สำนักกู่ตู้เหมินไม่รู้สึกเสียดายฐานที่มั่นอีกต่อไป เพราะแม้แต่ฐานที่มั่นของพวกเขาก็ยังถูกจูอู๋หยางเผาเป็นจุณ ทำไมพวกเขาต้องมาเสียดายทรัพยากรและสมบัติต่างๆ แทนจูอู๋หยางและสำนักไป๋ตู้เหมินด้วย

อะไรที่เอาไปได้ก็เอาไป อะไรที่เอาไปไม่ได้ก็ทำลายทิ้ง นี่คือหลักการของสำนักกู่ตู้เหมินในตอนนี้!

แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า การกระทำของพวกเขา ไม่เพียงแต่ไม่ทำให้จูอู๋หยางได้รับบาดเจ็บ แต่กลับทำให้จูอู๋หยางได้รับหินทะลวงขีดจำกัดไปมากมาย

แม้ว่าเหมืองและสวนสมุนไพรที่ถูกสำนักกู่ตู้เหมินทำลายจะมีมูลค่ามหาศาล แต่ในระยะสั้นก็ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นหินทะลวงขีดจำกัดได้ จึงไม่มีประโยชน์อะไรกับจูอู๋หยางมากนัก

เพราะด้วยความเร็วในการพัฒนาของจูอู๋หยาง รอจนกว่าเหมืองและสวนสมุนไพรเหล่านี้จะเริ่มมีประโยชน์กับเขา เขาก็คงไม่ต้องการมันแล้ว

สู้ให้สำนักกู่ตู้เหมินทำลายทิ้งไปแบบนี้ แล้วให้เขารับหินทะลวงขีดจำกัดจำนวนมากมายไปดีกว่า

แม้ว่าคำแจ้งเตือนของระบบจะดูแปลกๆ แต่จูอู๋หยางก็รู้สึกดี

แต่ในไม่ช้า เหล่าผู้ฝึกตนของสำนักไป๋ตู้เหมินที่ทราบข่าวก็ทนไม่ไหว ต่างก็ร้องขอให้ออกไปสู้ เพื่อปกป้องทรัพยากรและสมบัติต่างๆ

แม้แต่ปรมาจารย์โอวหยางหมิงอี้ก็ยังรู้สึกกังวลอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังมองออกว่า นี่เป็นแผนของสำนักกู่ตู้เหมิน

ล้อมจุดโจมตีกำลังเสริม!

ในเมื่อแผนล้อมโจมตีใช้ไม่ได้ผล ก็เปลี่ยนแผนใหม่

สำนักกู่ตู้เหมินต้องการใช้วิธีนี้บีบให้เหล่าผู้ฝึกตนของสำนักไป๋ตู้เหมินออกมา แล้วดักซุ่มโจมตีกลางทาง หรือไม่ก็วางกับดักไว้ที่แหล่งทรัพยากรและเหมือง เพื่อสังหารเหล่าผู้ฝึกตนของสำนักไป๋ตู้เหมิน

เหล่าผู้ฝึกตนของสำนักไป๋ตู้เหมินก็ไม่ได้โง่ พวกเขาจะยอมสละข้อได้เปรียบของค่ายกลคุ้มกัน วิ่งออกไปสู้กับเหล่าผู้ฝึกตนของสำนักกู่ตู้เหมินตรงๆ ได้อย่างไร

ดังนั้น เหล่าผู้ฝึกตนของสำนักกู่ตู้เหมินจึงยิ่งทำลายอย่างหนักหน่วง นี่เป็นแผนสกปรกที่เปิดเผย และเป็นการส่งมอบผลประโยชน์ให้กับจูอู๋หยางอย่างชัดเจน

ทุกครั้งที่ทำลายเหมืองและสวนสมุนไพร เหล่าผู้ฝึกตนของสำนักกู่ตู้เหมินจะบันทึกภาพไว้ด้วยหินบันทึกภาพ จากนั้นก็นำไปฉายที่ด้านนอกของสำนักไป๋ตู้เหมิน ทำให้เหล่าผู้ฝึกตนของสำนักไป๋ตู้เหมินโกรธจนตาแดง อยากจะกัดกินสำนักกู่ตู้เหมินทั้งเป็น

ผ่านไปหลายวัน ในที่สุดก็มีผู้ฝึกตนของสำนักไป๋ตู้เหมินบางคนทนไม่ไหว ไม่เชื่อฟังคำสั่งของจูอู๋หยาง แอบหนีออกไปล้างแค้น

"ยินดีด้วย ศิษย์หวังเค่อของโฮสต์ถูกผู้ฝึกตนของสำนักกู่ตู้เหมินสังหารเป็นครั้งแรก คุณได้รับหินทะลวงขีดจำกัด 10 ก้อน..."

