เมื่อมลทินในจุดตันเถียนส่วนกลางถูกกำจัดออกไปทีละเส้น จูอู๋หยางก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของเขากำลังแข็งแกร่งขึ้น

จุดตันเถียนส่วนกลางเชื่อมต่อกับทุกส่วนในร่างกายของผู้ฝึกตน มลทินที่อยู่รอบๆ จุดตันเถียนส่วนกลางย่อมส่งผลกระทบต่อร่างกาย เป็นสิ่งสกปรกและมลทินในร่างกายของผู้ฝึกตน

เมื่อสิ่งสกปรกและมลทินเหล่านี้ถูกกำจัดออกไป ร่างกาย พรสวรรค์ และความสามารถของผู้ฝึกตนก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย เช่นเดียวกับตอนที่จูอู๋หยางกำจัดมลทินในนิรวาณสถาน เขาจะรู้สึกว่าสติปัญญาของเขาแจ่มใสขึ้น

แม้แต่ร่างกายของจูอู๋หยางก็เบาขึ้น เมื่อใช้วิชาตัวเบาและวิชาก้าวเดิน ก็จะยิ่งคล่องแคล่วมากขึ้น

และในระหว่างกระบวนการใช้พลังปราณเต๋าขั้นต้นกำจัดมลทิน พลังปราณเต๋าขั้นต้นก็ได้รับการหลอมและขัดเกลา ทำให้มันบริสุทธิ์และแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

ดังนั้น แม้ว่ากระบวนการกำจัดมลทินจะอันตราย หากประมาทเพียงเล็กน้อยก็อาจถูกมลทินเล่นงาน ทำให้ร่างกายบาดเจ็บ หรือแม้แต่ถึงขั้นเสียชีวิต แต่ถ้าสามารถกำจัดมลทินเหล่านี้ได้สำเร็จ มันก็จะทำให้ผู้ฝึกตนได้รับประโยชน์อย่างมาก

ในความโชคร้ายมักมีความโชคดีแฝงอยู่!

เมื่อกำจัดมลทินเหล่านี้ จูอู๋หยางต้องจดจ่ออยู่กับมันอย่างเต็มที่ โดยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่

จนกระทั่งพลังปราณเต๋าขั้นต้นขนาดเก้าลี้ใกล้จะหมดลง จูอู๋หยางจึงหยุดพัก และในตอนนี้ มลทินทั้งภายในและภายนอกจุดตันเถียนส่วนกลางถูกกำจัดไปแล้วหลายร้อยเส้น

ด้วยความเร็วขนาดนี้ ภายในเวลาเพียงครึ่งเดือน จูอู๋หยางก็สามารถกำจัดมลทินทั้งภายในและภายนอกจุดตันเถียนส่วนกลางได้หมด

แต่จูอู๋หยางกลับพบว่า บางทีอาจเป็นเพราะรากฐานของเขาแข็งแกร่งเกินไป จุดตันเถียนส่วนล่างแข็งแกร่งอย่างมาก ดังนั้นจุดตันเถียนส่วนล่างของเขาจึงสามารถจุพลังปราณเต๋าขั้นต้นได้มากกว่าเก้าลี้

นั่นหมายความว่า จูอู๋หยางสามารถเพิ่มพลังปราณเต๋าขั้นต้นต่อไปได้ ทำให้มันแข็งแกร่งและบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น ด้วยวิธีนี้ จูอู๋หยางก็สามารถกำจัดมลทินได้เร็วขึ้นและมากขึ้น

ดังนั้น หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว จูอู๋หยางจึงไม่หยุดแกล้งเหล่าองค์ชาย องค์หญิง สนม และขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ เขาอาศัยความมืดมิดออกไปทำงานทั้งในและนอกวังหลวง

หลังจากโกนหัวองค์หญิงคนหนึ่งเสร็จ จูอู๋หยางก็เหลือบไปเห็นหอสมุดหลวงที่อยู่ไม่ไกลนัก เขานึกขึ้นได้ว่าบนชั้นสี่ของหอสมุดหลวง เขายังมีคัมภีร์ล้ำค่าอีกมากมายที่ยังไม่ได้อ่าน

ครั้งที่แล้วที่เขาแอบเข้าไปดูคัมภีร์หยกเต๋าขั้นต้น ด้วยข้อจำกัดด้านความแข็งแกร่ง หลังจากอ่านเสร็จ จูอู๋หยางก็รีบร้อนออกไป

