"ยินดีกับโฮสต์ที่ได้เข้าร่วมการประลองยุทธประจำเดือนของราชวงศ์จูเป็นครั้งแรกในชีวิต คุณได้รับ 100,000 จุดทะลวงขีดจำกัด..."

"ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับการประเมินระดับปานกลางค่อนไปทางแย่ ในการสอบวิชาการปกครองของการประลองยุทธประจำเดือนเป็นครั้งแรกในชีวิต คุณได้รับ 200,000 จุดทะลวงขีดจำกัด..."

"ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับการประเมินระดับปานกลางค่อนไปทางดี ในการสอบวิชาทหารของการประลองยุทธประจำเดือนเป็นครั้งแรกในชีวิต คุณได้รับ 300,000 จุดทะลวงขีดจำกัด..."

...

ในขณะที่จูอู๋หยางกำลังเผชิญกับการครอบงำของจุดทะลวงขีดจำกัด เหล่าองค์ชายและองค์หญิงคนอื่นๆ ก็กำลังเผชิญกับการกดขี่จากฮ่องเต้จูเจินอู่และเหล่าบริวาร

เพื่อที่จะสามารถแสดงระดับ "ที่เหมาะสม" ในการประเมินวิชาการปกครองและวิชาทหารได้ โดยไม่ก่อให้เกิดความสงสัยและความริษยาจากฮ่องเต้จูเจินอู่ เหล่าองค์ชายและองค์หญิงต่างก็ต้องใช้ความคิดอย่างหนัก

การสอบข้อเขียนยังพอไหว เพราะมีช่องว่างให้แสดงฝีมือได้มากกว่า แต่ในการประลองยุทธ ฮ่องเต้จูเจินอู่กลับนั่งจ้องอยู่ข้างๆ แล้วยังมีเหล่าบริวารคนสนิทอีกมากมายที่จ้องมองอยู่เช่นกัน เหล่าองค์ชายและองค์หญิงจึงไม่สามารถออมมือได้ง่ายๆ

ดังนั้น พวกเขาจึงทำได้เพียงแสดงฝีมืออย่างเต็มที่!

เจ้าปล่อยท่าร่างมังกรเหินฟ้า ข้าก็โต้กลับด้วยท่าร่างมังกรพิโรธ เจ้าหลบด้วยท่าลิงหลบกล้วย ข้าหลบด้วยท่าวิหคโผบิน...

องค์ชายและองค์หญิงทุกคนต่างใช้หมัดเก้ามังกรขั้นแรกเป็นหลัก มีเพียงไม่กี่คนที่ฝึกฝนหมัดเก้ามังกรจนถึงขั้นที่สอง หรืออาจกล่าวได้ว่า มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่กล้าแสดงหมัดเก้ามังกรขั้นที่สองออกมา

ภาพเช่นนี้ ช่างชวนให้นึกถึงฝูงปีศาจที่กำลังเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง

การประลองยุทธของเหล่าเชื้อพระวงศ์ อย่าว่าแต่จะเทียบกับศิษย์เอกของสำนักใหญ่ในยุทธภพแคว้นจิ่วเจาเลย แม้แต่การประลองระหว่างศิษย์เอกของสำนักธรรมดาก็ยังเทียบไม่ติด

การเปรียบเทียบการประลองยุทธประจำเดือนของราชวงศ์จูครั้งนี้ว่าเป็นการจิกตีกันของไก่ป่วย ก็ไม่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย คิดดูก็รู้แล้วว่าเหล่าองค์ชายและองค์หญิงของราชวงศ์จูแสดงออกมาได้แย่ขนาดไหน

และพูดตามตรง สาเหตุที่พวกเขาแสดงออกมาได้แย่ขนาดนี้ ไม่ใช่เป็นการเสแสร้งทั้งหมด อย่างน้อยเก้าในสิบส่วนเป็นของจริง ไม่เช่นนั้นแล้ว พวกเขาจะรอดพ้นจากสายตาอันเฉียบคมของฮ่องเต้จูเจินอู่และคนอื่นๆ ไปได้อย่างไร

เพื่อที่จะมีชีวิตรอด เหล่าเชื้อพระวงศ์ของราชวงศ์จูต่างก็พยายามอย่างเต็มที่ ตั้งใจเรียนไม่ดี ฝึกฝนไม่เก่ง เดิมทีตั้งใจจะแสร้งทำเป็นหมูเพื่อรอเขมือบเสือ แต่ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายจะกลายเป็นหมูจริงๆ

