๋ชางมึนงงไปชั่วขณะ เขายังไม่ทันได้ตั้งสติ

ก่อนที่เขาจะมองเห็นหน้าศัตรู หมัดหนักๆ ก็พุ่งเข้าใส่เขาอย่างต่อเนื่อง “ข้าจะจัดการกับแก ข้าต้องลอบโจมตีด้วยหรือ”

“ลูกชายของข้า เจียงเหวินเทา กินยาเม็ดของร้านยาเม็ดใหญ่เข้าไป แล้วไปฝึกตนที่ห้องฝึกตนของร้านยาเม็ดใหญ่ แต่ยาเม็ดดันมีพิษ ทำให้เขาไม่เพียงแต่ไม่สามารถฝ่าฟันได้สำเร็จ แต่ความแข็งแกร่งยังลดลงไปหนึ่งขั้น แถมยังบาดเจ็บสาหัส จุดตันเถียนและเส้นลมปราณเสียหาย ต่อไปนี้คงยากที่จะพัฒนาความแข็งแกร่งได้อีก”

“เรื่องนี้ ถ้าเจ้าไม่ให้คำอธิบายกับข้า เจียงจ้าน วันนี้ข้าจะฆ่าแก!”

ชายคนนี้คือเจียงจ้าน บิดาของเจียงเหวินเทาที่พยายามฝ่าฟันสู่ระดับแก่นทองคำขั้นสมบูรณ์ในห้องฝึกตนของร้านยาเม็ดใหญ่ เดิมทีเจียงเหวินเทาใกล้จะบรรลุระดับแก่นทองคำขั้นสมบูรณ์แล้ว แต่เพราะฤทธิ์ยาของยาคลุ้มคลั่งมายา ทำให้เขาไม่เพียงแต่ไม่สามารถบรรลุระดับแก่นทองคำขั้นสมบูรณ์ได้ แต่ความแข็งแกร่งยังลดลงไปอยู่ที่ระดับแก่นทองคำขั้นกลาง

ถ้าเป็นแค่นี้ก็ไม่เป็นไร อย่างมากก็แค่ใช้เวลาฝึกฝนใหม่ แต่หลังจากนั้น เจียงเหวินเทากลับได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้กับผู้คุมกันของร้านยาเม็ดใหญ่ จุดตันเถียนและเส้นลมปราณเสียหาย อนาคตของเขาคงจบสิ้น เหล่าผู้คุมกันของร้านยาเม็ดใหญ่มีส่วนทำให้เรื่องนี้เลวร้ายลง

นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เจียงจ้านโกรธมาก

ถ้าหากเจียงเหวินเทาแค่ได้รับพิษจากยาคลุ้มคลั่งมายา ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ตราบใดที่จัดการอย่างถูกวิธี อย่างมากก็แค่ฝ่าฟันไม่สำเร็จเท่านั้น

แต่ร้านยาเม็ดใหญ่กลับใช้กำลังเข้าปราบปรามเจียงเหวินเทา เหล่าผู้คุมกันรุมล้อมโจมตีเขา ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส อนาคตดับวูบ

เมื่อรู้ว่าคนที่กำลังซ้อมเขาคือเจียงจ้าน อู๋ชางก็สงบปากสงบคำในทันที ตระกูลเจียงไม่ได้ด้อยไปกว่าตระกูลอู๋ เจียงจ้านเป็นถึงปรมาจารย์ระดับแก่นทองคำขั้นสมบูรณ์ ความแข็งแกร่งของเขาเหนือกว่าอู๋ชางมาก

ปกติแล้ว เมื่ออู๋ชางพบเจียงจ้าน เขาจะต้องทำความเคารพอย่างนอบน้อม ไม่กล้าแสดงความไม่เคารพแม้แต่น้อย

ในตอนนี้ แม้ว่าจะถูกเจียงจ้านซ้อมปางตาย อู๋ชางก็ไม่กล้าตอบโต้ เขาได้แต่ร้องโอดโอย “ท่านพี่เจียง เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของร้านยาเม็ดใหญ่ เป็นฝีมือของร้านยาอู๋หยาง พวกข้าก็เป็นผู้เสียหายเช่นกัน”

“ร้านยาอู๋หยางวางยาพิษในยาเม็ดของร้านยาเม็ดใหญ่ เพื่อแก้แค้นพวกข้า หากท่านพี่ต้องการแก้แค้น ท่านพี่ควรจะไปแก้แค้นที่ร้านยาอู๋หยาง”

