หุบเขามรณะหมื่นพิษตั้งอยู่ท่ามกลางเทือกเขามรณะนับหมื่นในป่ารกร้างทางใต้ ตามชื่อของมัน ที่นี่เต็มไปด้วยแมลงพิษหลายพันล้านชนิด คนทั่วไปแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเข้าไป

แม้แต่ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ที่อยู่ในขั้นขอบเขตหลอมร่างกายขั้นสมบูรณ์ หากต้องการเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขามรณะหมื่นพิษ ก็ยังคงมีโอกาสรอดชีวิตเพียงหนึ่งในสิบ จะเห็นได้ว่าที่นี่อันตรายเพียงใด

มีเพียงผู้ฝึกตนที่แท้จริงเท่านั้น ถึงจะสามารถเข้าออกได้อย่างอิสระ แต่ถึงแม้ว่าพวกเขาจะสามารถเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขามรณะหมื่นพิษได้ ก็ไม่สามารถพบเจอสำนักไป๋ตู้เหมินอยู่ดี

สำนักไป๋ตู้เหมินตั้งอยู่ท่ามกลางค่ายกลมากมายในส่วนลึกของหุบเขามรณะหมื่นพิษ หรืออาจกล่าวได้ว่า หุบเขามรณะหมื่นพิษคือปราการธรรมชาติของสำนักไป๋ตู้เหมิน ป้องกันไม่ให้คนทั่วไปเข้ามา มีเพียงผู้ฝึกตนเท่านั้น ถึงจะสามารถเข้าใกล้สำนักไป๋ตู้เหมินได้

แต่ถ้าหากไม่มีสัญลักษณ์หรือวิธีการติดต่อของสำนักไป๋ตู้เหมิน แม้แต่ผู้ฝึกตนที่แท้จริง ก็ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเข้าไป

ในฐานะที่เป็นสำนักขนาดกลางในป่ารกร้างทางใต้ สำนักไป๋ตู้เหมินย่อมต้องมียอดฝีมือระดับแก่นทองคำคอยปกป้อง ผู้ฝึกตนทั่วไปไม่มีทางกล้าล่วงเกินอย่างแน่นอน

จูอู๋หยางและจูว่านจื่อมีพลังลมปราณปกป้องร่างกาย เดินทางผ่านพุ่มไม้ ต้นไม้ และลำธารที่เต็มไปด้วยแมลงพิษ... จนกระทั่งมาถึงหน้าผาสูงชัน

ด้วยความรู้ความสามารถด้านค่ายกลของจูอู๋หยาง เขาสัมผัสได้อย่างเลือนลางว่า หน้าผาที่ดูเรียบลื่นแห่งนี้ ต้องมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่แน่ๆ

“คนอื่นต่างก็คิดว่าที่นี่คือส่วนลึกของหุบเขามรณะหมื่นพิษแล้ว ไม่มีทางไปต่ออีก แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า บนหน้าผานี้ มีเส้นทางสู่สรวงสวรรค์ซ่อนอยู่” จูว่านจื่อหัวเราะเบาๆ หยิบป้ายหยกออกมา ปล่อยลำแสงสีเขียวพุ่งไปที่หน้าผา

เมื่อลำแสงสีเขียวส่องประกาย เส้นทางที่ปกคลุมไปด้วยหมอกสีขาวก็ปรากฏขึ้นบนหน้าผา

จูว่านจื่อชี้นิ้วไปที่เส้นทาง “หลานรัก ตามป้ามาเถอะ สำนักไป๋ตู้เหมินของเราอยู่ด้านหลังหน้าผานี้ มีเนื้อที่กว้างใหญ่ไพศาลหลายร้อยลี้ เป็นสถานที่ที่มีพลังปราณบริสุทธิ์ที่สุดในบริเวณนี้”

“ขอรับ” จูอู๋หยางพยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม เดินตามจูว่านจื่อไปบนเส้นทาง เขาไม่ได้บอกเธอว่า ก่อนหน้านี้เขาสัมผัสได้ถึงตำแหน่งของเส้นทางบนหน้าผาแล้ว