"ยินดีด้วย ศิษย์เจินเหอของโฮสต์ถูกผู้ฝึกตนของสำนักกู่ตู้เหมินสังหารเป็นครั้งแรก คุณได้รับหินทะลวงขีดจำกัด 50 ก้อน..."

"ยินดีด้วย จูเกอร์ ญาติของโฮสต์ถูกผู้ฝึกตนของสำนักกู่ตู้เหมินสังหารเป็นครั้งแรก คุณได้รับหินทะลวงขีดจำกัด 100 ก้อน..."

...

ในไม่ช้า จูอู๋หยางก็ได้รับคำแจ้งเตือนของระบบ ไอ้พวกโง่เหล่านี้ทำให้เขาได้รับหินทะลวงขีดจำกัดไปไม่น้อย

นี่มัน... บังคับให้เขายังคงหลบซ่อนตัวอยู่เฉยๆ ปล่อยให้สำนักกู่ตู้เหมินทำลายแหล่งทรัพยากรไปทีละแห่ง แล้วให้เหล่าผู้ฝึกตนของสำนักไป๋ตู้เหมินนำหินทะลวงขีดจำกัดมาให้เขา

มันช่างไร้ยางอายเสียจริง!

แต่จูอู๋หยางไม่ได้รู้สึกผิดเลย ตรงกันข้าม หากไม่มีเขา สำนักไป๋ตู้เหมินไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับสำนักกู่ตู้เหมินไปอีกนานแค่ไหน ความสูญเสียในระยะยาวยิ่งกว่านี้อีก

ตอนนี้ยอมเสียเปรียบเล็กน้อย รอจนกว่าจูอู๋หยางจะยึดครองดินแดนของสำนักกู่ตู้เหมินได้แล้ว ค่อยชดเชยให้ทั้งหมดก็ยังไม่สาย

ยิ่งไปกว่านั้น จูอู๋หยางไม่ได้รู้สึกผูกพันกับเหล่าผู้ฝึกตนของสำนักไป๋ตู้เหมินแม้แต่น้อย

ดังนั้น หลังจากที่สำนักกู่ตู้เหมินกวาดล้างแหล่งทรัพยากรต่างๆ ที่อยู่นอกสำนักไป๋ตู้เหมินจนหมดแล้ว จูอู๋หยางจึงออกจากฐานที่มั่นของสำนักไป๋ตู้เหมิน แฝงตัวเข้าไปในค่ายพักชั่วคราวของสำนักกู่ตู้เหมินที่อยู่ใกล้หุบเขามรณะหมื่นพิษ

เพื่อความปลอดภัย ค่ายพักชั่วคราวของสำนักกู่ตู้เหมินยังคงตั้งอยู่บนภูเขาที่ราบเรียบ ใต้พื้นดินเป็นหินแข็ง จูอู๋หยางยากที่จะแฝงตัวเข้าไปโจมตีเหล่าผู้ฝึกตนของสำนักกู่ตู้เหมินจากใต้ดินได้

โดยรอบมีการจุดคบเพลิงและประดับประดาด้วยไข่มุกส่องแสง แม้แต่ในตอนกลางคืน ที่นี่ยังคงสว่างไสว เกรงว่าจะถูกจูอู๋หยางแอบลอบโจมตี

แต่สิ่งที่ทำให้เหล่าผู้ฝึกตนของสำนักกู่ตู้เหมินตกใจก็คือ พวกเขากวาดล้างแหล่งทรัพยากรต่างๆ ที่อยู่นอกสำนักไป๋ตู้เหมินจนหมดแล้ว แต่จูอู๋หยาง ประมุขคนใหม่ของสำนักไป๋ตู้เหมินกลับไม่ปรากฏตัวออกมา ทำให้พวกเขาระแวงไปเปล่าๆ หลายวัน

"ข้าว่าจูอู๋หยางต้องสมองเสื่อมแน่ๆ ในฐานะประมุขของสำนักไป๋ตู้เหมิน กลับยอมทนดูฐานที่มั่นที่สำนักไป๋ตู้เหมินสั่งสมมานานหลายพันปีถูกพวกเราปล้นสะดมและทำลายไปทีละน้อย เขาไม่รู้สึกเสียดายบ้างหรือไง"

"ก่อนหน้านี้ ฟางเฉินอู่ เพียงแค่ยุยงสำนักไป๋ตู้เหมินเล็กน้อย จูอู๋หยางก็รีบวิ่งไปที่เกาะกลางทะเลสาบของพวกเราเพื่อลอบโจมตี แม้แต่ฐานที่มั่นของพวกเราก็ยังถูกเผา แต่ตอนนี้พวกเรากำลังทำลายรากฐานของสำนักไป๋ตู้เหมินแล้ว จูอู๋หยางกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย"

"ไอ้สารเลวจูอู๋หยาง มันต้องบาดเจ็บสาบบาดเจ็บจากการใช้ทักษะวิเศษขั้นสูงแน่ๆ ช่วงนี้ถึงไม่ได้ออกมาอาละวาด"

