ช่างเป็นอัจฉริยะจริงๆ!

โอวหยางหมิงอี้พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เขารู้สึกพอใจกับนิสัยใจคอของจูอู๋หยางเป็นอย่างมาก ในฐานะสมาชิกของโลกแห่งการบ่มเพาะ ควรจะมีจิตวิญญาณแห่งความหน้าด้านเช่นนี้

ส่วนเรื่องลมเย็นๆ กับจันทร์สว่างสดใส บรรเลงเพลงกับหญิงงาม ราวกับคู่รักในนิยายกำลังภายใน นั่นไม่ใช่เรื่องปกติในโลกแห่งการบ่มเพาะ

ผู้เชี่ยวชาญแห่งวิถีเซียนที่แท้จริง มักจะมีอายุหลายร้อยปีขึ้นไป เข้าใจโลกและชีวิตเป็นอย่างดี รู้ดีว่าผลประโยชน์ต้องมาก่อน หน้าตาไม่มีค่า... เมื่อเทียบกับการยกระดับการบ่มเพาะ การมีอายุขัยที่ยืนยาวขึ้นแล้ว หน้าตาจะสำคัญอะไร

โอวหยางหมิงอี้ยอมให้คนธรรมดาเหยียบย่ำเขาเป็นหมื่นครั้ง ขอแค่ให้เขาเลื่อนระดับขึ้นไปอีกขั้นเล็กๆ ก็พอ แม้แต่ขั้นเล็กๆ ก็ไม่ต้อง ครึ่งขั้นเล็กๆ ก็เพียงพอแล้ว ถ้าไม่ได้จริงๆ หนึ่งในสามของขั้นเล็กๆ ก็ได้ โอวหยางหมิงอี้ไม่รังเกียจเลย

น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสเช่นนั้น

ไม่คิดเลยว่าจูอู๋หยางอายุยังน้อย ก็สามารถเข้าใจเรื่องทั้งหมดนี้ได้ สมกับเป็นอัจฉริยะที่เขาโอวหยางหมิงอี้เลือกสรร เพื่อเขาแล้ว แม้แต่ผลประโยชน์ของทั้งสำนักไป๋ตู้เหมินก็ยอมเสียสละ

จูอู๋หยางนั้นคู่ควรจริงๆ!

ไม่ว่าจะเป็นพรสวรรค์ หน้าตาที่ด้าน หรือเล่ห์เหลี่ยมต่างๆ... จูอู๋หยางล้วนเป็นเลิศ

ภายใต้การส่งเสียงของทุกคน จูอู๋หยาง ประมุขแห่งอนาคต ก็เดินตามผู้อาวุโสสูงสุดโอวหยางหมิงอี้ไปยังยอดเขาอู๋เป่าด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น

ยอดเขาอู๋เป่าเป็นสถานที่ที่มีพลังวิญญาณเข้มข้นที่สุดในสำนักไป๋ตู้เหมิน เป็นสถานที่ปิดประตูฝึกฝนของโอวหยางหมิงอี้ และยังเป็นที่พำนักของประมุขสำนักไป๋ตู้เหมินในระยะยาว

ต่อไปนี้ จูอู๋หยางก็จะเป็นเจ้าสำนักของยอดเขาอู๋เป่า ปกครองทั้งสำนักไป๋ตู้เหมิน ให้ผู้ฝึกตนทุกคนรับใช้เขา ช่วยเขาหาหินทะลวงขีดจำกัดมากมาย

เมื่อมองดูร่างของจูอู๋หยางที่จากไป ผู้อาวุโสระดับสูงของตระกูลจูหลายคนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

"ไม่คิดเลยจริงๆ เด็กหนุ่มที่พวกเรามองข้ามไปเมื่อหลายเดือนก่อน จะมีพรสวรรค์ที่น่าทึ่งเช่นนี้ แถมยังมีโอกาสที่น่าอัศจรรย์ ภายในระยะเวลาอันสั้นก็เลื่อนระดับมาถึงขั้นนี้ ไม่ด้อยไปกว่าพวกเราเลย หากตอนนั้นตระกูลจูของเราเชื่อฟังคำสอนของบรรพบุรุษ ปฏิบัติต่อศิษย์ใหม่ด้วยความรักและเอาใจใส่ ตอนนี้อู๋หยางก็คงไม่ห่างเหินจากพวกเรา ตระกูลจูของเราก็คงจะกลายเป็นผู้นำของสำนักไป๋ตู้เหมินอีกครั้ง"