จูว่านจื่อยิ่งไม่รู้เลยว่า ตอนที่อยู่ที่เมืองหลวง จูอู๋หยางไม่เพียงแต่จะเลื่อนระดับสู่ระดับฝึกลมปราณขั้นที่หกจากวิถียุทธเท่านั้น แต่เขายังฝึกฝนวิชาค่ายกลจนถึงขั้นสูงสุดแล้ว ห่างจากการเป็นศิษย์ค่ายกลเพียงก้าวเดียวเท่านั้น

จากที่จูอู๋หยางได้ยินมาจากจูว่านจื่อ ผู้คนในโลกแห่งการบ่มเพาะไม่ยอมรับปรมาจารย์ค่ายกลในโลกมนุษย์ พวกเขามักจะเรียกว่า "ปรมาจารย์ค่ายกลระดับมนุษย์" แบ่งออกเป็นระดับต่างๆ ได้แก่ ศิษย์ค่ายกลระดับมนุษย์ ปรมาจารย์ค่ายกลระดับมนุษย์ระดับต่ำ ปรมาจารย์ค่ายกลระดับมนุษย์ระดับกลาง ปรมาจารย์ค่ายกลระดับมนุษย์ระดับสูง และปรมาจารย์ค่ายกลระดับมนุษย์ระดับสูงสุด

จูอู๋หยางจัดอยู่ในระดับปรมาจารย์ค่ายกลระดับมนุษย์ระดับสูงสุด ยังไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะถูกเรียกว่า "ศิษย์ค่ายกล" มีเพียงปรมาจารย์ค่ายกลในโลกแห่งการบ่มเพาะเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์ใช้คำว่า "ค่ายกล" ได้

เหนือกว่าปรมาจารย์ค่ายกลระดับมนุษย์ระดับสูงสุด ก็คือศิษย์ค่ายกลในโลกแห่งการบ่มเพาะ!

ตอนนี้จูอู๋หยางยังไม่สามารถเป็นศิษย์ค่ายกลได้ จะเห็นได้ว่าวิชาค่ายกลในโลกมนุษย์นั้น เทียบไม่ได้เลยกับวิชาค่ายกลในโลกแห่งการบ่มเพาะ

ส่วนอาชีพอื่นๆ เช่น ช่างตีเหล็ก หมอยา... ในโลกมนุษย์และโลกแห่งการบ่มเพาะก็มีความแตกต่างกันอย่างมาก

ค่ายกลที่ถูกนำมาใช้ปกป้องสำนักไป๋ตู้เหมิน อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นค่ายกลระดับต่ำ หรือเรียกอีกอย่างว่า "ค่ายกลวิญญาณระดับต่ำ" มีเพียงปรมาจารย์ค่ายกลวิญญาณระดับต่ำเท่านั้น ถึงจะสามารถสร้างค่ายกลวิญญาณระดับต่ำได้

พลังของค่ายกลวิญญาณระดับต่ำนั้นแข็งแกร่งมาก สามารถสังหารผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานขั้นสมบูรณ์ และกักขังผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำได้ จะเห็นได้ว่ามันทรงพลังเพียงใด

ส่วนเรื่องความสามารถด้านค่ายกลของเขา จูอู๋หยางก็ไม่ได้บอกจูว่านจื่อเช่นกัน นี่ก็เป็นไพ่ตายอีกใบหนึ่งของเขา

หากจูว่านจื่อรู้เข้า คงต้องตกตะลึงเป็นแน่

หลังจากที่เดินผ่านเส้นทางอันยาวไกล จูอู๋หยางก็สัมผัสได้ถึงอันตรายและสายตาที่จ้องมองมาที่พวกเขา

หากพวกเขาเป็นศัตรู บริเวณรอบๆ เส้นทางก็จะปลดปล่อยการโจมตีที่รุนแรงออกมา แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน ก็ไม่อาจต้านทานได้

ทั้งสองคนเดินอยู่นานหลายนาที จึงจะออกมาจากเส้นทาง เบื้องหน้าของพวกเขาคือเทือกเขานับร้อยลี้ที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางค่ายกลมากมาย เป็นสถานที่ที่มนุษย์ทั่วไปไม่รู้จัก

เทือกเขารัศมีร้อยลี้แห่งนี้ดูเหมือนจะเล็กไปหน่อย ไม่ถึงหนึ่งในสิบของแคว้นจิ่วเจาด้วยซ้ำ แต่ต้องรู้ว่า พลังปราณที่นี่เข้มข้นกว่าโลกภายนอกหลายเท่า สมุนไพรและของวิเศษก็มีมากกว่าโลกภายนอกหลายร้อยเท่า

