เมื่อทราบว่านิงไท่ยู่จะตรวจร่างกายอย่างละเอียดทุกซอกทุกมุม จูอู๋หยางก็ได้แต่เก็บความอับอายและความโกรธเอาไว้ เขาพยายามอย่างเต็มที่ในการควบคุมจุดทะลวงขีดจำกัดที่กำลังปั่นป่วน และใช้เคล็ดวิชาลับระดับตำนานอย่างมังกรเขียวลวงตา ป้องกันไม่ให้นิงไท่ยู่ตรวจพบความผิดปกติใดๆ ไม่เช่นนั้น สิ่งที่รอเขาอยู่ก็คือความตาย

จูอู๋หยางไม่เคยคิดเลยว่า เดิมทีเขาคิดว่าก่อนที่ฮ่องเต้จูเจินอู่จะสิ้นพระชนม์ เขาจะสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปได้สักพัก แต่ไม่นึกเลยว่าการประลองยุทธประจำเดือนครั้งนี้ จะนำหายนะมาสู่เขา หากพลาดพลั้งไปแม้แต่น้อย เขาก็อาจจะต้องเสียหัว

ที่แท้แล้ว เขาไม่เคยปลอดภัยเลย สิ่งที่เรียกว่าความสุขสบาย การกินดื่มเล่นสนุกทุกค่ำคืน ล้วนเป็นภาพลวงตา

ตราบใดที่ฮ่องเต้จูเจินอู่ยังไม่ตาย ไม่สิ ตราบใดที่เขายังไม่ได้เป็นนายเหนือชีวิตของตัวเอง เขาก็อาจจะต้องเผชิญหน้ากับอันตรายถึงชีวิตได้ทุกเมื่อ

ในตอนนี้ จูอู๋หยางก็เหมือนกับปลาบนเขียงของฮ่องเต้จูเจินอู่ หากฮ่องเต้จูเจินอู่ต้องการ เขาสามารถส่งจูอู๋หยางไปสู่สุคติได้ทุกเมื่อ

เพียงแค่ข่าวลือที่เต็มไปด้วยช่องโหว่ ก็เกือบจะทำให้จูอู๋หยางตกจากสวรรค์ลงสู่นรก แสดงให้เห็นถึงสถานการณ์ที่อันตรายของเขา

จูอู๋หยางตื่นจากความสุขจอมปลอมอย่างสิ้นเชิง และเริ่มตื่นตัวอย่างมาก แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการปกปิดตัวเอง ป้องกันไม่ให้นิงไท่ยู่ตรวจพบความผิดปกติ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดนิงไท่ยู่ก็ตรวจร่างกายเสร็จสิ้น ด้วย "ความร่วมมืออย่างเต็มที่" ของจูอู๋หยาง นิงไท่ยู่จึงคลายความระแวงลง

บวกกับพลังของเคล็ดวิชาลับระดับตำนานอย่างมังกรเขียวลวงตา ในที่สุดจูอู๋หยางก็รอดพ้นจากหายนะไปได้ นิงไท่ยู่ไม่พบความผิดปกติใดๆ ไม่เช่นนั้น วันนี้คงเป็นวันตายของจูอู๋หยาง

"องค์ชายควรจะรักษาสุขภาพร่างกายให้ดีนะพะยะค่ะ" นิงไท่ยู่กล่าวด้วยความเป็นห่วง ขณะที่เขียนใบสั่งยา เขาก็ถอนหายใจเบาๆ

"องค์ชายไร้ค่า" ผู้นี้เป็นหมูจริงๆ ไม่ได้แสร้งทำเป็นหมูเพื่อรอเขมือบเสือ แถมยังเป็นหมูที่เกือบจะถูกตอนเสียด้วยซ้ำ

จูอู๋หยาง "ส่ง" นิงไท่ยู่ หมอหลวงที่ "เป็นห่วง" เขากลับไปอย่าง "กระตือรือร้น" เขามองตามร่างของนิงไท่ยู่ที่เดินออกจากห้องนอนไป จึงทรุดตัวลงนั่งบนเตียง คลุมโปง และเริ่มดูดซับจุดทะลวงขีดจำกัดที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างระมัดระวัง

แม้ว่าครั้งนี้เขาจะรอดพ้นจากการถูกนิงไท่ยู่ตรวจพบความผิดปกติ และรอดพ้นจากความตายไปได้ แต่ครั้งต่อไปจะเป็นอย่างไร ก็ยากที่จะพูดได้

แม้แต่การใส่ร้ายป้ายสีที่ชัดเจนขนาดนี้ ฮ่องเต้จูเจินอู่ก็ยังคงสงสัยเขา แล้วครั้งต่อไป ฮ่องเต้จูเจินอู่จะสงสัยเขาน้อยลงหรือ?