“ร้านยาอู๋หยาง?” เจียงจ้านที่ผมและหนวดเคราเป็นสีขาว มองไปยังจูอู๋หยางที่อยู่ไม่ไกลออกไป

จูอู๋หยางยักไหล่ “ท่านพี่เจียง อย่าไปหลงกลอู๋ชาง เขาแค่ต้องการใช้ท่านพี่เป็นเครื่องมือในการจัดการกับร้านยาอู๋หยางเท่านั้น อู๋ชางมันกลัวที่จะทำผิดกฎของสำนัก จึงไม่กล้าลงมือกับข้า มันจึงคิดจะใช้ท่านพี่เป็นเครื่องมือ”

“คนที่แข็งแกร่งที่สุดในร้านยาอู๋หยางก็คือข้า ท่านพี่คิดว่าด้วยความแข็งแกร่งของข้า ข้าสามารถแอบเข้าไปในร้านยาเม็ดใหญ่ที่การป้องกันแน่นหนา แล้ววางยาพิษในยาเม็ดมากมายขนาดนั้นได้จริงๆ หรือ”

เหล่าผู้ฝึกตนที่มุงดูเหตุการณ์อยู่รอบๆ ต่างก็พากันโห่ร้อง แสดงให้เห็นว่าอู๋ชางเป็นที่รังเกียจของผู้คนมากแค่ไหน

“ท่านเจ้าสำนักจูพูดถูก ตั้งแต่วันแรกที่ร้านยาอู๋หยางเปิดกิจการ อู๋ชางก็หมายตาที่นี่แล้ว ท่านเจ้าสำนักจูไม่ยอมขายร้านยาอู๋หยางในราคาถูก อู๋ชางจึงหาเรื่องร้านยาอู๋หยางมาโดยตลอด ตอนนี้ถึงกับคิดจะโยนความผิดให้คนอื่น ช่างหน้าไม่อายจริงๆ”

“อู๋ชาง แกมันช่างเลวทรามจริงๆ ไม่กล้าลงมือเอง ก็ยุยงให้พ่อของเหยื่อลงมือแทน แล้วตัวเองก็รอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ ไม่เคยเห็นคนสกปรกแบบแกมาก่อน”

“ท่านเจ้าสำนักจูมีความแข็งแกร่งจำกัด แถมยังไม่มีภูมิหลังอะไร ถ้าไม่ใช่แบบนั้น อู๋ชางคงไม่กล้ามาหาเรื่องร้านยาอู๋หยางหรอก ท่านผู้อาวุโสเจียง อย่าไปหลงกลอู๋ชางเชียว ถ้าหากท่านทำร้ายท่านเจ้าสำนักจู ท่านก็จะต้องถูกลงโทษตามกฎของสำนัก อู๋ชางมันจะได้ประโยชน์สองต่อ ทั้งแย่งชิงร้านยาอู๋หยาง และแก้แค้นแทนลูกชายของท่าน”

“อู๋ชาง แกยังมีหน้าอยู่ไหม ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วหรือไง ว่าจะให้เวลาท่านเจ้าสำนักจูอีกหนึ่งเดือน แล้วค่อยมาต่อสู้กันอย่างยุติธรรมในการประลองยุทธร้อยพิษ ทำไมถึงได้ชอบเล่นสกปรกแบบนี้ ในฐานะปรมาจารย์ระดับก่อกำเนิด ทำไมถึงได้ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีแบบนี้”

...

เสียงรอบๆ ต่างก็ประณามอู๋ชาง โดยเฉพาะเหล่าปรมาจารย์ระดับก่อกำเนิดที่เป็นศัตรูกับอู๋ชาง เช่น ตันไถอวิ๋น หวังเฉิน หลี่เถี่ย หูจงอี้... พวกเขาล้วนเป็นเพื่อนเก่าของอู๋ชาง

ด้วยการยุยงของพวกเขา เหล่าผู้ฝึกตนต่างก็เข้าข้างจูอู๋หยาง พวกเขาด่าทออู๋ชางอย่างรุนแรง

เมื่อเห็นดังนั้น ต่อให้เจียงจ้านจะเป็นคนโง่ เขาก็ต้องเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากตรวจสอบความแข็งแกร่งของจูอู๋หยางแล้ว เขาก็พบว่าจูอู๋หยางเป็นแค่ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำเท่านั้น ไม่มีทางแอบเข้าไปในร้านยาเม็ดใหญ่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการวางยาพิษในยาเม็ดมากมายขนาดนั้น

“อู๋ชาง! แกมันหน้าไม่อายจริงๆ ถึงตอนนี้แล้ว ยังไม่สำนึกผิด กลับคิดจะใช้ข้าเป็นเครื่องมือในการบรรลุเป้าหมายสกปรกของแก วันนี้ถ้าข้าไม่หักขาแก ข้าก็ไม่ใช่เจียงจ้าน!”