"ใช่ๆ ไม่เชื่อฟังคำพูดของผู้ใหญ่แล้วต้องเสียใจภายหลัง บรรพบุรุษเพิ่งจะจากไป พวกเราก็ลืมคำสอนของท่าน ทำให้อัจฉริยะที่สวรรค์ประทานมาให้ต้องจากไป โชคดีที่พวกเราไม่ได้รุกรานอู๋หยาง ต่อไปนี้ หากปฏิบัติต่อเขาอย่างดี บางทีเขาอาจจะเปลี่ยนใจกลับมา ถึงตอนนั้นตระกูลจูของเราก็จะรุ่งเรืองอีกครั้ง"

"ด้วยพรสวรรค์ของอู๋หยาง ในช่วงชีวิตนี้ เขาน่าจะสามารถก้าวเข้าสู่ขั้นแก่นทองคำได้ กลายเป็นที่พึ่งของสำนักไป๋ตู้เหมินของเรา พวกเราต้องเอาใจเขาอย่างเต็มที่ ฟื้นฟูความสัมพันธ์ระหว่างพวกเรา"

...

ไม่เพียงแต่ตระกูลจูเท่านั้น ตระกูลเจินกับตระกูลเล็ก ก็ยังไม่ยอมแพ้ พยายามคิดหาวิธีที่จะดึงตัวจูอู๋หยาง สิ่งสำคัญที่สุดคือการทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับตระกูลจู แบบนี้พวกเขาถึงจะมีโอกาสได้ตัวจูอู๋หยาง

จูอู๋หยางที่เพิ่งจะเลื่อนขั้นจาก "ขยะไร้ค่า" ที่ไม่มีใครสนใจในสำนักไป๋ตู้เหมิน กลายเป็นที่หมายปอง กำลังเดินตามโอวหยางหมิงอี้ที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ไปยังตำหนักหินที่ซ่อนอยู่หลังเขายอดเขาอู๋เป่า สมบัติล้ำค่าและคัมภีร์ล้ำค่าของสำนักไป๋ตู้เหมินถูกเก็บไว้ในตำหนักหินที่ซ่อนอยู่แห่งหนึ่งบนยอดเขาอู๋เป่า เป้าหมายของจูอู๋หยางก็คือสิ่งเหล่านี้

เมื่อเห็นว่าจูอู๋หยางกระหาย "ความรู้" และ "คัมภีร์" โอวหยางหมิงอี้ก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าอีกครั้ง พรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม นิสัยใจคอที่ดี บวกกับความมุ่งมั่นในการบ่มเพาะ หากได้เข้าไปในสำนักใหญ่ ต้องทะยานสู่ฟ้าอย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น สภาพแวดล้อมที่โหดร้ายของสำนักใหญ่ ก็เหมาะกับ "เด็กดี" ที่ขยันหมั่นเพียรอย่างจูอู๋หยาง ไม่ต้องมาก แค่ติดอันดับร้อยในบรรดาศิษย์ชั้นในของสำนักใหญ่ ก็เพียงพอที่จะนำพาสำนักไป๋ตู้เหมินกลับไปยังสำนักใหญ่ ทำให้ความฝันของพ่อและปู่เป็นจริง

เขาโอวหยางหมิงอี้ก็จะถือโอกาสนี้กลับไปยังสำนักใหญ่ ได้รับทรัพยากรและการสนับสนุน ไม่แน่ว่าอาจจะก้าวหน้าต่อไปได้

หากจูอู๋หยางสามารถติดอันดับห้าสิบ หรือแม้แต่อันดับสิบของศิษย์ชั้นในได้ นั่นก็ยิ่งยอดเยี่ยม เมื่อคิดถึงตรงนี้ โอวหยางหมิงอี้ก็อดไม่ได้ที่จะหายใจถี่ขึ้น

ไม่กล้าคิดต่อแล้ว ถ้าคิดต่อคงจะทนไม่ไหว

โอวหยางหมิงอี้ระงับความตื่นเต้น นำพาจูอู๋หยางไปยังตำหนักหินที่ซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในยอดเขาอู๋เป่า

หลังจากผ่านด่านต่างๆ มากมาย ทั้งสองคนก็มาถึงห้องหินสีดำขนาดหลายเมตร ตำหนักหินนี้เล็กไปหน่อย น่าจะเรียกว่าห้องหินมากกว่า

จูอู๋หยางบ่นในใจ สายตาก็จับจ้องไปที่ชั้นวางหนังสือหยกวิญญาณรอบๆ ห้องหินทันที

คัมภีร์และตำราต่างๆ ถูกวางไว้บนชั้นวางหนังสือหยกวิญญาณเหล่านี้ ห่อหุ้มด้วยพลังวิญญาณ รอบๆ ยังมีแสงของค่ายกลส่องประกายระยิบระยับ ปกป้องคัมภีร์และตำราเหล่านี้