ตอนนี้เขา "ร่างกายอ่อนแอ" การหาข้ออ้างเพื่อตรวจร่างกายเขาอย่างละเอียดจึงเป็นเรื่องง่ายดาย บางทีการตรวจสอบครั้งต่อไปอาจจะมาถึงในไม่ช้า

ครั้งนี้จูอู๋หยางอาจจะโชคดีรอดพ้นไปได้ แต่ครั้งหน้าล่ะ?

เมื่อวานเขายังคิดว่าวิกฤตชีวิตกำลังค่อยๆ ห่างไกลออกไป แต่จู่ๆ มันก็กลับมาอีกครั้ง ทำลายความฝันทั้งหมดในใจของเขา

ตราบใดที่ฮ่องเต้สติเฟื่องยังไม่ตาย การต่อสู้ก็ยังไม่จบสิ้น!

หากความแข็งแกร่งไม่เพียงพอ อนาคตก็มืดมน!

แล้วความแข็งแกร่งระดับไหนถึงจะเพียงพอ? อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเหนือกว่าฮ่องเต้สติเฟื่อง สามารถผงาดเหนือยุทธภพแคว้นจิ่วเจา ไม่มีนักรบคนใดสามารถต่อกรกับเขาได้

แต่ในตอนนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่อันตรายมากขึ้นเรื่อยๆ เขาควรจะเลิกจำกัดการได้รับจุดทะลวงขีดจำกัด ไม่จงใจลดจำนวนจุดทะลวงขีดจำกัดที่ได้รับลงหรือไม่?

จูอู๋หยางลังเลเล็กน้อย

แต่ในขณะที่เขากำลังลังเลอยู่นั้น นิงไท่ยู่ก็ได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้จูเจินอู่แล้ว "ขอคารวะฝ่าบาทพะยะค่ะ!"

"ลุกขึ้นเถิด ร่างกายขององค์ชายเป็นอย่างไรบ้าง?" ฮ่องเต้จูเจินอู่ถามอย่างไม่ใส่ใจ ขณะที่กำลังฝึกฝนวิชาดาบ

ในฐานะที่เป็นคนสนิทของฮ่องเต้จูเจินอู่ นิงไท่ยู่ย่อมรู้ดีว่าฮ่องเต้จูเจินอู่เป็นห่วงเรื่องอะไร "เส้นลมปราณขององค์ชายได้รับความเสียหาย การฟื้นตัวเป็นไปอย่างช้าๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา อาจเป็นเพราะขาดแคลนสมุนไพรล้ำค่ามาช่วยเสริม ทำให้การฟื้นตัวช้าลง"

"ด้วยความเร็วในปัจจุบัน คงต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองถึงสามเดือนจึงจะฟื้นตัว ยิ่งไปกว่านั้น องค์ชายยังคงหมกมุ่นอยู่กับเรื่องสนุกสำราญ ทำให้พลังหยางรั่วไหลอย่างหนัก ยิ่งทำให้ประสิทธิภาพของยาลดลง ดังนั้น การที่องค์ชายจะฟื้นฟูเส้นลมปราณ และทะลวงสู่ระดับหลอมกระดูกทองขึ้นไป แทบจะเป็นไปไม่ได้"

"เป็นอย่างที่ข้าคิดจริงๆ" ฮ่องเต้จูเจินอู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยืนยันว่าข่าวลือบางอย่างไม่เป็นความจริง

แต่พอนึกถึงพฤติกรรมของจูอู๋หยางในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แม้ว่าฮ่องเต้จูเจินอู่จะไม่ได้รู้ทุกเรื่อง แต่เขาก็รู้ดีว่าจูอู๋หยางไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์เพทุบาย

จูอู๋หยางเป็นคนขี้ขลาด ไร้ความสามารถ โง่เขลา ไร้ค่า...