ยิ่งไปกว่านั้น เทือกเขารัศมีร้อยลี้แห่งนี้ยังถูกปกคลุมด้วยค่ายกลวิญญาณ มนุษย์ทั่วไปต่อให้มีมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถบุกรุกเข้ามาได้ แม้แต่จะเข้ามาก็ยังทำไม่ได้

หากไม่ใช่เพราะการสร้างค่ายกลนั้นยากลำบาก ด้วยอิทธิพลของสำนักไป๋ตู้เหมิน การขยายอาณาเขตออกไปเป็นพันลี้ หรือหมื่นลี้ ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

มองดูสำนักไป๋ตู้เหมินที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ อากาศบริสุทธิ์ จูอู๋หยางก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าในป่ารกร้างที่เต็มไปด้วยแมลงพิษ จะมีสถานที่ที่งดงามราวกับสรวงสวรรค์เช่นนี้ซ่อนอยู่

สภาพแวดล้อมเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงแคว้นจิ่วเจา แม้แต่บนโลกใบนั้น เขาก็ไม่เคยเห็นสถานที่ใดสวยงามเท่านี้มาก่อน

“ที่นี่ก็คือสำนักไป๋ตู้เหมินของเรานั่นเอง เป็นรากฐานของตระกูลจูของเรา พลังปราณที่นี่เข้มข้นใช้ได้เลยใช่ไหมล่ะ” จูว่านจื่อชี้ไปที่เทือกเขา พูดกับจูอู๋หยางพร้อมกับรอยยิ้ม

จูอู๋หยางพยักหน้า “งดงามราวกับสรวงสวรรค์ ไม่มีที่ใดเทียบได้!”

“เดี๋ยวป้าจะพาเจ้าไปพบผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลจูของเราก่อน ผู้อาวุโสใหญ่เป็นยอดฝีมือระดับสร้างรากฐานขั้นสมบูรณ์ เจ้าอย่าได้เสียมารยาทต่อหน้าท่านเชียว” จูว่านจื่อกำชับอย่างจริงจัง “แต่เจ้าก็ไม่ต้องกังวลใจไป ผู้อาวุโสใหญ่แม้ว่าจะดูดุไปหน่อย แต่นิสัยใจคอของท่านดีมาก ชอบสนับสนุนรุ่นน้องเป็นที่สุด พรสวรรค์ของเจ้าดีเยี่ยมขนาดนี้ ผู้อาวุโสใหญ่ต้องหาที่อยู่ดีๆ ให้เจ้าแน่นอน การปฏิบัติก็จะต้องดีกว่าคนอื่นๆ”

“แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น เจ้าต้องแสดงความสามารถของตัวเองออกมาให้เต็มที่ อย่าปิดบังอะไรทั้งนั้น ถึงจะได้รับการปฏิบัติที่ดีที่สุด”

จูว่านจื่อกำชับจูอู๋หยางเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ เห็นได้ชัดว่าเธอยังคงกังวลว่าจูอู๋หยางที่ชอบปิดบังตัวเอง จะไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดีที่สุด

จูอู๋หยางพยักหน้า เป็นเชิงรับรู้ ส่วนเรื่องที่ว่าเขาจะทำตามหรือไม่ ก็ไม่อาจทราบได้

ด้วยระบบโกงติดตัว บวกกับพรสวรรค์อันยอดเยี่ยม หากเขาเปิดเผยตัวเองออกมาทั้งหมด ต่อให้โง่แค่ไหนก็ต้องรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ถึงตอนนั้น แม้แต่บรรพบุรุษของตระกูลจู ก็ต้องสนใจในความลับที่เขาซ่อนอยู่ จูอู๋หยางคงต้องโง่มาก ถึงจะยอมทำตามที่จูว่านจื่อบอก

“กริ๊งงงงงงงงงงงง...”

ตอนที่จูว่านจื่อกำลังจะกำชับจูอู๋หยางต่อ เสียงระฆังอันดังกึกก้องก็ดังมาจากยอดเขาเบื้องหน้า สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสำนักไป๋ตู้เหมิน

เสียงระฆังนี้ฟังดูเศร้าสร้อย เหมือนกับเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

นี่มันเสียงระฆังมรณะ!