แม้แต่เหล่าองค์ชายและองค์หญิงที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นเลิศที่สุดของราชวงศ์จู หากออกไปเผชิญโลกภายนอก คงจะสู้กับนักรบระดับเดียวกันไม่ได้ แม้แต่นักรบที่อ่อนแอกว่าก็อาจเอาชนะพวกเขาได้

อัจฉริยะของราชวงศ์ที่เคยภาคภูมิใจ บัดนี้กลับกลายเป็นตัวตลกของชาวโลก!

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเหล่าองค์ชายและองค์หญิงจะ "ทุ่มเท" กับการประลองยุทธประจำเดือนมากเพียงใด สุดท้ายก็ยังต้องมีการจัดอันดับอยู่ดี

ในบรรดาคนแคระ ก็ต้องเลือกนายพลออกมาสักคน!

ดังนั้น เมื่อผลการประลองยุทธประจำเดือนประกาศออกมาอย่างเป็นทางการ เหล่าผู้ที่ได้คะแนนต่ำต่างก็ดีใจกันยกใหญ่ คิดในใจว่ารอดพ้นจากหายนะไปได้อีกครั้ง ส่วนผู้ที่ได้คะแนนดีกลับหน้าซีดเผือด พยายามอย่างหวาดกลัวที่จะลบข้อสงสัยในใจของฮ่องเต้จูเจินอู่

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้ที่ได้คะแนนติดอันดับต้นๆ ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า ตกใจจนตัวสั่น

"ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับคะแนนผ่านเกณฑ์ในการประลองยุทธประจำเดือนเป็นครั้งแรกในชีวิต คุณได้รับ 100,000 จุดทะลวงขีดจำกัด..."

"ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับคะแนนเป็นอันดับหนึ่งในรุ่นเดียวกันในการประลองยุทธประจำเดือนเป็นครั้งแรกในชีวิต คุณได้รับ 300,000 จุดทะลวงขีดจำกัด..."

"ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับอันดับที่ 55 ในการประลองยุทธประจำเดือนเป็นครั้งแรกในชีวิต คุณได้รับ 500,000 จุดทะลวงขีดจำกัด..."

...

สิ่งที่ทำให้จูอู๋หยางรู้สึกจนใจก็คือ แม้ว่าเขาจะพยายามปิดบังมากเพียงใด เขาก็ยังคงได้รับคะแนนเป็นอันดับหนึ่งในรุ่นเดียวกันในการประลองยุทธประจำเดือน และยังอยู่ในอันดับต้นๆ ของเหล่าองค์ชายและองค์หญิงทั้งหมด โดยได้อันดับสูงถึง 55

โชคดีที่การกระทำอันแปลกประหลาดก่อนหน้านี้ แม้ว่าจูอู๋หยางจะได้คะแนนดีเช่นนี้ ก็ยังไม่มีใครให้ความสนใจมากนัก ฮ่องเต้จูเจินอู่ก็ไม่ได้สงสัยในตัวเขาแต่อย่างใด

เพราะคะแนนของจูอู๋หยางส่วนใหญ่มาจากการยกระดับขอบเขตความแข็งแกร่ง และสาเหตุที่ขอบเขตความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้น ก็เพราะถูกคนร้ายวางยาพิษ

ดังนั้น จูอู๋หยาง ผู้ที่ "ไร้ค่า" ไปแล้ว แม้จะได้คะแนนดีเพียงใด ก็จะไม่มีใครสนใจและใส่ใจ

สำหรับเรื่องดีๆ เช่นนี้ จูอู๋หยางย่อมยิ้มรับอย่างสบายใจ คืนนั้นเขาก็ไปหาหญิงงามสองคนมาปรนนิบัติ และยังเลื่อนขั้นพวกเธอให้เป็นนางกำนัลชั้นหนึ่งในตำหนักองค์ชายอีกด้วย

ในขณะที่เหล่าองค์ชายและองค์หญิงคนอื่นๆ กำลังกระวนกระวายใจ จูอู๋หยางกลับใช้ชีวิตอย่างมีความสุขราวกับเป็นเทพเซียน