เจียงจ้านหยิบกระบองไม้วิญญาณออกมา ฟาดไปที่ขาและก้นของอู๋ชางอย่างแรง “เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!”

“ท่านพี่เจียง ข้ารู้ผิดแล้ว ขอร้องล่ะ อย่าตีข้าเลย” เมื่อเห็นว่าแผนการของตัวเองล้มเหลว อู๋ชางก็รีบขอร้องทันที “อย่างไรเสีย ข้าก็เป็นถึงปรมาจารย์ระดับก่อกำเนิด ให้เกียรติข้าบ้าง เรื่องนี้พวกเรามาคุยกันเป็นการส่วนตัว ข้าจะชดใช้ค่าเสียหายให้”

เจียงจ้านแค่นเสียงเย็น เขายิ่งตีแรงขึ้น “ทรัพย์สมบัติของร้านยาเม็ดใหญ่มีมากแค่ไหน ข้ารู้อยู่แก่ใจ แกคิดว่ามันจะชดเชยอนาคตของลูกชายข้าได้หรือ”

“เรื่องนี้ แม้ว่าข้าจะยังไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร แต่ข้าก็เป็นผู้เสียหายเช่นกัน ร้านยาเม็ดใหญ่ที่ข้าสร้างขึ้นมาด้วยความยากลำบากหลายร้อยปี กลับถูกทำลายลง ข้าก็เสียหายหนักเช่นกัน” อู๋ชางกล่าวทั้งน้ำตา “พวกเราต่างก็เป็นคนตกยากด้วยกันทั้งนั้น จะทำร้ายกันทำไม ตอนนี้พวกเราควรจะร่วมมือกันหาตัวคนร้าย ไม่ใช่มาทะเลาะกันเอง”

“ขอให้ท่านพี่เจียงเห็นแก่ที่พวกเราต่างก็เป็นศิษย์สายนอกของสำนักว่านตู้เหมิน ยกโทษให้ข้าสักครั้งเถอะ ข้าจะสืบหาตัวคนร้ายอย่างเต็มที่”

เจียงจ้านคำรามลั่น “ถ้าไม่ใช่แบบนั้น แกคิดว่าตอนนี้แกจะยังมีชีวิตอยู่หรือ วันนี้ข้าจะสั่งสอนแกก่อน แล้วค่อยไปหาตัวคนร้าย”

“เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!”

เจียงจ้านยิ่งโจมตีหนักขึ้น ก้นของอู๋ชางแตกละเอียด ขาบิดเบี้ยว ร่างกายแทบจะเสียโฉม

“โอ๊ย! โอ๊ย! โอ๊ย!”

ไม่นานนัก อู๋ชางก็ได้แต่ร้องโอดโอย เหล่าผู้ฝึกตนที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

โดยเฉพาะเมื่อคิดถึงตอนที่อู๋ชางทำตัวอวดดี บังคับให้ร้านยาอู๋หยางต้องรับผิดชอบ ไม่อย่างนั้นเขาจะลงโทษจูอู๋หยาง

แต่ผ่านไปไม่นาน จูอู๋หยางก็ยังคงสบายดี ส่วนอู๋ชางกลับถูกคนอื่นสั่งสอนจนน่าสมเพช

ถ้าหากรู้ล่วงหน้าว่าจะเป็นแบบนี้ อู๋ชางคงไม่มาที่ร้านยาอู๋หยางในเวลานี้แน่ๆ สุดท้ายก็ถูกเหล่าผู้ฝึกตนมากมายมองดูเขาอย่างสนุกสนาน ในจำนวนนี้ยังมีศัตรูของเขาอีกมากมาย

เหล่าปรมาจารย์ระดับก่อกำเนิดที่เป็นศัตรูกับเขามาหัวเราะเยาะเขาก็พอทนได้ แต่นี่อะไร จูอู๋หยาง ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำ กลับหัวเราะอย่างสะใจ ทนไม่ได้แล้ว!

อู๋ชางกัดฟันทนความเจ็บปวด เขาพุ่งอาวุธวิญญาณคู่ใจ... เข็มหยินหยาง! ไปที่จูอู๋หยางที่อยู่บนร้านยาอู๋หยาง