เมื่อรู้ว่าจูอู๋หยางไม่เพียงแต่ไม่ถูกฮ่องเต้จูเจินอู่สังหาร แม้แต่ตำแหน่งองค์ชายรัชทายาทก็ยังคงอยู่ แถมยังอนุญาตให้เขา "สร้างครอบครัว มีลูกหลานเต็มบ้านเต็มเมือง" เป็น "เครื่องมือผลิตทายาท" ของราชวงศ์จู เหล่าองค์ชายองค์หญิง สนมคนโปรดก็รู้สึกโล่งใจ

ในที่สุดเกราะกำบังก็ยังอยู่ อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครในหมู่พวกเขาถูกบังคับให้นั่งในตำแหน่งองค์ชายรัชทายาทในเร็วๆ นี้

แต่อู๋หยาง องค์ชายรัชทายาทไร้ค่าคนนี้ก็โชคดีจริงๆ ที่ยังรักษาตำแหน่งไว้ได้ในสถานการณ์แบบนี้

แต่ในขณะเดียวกันกับที่รู้สึกโล่งใจ เหล่าองค์ชายองค์หญิงก็ตระหนักได้ว่าจูอู๋หยาง "องค์ชายรัชทายาทไร้ค่า" คนนี้น่าจะไม่มีค่าอะไรอีกต่อไปแล้ว พูดอีกอย่างก็คือ เขาไม่น่าจะมีโอกาสแย่งชิงบัลลังก์กับพวกเขาได้อีก

แม้แต่ฮ่องเต้จูเจินอู่ยังล้มเลิกความตั้งใจที่จะปั้นเขา มองเขาเป็นแค่ "เครื่องมือผลิตทายาท" ของราชวงศ์จู ในสถานการณ์เช่นนี้ จูอู๋หยางจะยังเป็นภัยคุกคามอะไรได้อีก

ในเมื่อเป็นแบบนี้ การเฝ้าจับตาดูองค์ชายรัชทายาทไร้ค่าคนนี้ต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไร นอกจากสิ้นเปลืองกำลังคนและทรัพยากร

ยอดฝีมือขอบเขตเซียนสองคนที่เพิ่งถูกส่งไปประจำที่ตำหนักองค์ชายรัชทายาท เพื่อรับผิดชอบคุ้มครองจูอู๋หยาง เกราะกำบังของพวกเขาก็จากไปทันที กลับไปหาเจ้านายของตน โดยไม่แม้แต่จะเอ่ยลา

ส่วนจางหมิงลี่ สนมคนสนิทของพระมารดาของจูอู๋หยาง และจูหลี่ปัว พี่น้องร่วมสาบานในวังหลวงของจูอู๋หยาง ก็เรียกตัวเว่ยอันไฉและเสี่ยวฝูจื่อกลับไปเช่นกัน

นี่มัน "พี่น้องร่วมสาบาน" และ "สนมคนสนิท" อะไรกันเนี่ย!

"ยินดีด้วย โฮสต์ถูกยอดฝีมือขอบเขตเซียนทอดทิ้งเป็นครั้งแรกในชีวิต คุณได้รับ 20,000 จุดทะลวงขีดจำกัด..."

"ยินดีด้วย โฮสต์ถูกเว่ยอันไฉหัวหน้าขันทีและเสี่ยวฝูจื่อขันทีคนสนิททอดทิ้งเป็นครั้งแรกในชีวิต คุณได้รับ 10,000 จุดทะลวงขีดจำกัด..."

"ยินดีด้วย โฮสต์ถูกลู่เอ๋อร์ จินหรง เจี๋ยเจี๋ย... นางกำนัลทอดทิ้งเป็นครั้งแรกในชีวิต คุณได้รับ 10,000 จุดทะลวงขีดจำกัด..."

...

ภายในตำหนักองค์ชายรัชทายาทอันกว้างใหญ่ ภายในเวลาเพียงหนึ่งวัน มีทหารองครักษ์ นางกำนัล และขันทีจากไปกว่าสามสิบคน คนที่สุภาพหน่อยก็ยังลา แต่ส่วนใหญ่ก็จากไปโดยไม่ลา แสดงให้เห็นว่าไม่มีใครมองจูอู๋หยางในแง่ดี