ค่ายกลเหล่านี้ล้วนเป็นค่ายกลระดับต่ำขั้นยอดเยี่ยม เมื่อรวมกันแล้วก็กลายเป็นกลุ่มค่ายกลระดับกลางขั้นยอดเยี่ยม เกรงว่าแม้แต่ผู้ฝึกตนขั้นแก่นทองคำหลายคนก็ยังบุกเข้ามาไม่ได้

โอวหยางหมิงอี้บอกวิธีเปิดใช้งานค่ายกลให้กับจูอู๋หยาง จูอู๋หยางก็รีบเปิดใช้งานค่ายกลทันที หยิบวิชาอาคมขั้นสูงออกมาเล่มหนึ่ง

วิชาสายฟ้าห้าทิศ!

วิชาอาคมขั้นสูง โดยทั่วไปแล้วมีเพียงผู้ฝึกตนขั้นแก่นทองคำเท่านั้นที่สามารถใช้ได้ เมื่อฝึกฝนสำเร็จแล้ว ก็สามารถปล่อยสายฟ้าเก้าสวรรค์ออกมาได้หลายสาย พลังโจมตีรุนแรงมาก เหนือกว่าวิชาเซียนยุทธทุกชนิดที่จูอู๋หยางเชี่ยวชาญ

ต้องรู้ว่าวิชาเซียนยุทธของจูอู๋หยางผ่านการพัฒนามาหลายครั้งแล้ว โดยพื้นฐานแล้วเทียบเท่ากับวิชาอาคมขั้นสูงทั่วไป แต่วิชาสายฟ้าห้าทิศในฐานะวิชาอาคมขั้นสูงที่ทรงพลัง จะเทียบได้กับวิชาเซียนยุทธระดับกลางเหล่านี้ได้อย่างไร

จูอู๋หยางเองก็ไม่คิดว่าในตำหนักหินลับของสำนักไป๋ตู้เหมิน จะมีวิชาสายฟ้าห้าทิศเก็บไว้ด้วย อย่าตัดสินคนจากภายนอก อย่าดูถูกน้ำในมหาสมุทร เพียงแค่วิชาสายฟ้าห้าทิศเล่มนี้ ห้องหินที่เรียบง่ายก็มีคุณสมบัติที่จะถูกเรียกว่าตำหนักหินแล้ว

คำโบราณกล่าวไว้ว่า ภูเขาไม่สำคัญที่ความสูง แต่สำคัญที่เซียน น้ำไม่สำคัญที่ความลึก แต่สำคัญที่มังกร แม้ว่าห้องหินบนยอดเขาอู๋เป่าจะเรียบง่ายไปหน่อย แต่สิ่งของที่เก็บไว้ข้างในนั้นไม่ธรรมดา

ด้วยสิ่งของเหล่านี้ ห้องหินที่ดูธรรมดาก็กลายเป็นห้องที่หรูหราโอ่อ่า แสงสว่างเจิดจ้าจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

จูอู๋หยางอดไม่ได้ที่จะขยี้ตา นึกถึงตอนที่เขายังคิดว่าชื่อตำหนักหินนั้นไม่เหมาะสม ควรจะเรียกว่าห้องหิน จึงรู้สึกว่าหลายสิ่งหลายอย่างในโลกนี้ ช่างน่าหลงใหลจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ในเมื่อตำหนักหินนี้มีสิ่งดีๆ อย่างวิชาสายฟ้าห้าทิศเก็บไว้ งั้นก็น่าจะมีสิ่งดีๆ อื่นๆ อีก หวังว่าคัมภีร์และตำราอื่นๆ จะไม่ทำให้เขาผิดหวัง

สิ่งที่น่าเสียดายอย่างเดียวก็คือ ที่นี่ไม่มีคัมภีร์หยกเต๋าเริ่มต้นภาคปลาย โอวหยางหมิงอี้คิดว่าแม้แต่จูอู๋หยางที่มีพรสวรรค์เช่นนี้ ก็ไม่สามารถเรียนรู้คัมภีร์หยกเต๋าเริ่มต้นภาคปลายได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการใช้มันเพื่อก้าวเข้าสู่ขอบเขตที่สูงขึ้น

แต่มีเพียงจูอู๋หยางเท่านั้นที่รู้ว่า ด้วยระบบโกงที่เขามี ไม่มีอะไรที่เขาเรียนรู้ไม่ได้ เว้นแต่ว่าสิ่งนั้นไม่ใช่สิ่งที่ผู้ชายสามารถเรียนรู้ได้