"ข้าว่ามีความเป็นไปได้ ไม่อย่างนั้นการกระทำของจูอู๋หยางคงไม่แปลกขนาดนี้ เว้นแต่ว่าเขาจะไม่สนใจฐานที่มั่นของสำนักไป๋ตู้เหมินเลย แต่นั่นเป็นไปไม่ได้ แต่คืนนี้พวกเราคงนอนหลับฝันดีได้แล้ว ช่วงนี้จูอู๋หยางไม่ได้แอบลอบโจมตี ตอนนี้ทรัพยากรต่างๆ ที่อยู่นอกสำนักไป๋ตู้เหมินก็ถูกพวกเราทำลายจนหมดแล้ว จูอู๋หยางคงไม่มาหาเรื่องอีกแล้ว"

...

เหล่าผู้ฝึกตนของสำนักกู่ตู้เหมินที่ระแวงมานานหลายวัน ต่างก็คิดว่า ในเมื่อช่วงนี้จูอู๋หยางไม่ได้แอบลอบโจมตี ขัดขวางไม่ให้พวกเขาทำลายทรัพยากรของสำนักไป๋ตู้เหมิน ตอนนี้ทรัพยากรของสำนักไป๋ตู้เหมินก็ถูกทำลายไปเกือบหมดแล้ว เขายิ่งไม่น่าจะปรากฏตัวออกมาอีก

ดังนั้น เหล่าผู้ฝึกตนของสำนักกู่ตู้เหมินส่วนใหญ่จึงวางใจและพักผ่อน แม้แต่ผู้ฝึกตนที่รับหน้าที่เฝ้ายามก็ยังหลับไปกว่าครึ่ง หนึ่งในนั้นก็คือเหมียวเหรินฟา ผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักกู่ตู้เหมิน

แต่เหล่าผู้ฝึกตนของสำนักกู่ตู้เหมินไม่รู้เลยว่า จูอู๋หยางเป็นคนที่โหดเหี้ยม ถึงขั้นยอมหลอกใช้แม้แต่พวกเดียวกัน ช่วงนี้ที่เขาไม่ปรากฏตัวออกมา ก็เพราะต้องการใช้มือของพวกเขา หาหินทะลวงขีดจำกัดจำนวนมากมายให้กับตัวเอง

ตอนนี้ เหล่าผู้ฝึกตนของสำนักกู่ตู้เหมินไม่มีประโยชน์แล้ว ก็ถึงเวลาที่ต้องใช้พวกเขาหาหินทะลวงขีดจำกัดก้อนใหญ่อีกครั้ง

ในค่ำคืนที่เหล่าผู้ฝึกตนของสำนักกู่ตู้เหมินผ่อนคลายมากที่สุด จูอู๋หยางก็แอบเข้าไปในค่ายพักของสำนักกู่ตู้เหมินที่สว่างไสวอีกครั้ง ปลอมตัวเป็นผู้ฝึกตนที่ออกลาดตระเวน เดินไปมาระหว่างเต็นท์ต่างๆ

เข็มแสงอาบยาพิษพุ่งผ่านไปมาอยู่รอบๆ ตัวจูอู๋หยาง แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเหล่าผู้ฝึกตนระดับฝึกลมปราณของสำนักกู่ตู้เหมินทีละคน เพียงแค่ครึ่งชั่วโมง ก็มีผู้ฝึกตนระดับฝึกลมปราณของสำนักกู่ตู้เหมินกว่าสามพันคนถูกเข็มแสงอาบยาพิษทิ่มแทง

เห็นว่าพิษงูใกล้จะออกฤทธิ์แล้ว จูอู๋หยางก็อาศัยข้อมูลที่ได้รับมาก่อนหน้านี้ เดินไปมาระหว่างเต็นท์ที่ผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานพักอาศัยอยู่ เข็มแสงอาบยาพิษผสานเข้ากับวิชามายาเซียน ไร้เทียมทาน สังหารเหล่าผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานของสำนักกู่ตู้เหมินไปทีละคน

ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของจูอู๋หยาง ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำขั้นต้นทั่วไป เขาก็สามารถรับมือได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน

เหล่าผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานของสำนักกู่ตู้เหมินในสายตาของจูอู๋หยาง ก็เหมือนกับลูกไก่ตัวน้อยๆ ถูกเข็มแสงอาบยาพิษของจูอู๋หยางทะลุร่างอย่างง่ายดาย กลายเป็นศพไปในที่สุด

เนื่องจากมีเวลาจำกัด จูอู๋หยางจึงไม่ได้วาดหน้าผี ถักเปีย หรือโกนหัวให้กับพวกเขา แต่ส่งพวกเขากลับบ้านเก่าโดยตรง ไม่อย่างนั้นเขาคงได้รับหินทะลวงขีดจำกัดมากกว่านี้ นับว่าน่าเสียดาย