องค์ชายรัชทายาทที่กล้าเสียความบริสุทธิ์ตั้งแต่ขอบเขตหลอมร่างกาย ในอนาคตคงไม่สามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตหลอมเส้นลมปราณได้ คงไม่มีอนาคตอะไรอีกต่อไป แม้ว่าสุดท้ายจะถูกถอดถอนจากตำแหน่งองค์ชายรัชทายาท กลายเป็นแค่เชื้อพระวงศ์ที่อยู่อย่างสงบสุข ก็คงเป็นได้แค่ชนชั้นล่างเท่านั้น เหล่าทหารองครักษ์ ขันที และนางกำนัลที่ฉลาดหน่อยคงไม่มีใครอยู่ต่อ

ยิ่งไปกว่านั้น ทหารองครักษ์ นางกำนัล และขันทีหลายคนก็เป็นสายลับของเหล่าองค์ชายองค์หญิงอยู่แล้ว เมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่าจูอู๋หยางไม่มีโอกาสแย่งชิงบัลลังก์อีกต่อไป พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องเสียกำลังคนและทรัพยากรมาเฝ้าจับตาดูเขา ป้องกันไม่ให้เขาใช้ตำแหน่งองค์ชายรัชทายาทในการขยายอำนาจ

ส่วนเรื่องการปกป้องเกราะกำบัง ตามข่าวที่ออกมาจากตำหนักเฉียนชิง หากไม่ใช่เพราะกังวลว่าการถอดถอนองค์ชายรัชทายาทเร็วเกินไปจะทำให้เกิดความวุ่นวายในราชสำนัก เพราะจูอู๋หยางเพิ่งขึ้นครองราชย์ได้เพียงหนึ่งสัปดาห์ การเปลี่ยนองค์ชายรัชทายาทเร็วขนาดนี้คงดูไม่ดีนัก อีกอย่าง จูอู๋หยางก็ไม่ได้ตาย

ดังนั้น จูอู๋หยางจึงยังคงเป็นองค์ชายรัชทายาทต่อไปได้อีกระยะหนึ่ง รอจนกว่าสถานการณ์จะสงบลง คงจะถูกฮ่องเต้จูเจินอู่ถอดถอน แล้วให้คนอื่นขึ้นครองราชย์แทน

ดังนั้น เหล่าองค์ชายองค์หญิงที่มีโอกาสได้ขึ้นเป็นองค์ชายรัชทายาท จึงพยายามทำตัวให้ต้อยต่ำมากที่สุด เพื่อไม่ให้ถูกฮ่องเต้จูเจินอู่เลือก

ส่วนจูอู๋หยาง ในตอนนี้ เขายังคงเป็นองค์ชายรัชทายาทต่อไปได้อีกระยะหนึ่ง เป็นเกราะกำบังให้กับพวกเขาต่อไป ถือว่าเป็นการใช้ของเหลือให้เกิดประโยชน์สูงสุด

ผลลัพธ์เช่นนี้ สำหรับเหล่าองค์ชายองค์หญิงแล้ว แม้จะไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด แต่ก็ไม่แย่จนเกินไป อย่างน้อยก็ยังมีเวลาให้พวกเขาได้ต่อสู้ต่อไป

เมื่อมองดูข้อความแจ้งเตือนจากระบบมากมาย จูอู๋หยางก็รู้สึกทั้งเจ็บปวดและมีความสุข

ความเจ็บปวดคือการที่ถูกระบบโอกาสพิเศษยัดเยียดจุดทะลวงขีดจำกัดให้มากมายขนาดนี้ ต่อไปพลังของเขาก็คงจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วอีก ความสุขคือการที่ไม่มีสายลับคอยจับตาดูเขาอีกต่อไป ชีวิตหนุ่มโสดในตำหนักองค์ชายรัชทายาทของเขาก็คงจะสงบสุขขึ้นบ้าง

เพราะสองวันที่ผ่านมานี้ คนที่จากไปล้วนเป็นทหารองครักษ์ ขันที และนางกำนัลระดับหัวกะทิ เกือบทั้งหมดล้วนเชี่ยวชาญเทคนิคการสืบหาชั้นยอด มีหน้าที่คอยเฝ้าจับตาดูจูอู๋หยางตลอดเวลา ตอนนี้พวกเขาจากไปแล้ว จูอู๋หยางก็ไม่ค่อยถูกลอบมองอีกต่อไป โอกาสที่จะถูกเปิดโปงก็ลดลงอย่างมาก

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจูอู๋หยางจะวางใจได้ เพราะในบรรดาทหารองครักษ์ ขันที และนางกำนัลที่เหลืออยู่กว่าสิบคน ก็น่าจะมีสายลับแฝงตัวอยู่ เพราะองค์ชายองค์หญิงที่ชอบหวาดระแวงก็มีไม่น้อย จูอู๋หยางยังคงไม่สามารถวางใจได้