ไม่สิ แม้แต่เทพเซียนก็ยังมีความสุขสู้เขาไม่ได้ เพราะเทพเซียนไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้ง่ายๆ แต่เขากลับสามารถครอบครองหญิงงามได้มากมาย

ในที่สุดจูอู๋หยางก็ได้รู้ซึ้งถึงความสุขของการได้เกิดเป็นองค์ชายในสมัยโบราณ ไม่เพียงแต่จะได้กินอาหารดีๆ ดื่มเครื่องดื่มชั้นเลิศเท่านั้น แต่ยังสามารถมีความสุขกับเรื่องสนุกๆ ได้อีกด้วย

ลองถามเศรษฐีระดับท็อปสิบของโลกดูสิ ว่าพวกเขามีความสุขเท่าเขาหรือไม่?

สุภาษิตมักกล่าวไว้ว่า ความสุขมักมาพร้อมกับความเศร้าเสมอ เดิมทีจูอู๋หยางแค่อยากจะผ่อนคลายให้เต็มที่ แต่ไม่นึกเลยว่าความสุขจะทำให้เขาหลงระเริงมากเกินไป จนได้รับประสบการณ์มากมายเกินกว่าจะรับไหว ดังนั้น เขาจึงต้องทะลวงขีดจำกัดอีกครั้ง

เส้นลมปราณเส้นที่แปดที่นักรบต้องหลอมในขั้นตอนหลอมเส้นลมปราณคือ เส้นลมปราณตอบสนองหมื่นประการ เส้นลมปราณเส้นนี้เชื่อมต่อกับจุดตันเถียนส่วนล่างและมือทั้งสองข้างของนักรบ เมื่อหลอมสำเร็จ ความเร็วในการตอบสนองของมือทั้งสองข้างจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

มีคำกล่าวว่า วิทยายุทธที่รวดเร็วที่สุด ย่อมไม่มีทางพ่ายแพ้ เมื่อมือทั้งสองข้างมีความเร็วมากพอ การใช้วิชาดาบ วิชากระบี่ หรือวิชาอื่นๆ ก็จะรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ ทำให้ศัตรูตั้งรับได้ยาก

เมื่อหลอมเส้นลมปราณตอบสนองหมื่นประการสำเร็จ ความเร็วในการชักดาบของนักรบจะเทียบเท่ากับอาเฟยในหนังเรื่องยุทธจักรโกบี้ หรืออาจเหนือกว่าด้วยซ้ำ

จูอู๋หยางหลอมเส้นลมปราณไปแล้วเจ็ดเส้น ดังนั้น ในการหลอมเส้นลมปราณเส้นที่แปด เขาจึงต้องเผชิญกับแรงกดดันที่มากขึ้น

แม้ว่าพลังลมปราณแม่น้ำแยงซี พลังพิเศษที่แปรเปลี่ยนจากจุดทะลวงขีดจำกัด และแก่นวิญญาณจำลอง จะทำงานอย่างเต็มที่แล้ว การหลอมเส้นลมปราณตอบสนองหมื่นประการก็ยังคงดำเนินไปอย่างเชื่องช้า เรียกได้ว่าช้าราวกับเต่าก็ไม่ผิดนัก

อย่างไรก็ตาม ยิ่งช้า ยิ่งเผชิญกับแรงกดดันมากเท่าไหร่ เส้นลมปราณและร่างกายก็จะได้รับการหลอมและตีมากขึ้นเท่านั้น เมื่อหลอมเส้นลมปราณตอบสนองหมื่นประการสำเร็จ ทั้งความแข็งแกร่งและความยืดหยุ่นก็จะเหนือกว่านักรบระดับเดียวกันอย่างมาก

ในความโชคร้าย ย่อมมีสิ่งดีๆ แฝงอยู่ ในทางกลับกัน ในความโชคดี ย่อมมีความโชคร้ายแอบแฝงอยู่ นี่คือสิ่งที่สุภาษิตกล่าวไว้

หรืออาจพูดอีกอย่างได้ว่า เหล็กชั้นดี ย่อมต้องผ่านการตีเหล็กนับพันครั้ง

ด้วยวิธีนี้ จูอู๋หยางจึงค่อยๆ หลอมเส้นลมปราณตอบสนองหมื่นประการออกมาอย่างช้าๆ มั่นคง และทีละนิด...