นิงไท่ยู่ยืนยันอีกครั้ง ขจัดความสงสัยของฮ่องเต้จูเจินอู่ที่คิดว่าจูอู๋หยางอาจจะซ่อนเร้นพลังยุทธเอาไว้ "จากการตรวจสอบของข้า เส้นลมปราณขององค์ชายได้รับความเสียหาย รากฐานอ่อนแอ พลังหยางรั่วไหล ร่างกายอ่อนแอ"

"ถ้าอย่างนั้น ก็พระราชทานสมุนไพรล้ำค่าให้องค์ชายสักหน่อย ให้เขารักษาตัวให้หายโดยเร็ว" ฮ่องเต้จูเจินอู่กล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ

นิงไท่ยู่รีบพยักหน้า "ข้าทราบแล้วพะยะค่ะ"

ในที่สุดจูอู๋หยางก็รอดพ้นจากหายนะครั้งนี้ไปได้ แต่ในขณะที่ฮ่องเต้จูเจินอู่คิดว่านิงไท่ยู่คงจะขอตัวกลับไปแล้ว เขากลับพบว่านิงไท่ยู่ยังคงยืนอยู่ข้างๆ บนใบหน้าปรากฏแววลำบากใจ

"ท่านหมอหลวง มีอะไรจะกราบบังคมอีกหรือ?" ฮ่องเต้จูเจินอู่มองไปที่นิงไท่ยู่ด้วยความสงสัย

นิงไท่ยู่ลังเลเล็กน้อย "คือ... คือ... มีเรื่องหนึ่ง ข้าไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่"

"มีอะไรก็พูดมาเถิด เจ้าเป็นคนสนิทของข้า ไม่จำเป็นต้องปิดบัง" ฮ่องเต้จูเจินอู่โบกมือ

"ถ้าอย่างนั้น ข้าจะพูดตรงๆ นะพะยะค่ะ หากฝ่าบาททรงฟังแล้ว โปรดอย่าได้ทรงถือสาข้าเลย" นิงไท่ยู่รีบค้อมตัว "จากการตรวจสอบองค์ชายเมื่อครู่ ข้าน้อยพบว่านอกจากร่างกายขององค์ชายจะอ่อนแอ และเส้นลมปราณได้รับความเสียหายแล้ว อวัยวะเพศขององค์ชายก็... ค่อนข้างอ่อนแอ อาจจะส่งผลกระทบ... ส่งผลกระทบต่อการสืบสกุล"

"ส่งผลกระทบต่อการสืบสกุล?" ฮ่องเต้จูเจินอู่รู้สึกงุนงง "หมายความว่าอย่างไร?"

นิงไท่ยู่ก้มหน้าลง "พูดตรงๆ ก็คือ องค์ชายอาจจะมีบุตรยาก ด้วยสภาพร่างกายและสภาพอวัยวะเพศขององค์ชายในตอนนี้ บางที... บางทีตลอดชีวิตนี้อาจจะไม่มีทายาทก็ได้"

ฮ่องเต้จูเจินอู่ตะลึง!

เขานึกถึงคำพูดของจูอู๋หยางเมื่อไม่กี่วันก่อน ที่บอกว่าเขาสูญเสียพลังหยางไป จูอู๋หยางต้องการมีบุตรหลานมากมาย เพื่อสืบทอดราชวงศ์จู แม้ว่าจะต้องแลกมาด้วยอนาคตของตัวเองก็ตาม

แต่ไม่นึกเลยว่า เพียงไม่นาน ก็ตรวจพบว่าอวัยวะเพศของจูอู๋หยางมีปัญหา ไม่รู้ว่าจูอู๋หยางจะรู้สึกอย่างไร

และในหมู่ประชาชนของแคว้นจิ่วเจา ต่างก็เรียกผู้ชายที่ไม่สามารถทำให้ผู้หญิงตั้งครรภ์ได้ว่า "ขันทีปลอม"!