เหล่าองค์ชายองค์หญิงที่มองว่าจูอู๋หยางเป็น "คนไร้ค่า" คิดว่าเขาไม่มีค่าอะไรอีกต่อไปแล้ว คงไม่คาดคิดว่าตอนนี้จูอู๋หยางทะลวงขีดจำกัดไปถึงขอบเขตหลอมเส้นลมปราณแล้ว ต่อให้ใช้ชีวิตราตรีอย่างสนุกสนานแค่ไหน ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อเส้นทางวิทยายุทธของเขาอีกต่อไป

เพราะจูอู๋หยางอายุแค่สิบเจ็ดปี แม้ว่าจะเป็นอัจฉริยะทางวิทยายุทธที่มีพรสวรรค์ที่สุดในประวัติศาสตร์ของแคว้นจิ่วเจา แถมยังได้รับการสนับสนุนจากสมุนไพรล้ำค่ามากมาย ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทะลวงขีดจำกัดไปถึงขอบเขตหลอมเส้นลมปราณได้ก่อนอายุยี่สิบปี

จูอู๋หยางเป็นอัจฉริยะขนาดนั้นเชียวหรือ?

คำตอบคือไม่แน่นอน ดังนั้น จูอู๋หยางต้องเป็นแค่นักรบขอบเขตหลอมร่างกาย แถมยังเสียความบริสุทธิ์ไปแล้วด้วย ได้ยินมาว่าเขามีพลังเพียงแค่ระดับหลอมกระดูกทองขั้นสมบูรณ์เท่านั้น แบบนี้ก็เท่ากับว่าเขาไร้ค่า เส้นทางวิทยายุทธถูกทำลายไปแล้ว

แต่คนเหล่านั้นไม่รู้เลยว่า แม้ว่าจูอู๋หยางจะใช้ชีวิตราตรีอย่างสนุกสนานในขอบเขตหลอมร่างกายจริงๆ แต่ด้วยระบบโอกาสพิเศษที่อยู่ในมือ เขาก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น ไม่ใช่ถูกตัดขาดจากเส้นทางวิทยายุทธ

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้จูอู๋หยางทะลวงขีดจำกัดไปถึงขอบเขตหลอมเส้นลมปราณแล้ว การสูญเสียความบริสุทธิ์ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อการบ่มเพาะของเขาอีกต่อไป

เพียงแต่ว่าแม้จะกำจัดโซ่ตรวนไปได้หลายสิบเส้น แต่ในฐานะองค์ชายรัชทายาทที่ "ไร้ค่าโดยสมบูรณ์" เขาก็ต้องเผชิญกับความกังวลใจบางอย่างเพราะความ "ไร้ค่า" เช่นกัน

ตำหนักองค์ชายรัชทายาท หน้าเตียงน้ำแข็ง

หญิงงามสิบคนที่ฮ่องเต้จูเจินอู่มอบให้เขายืนเรียงแถว คำนับจูอู๋หยางด้วยรอยยิ้ม

หญิงงามสิบคนนี้ล้วนเป็นหญิงงามที่สุดในตำหนักเฉียนชิง ทุกคนล้วนบริสุทธิ์ผุดผ่อง รูปร่างหน้าตาก็งดงามราวกับนางฟ้า หากอยู่บนโลกใบนั้น แต่ละคนคงติดอันดับสิบอันดับแรกของโลก คิดดูก็รู้ว่าพวกเธอสวยแค่ไหน

งดงามราวกับภาพวาด สะสวยสะคราญ คงไม่ผิดนัก!

ในชาติก่อน จูอู๋หยางเคยเห็นผู้หญิงสวยๆ แบบนี้แค่ในโทรศัพท์ โทรทัศน์ และภาพยนตร์เท่านั้น แต่ตอนนี้ ไม่เพียงแต่จะได้เห็นตัวเป็นๆ แล้ว เขายังสามารถทำอะไรกับพวกเธอได้ตามใจชอบด้วย การเป็น "องค์ชายรัชทายาทไร้ค่า" ก็ดูเหมือนจะไม่เลวนะเนี่ย

แม้ว่าหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาหลังจากที่เขาเดินทางข้ามเวลามา เขาจะต้องเผชิญกับความยากลำบากมากมาย แต่พูดตามตรง เขาก็มีความสุขมากเช่นกัน ต่อไปนี้ดูเหมือนว่าเขาจะได้ลิ้มลองรสชาติชีวิตมากขึ้น คิดๆ ดูแล้วก็ไม่เสียหาย

จูอู๋หยางยิ้มออกมา จากนั้นก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นต่อเนื่อง