แต่ตอนนี้ ผลึกทะเลไร้ขอบเขตในร่างกายของจูอู๋หยางได้แปรเปลี่ยนเป็นพลังปราณเต๋าขั้นต้นทั้งหมดแล้ว ความแข็งแกร่งโดยรวมเพิ่มขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ชั้นสี่ของหอสมุดหลวงที่เคยเป็นสถานที่อันตรายสำหรับจูอู๋หยาง ตอนนี้ก็กลายเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเขา

คิดแล้วก็ลงมือทำ จูอู๋หยางแอบเข้าไปในหอสมุดหลวงอย่างคล่องแคล่ว ด้วยความเชี่ยวชาญในด้านค่ายกลอันดับหนึ่งของแคว้นจิ่วเจา บวกกับพลังปราณเซียนที่ช่วยเสริม เขาจึงมาถึงหอสมุดหลวงชั้นสี่อย่างง่ายดาย และได้พบกับยอดฝีมือระดับปรมาจารย์สามคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่รอบๆ ชั้นวางหนังสือไม้จันทน์อีกครั้ง

"ฟิ้วๆๆ..."

เสียงแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน จูอู๋หยางดีดพลังปราณเต๋าขั้นต้นสามเส้นออกไป ตรงไปที่หัวของยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ทั้งสามคน ทำให้พวกเขาสลบไปพร้อมกัน

มองดูยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ทั้งสามคนที่นอนอยู่บนพื้น จูอู๋หยางก็ยิ้มออกมาอย่างแผ่วเบา เขาออกมาจากใต้ชั้นวางหนังสือไม้จันทน์ ไม่ได้รีบไปอ่านคัมภีร์ล้ำค่าเหล่านั้น แต่กลับไปช่วยยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ทั้งสามคนแต่งหน้าแต่งตัวก่อน

"ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้วาดหน้าผีให้กับจูเฉิงหู่ อาของฮ่องเต้ ผู้เป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ เป็นครั้งแรกในชีวิต คุณได้รับจุดทะลวงขีดจำกัด 100 ล้านจุด..."

"ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้โกนหัวของจูเฉิงหู่ อาของฮ่องเต้ ผู้เป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ เป็นครั้งแรกในชีวิต คุณได้รับจุดทะลวงขีดจำกัด 200 ล้านจุด..."

"ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้ให้จูเฉิงหู่ อาของฮ่องเต้ ผู้เป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ กินยาระบายเพิ่มขนาด เป็นครั้งแรกในชีวิต คุณได้รับจุดทะลวงขีดจำกัด 300 ล้านจุด..."

...

สิ่งที่จูอู๋หยางคาดไม่ถึงก็คือ ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ทั้งสามคนที่ประจำการอยู่บนหอสมุดหลวงชั้นสี่ตลอดมา ล้วนเป็นผู้อาวุโสของราชวงศ์จู ไม่แปลกใจเลยที่พวกเขามีคุณสมบัติที่จะประจำการอยู่ที่นี่

แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้ขัดขวางจูอู๋หยางจากการแกล้งพวกเขา เขาแกล้งพวกเขาทีละคน ได้รับจุดทะลวงขีดจำกัดไปประมาณ 2,000 ล้านจุด

หลังจากทำเรื่องนี้เสร็จแล้ว จูอู๋หยางก็เริ่มอ่านคัมภีร์ล้ำค่าต่างๆ ในหอสมุดหลวง ซึ่งรวมถึงวิชาระดับปรมาจารย์สามเล่มที่เป็นสมบัติลับของราชวงศ์จู ได้แก่ เคล็ดวิชาทะเลไร้ขอบเขต วิชาดาบขอบฟ้าจันทรา และวิชาก้าวย่างมายาล่องลอย...

เจ้าของร่างเดิมได้รับเคล็ดวิชาทะเลไร้ขอบเขตมานานแล้ว จูอู๋หยางฝึกฝนวิชาดาบขอบฟ้าจันทราจนถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว และแปรเปลี่ยนเป็นวิชาเซียน มีเพียงวิชาก้าวย่างมายาล่องลอย วิชาก้าวเดินระดับปรมาจารย์ที่จูอู๋หยางยังไม่ได้เรียนรู้

หลังจากอ่านอย่างละเอียดแล้ว เขาก็พบว่าวิชาก้าวย่างมายาล่องลอยนั้นสมกับเป็นวิชาก้าวเดินระดับปรมาจารย์จริงๆ พลังของมันเหนือกว่าก้าวย่างมายา แม้แต่ก้าวย่างมายาที่แปรเปลี่ยนเป็นวิชาก้าวเดินเซียนแล้ว ก็ยังด้อยกว่าอยู่เล็กน้อย

ดังนั้น จูอู๋หยางจึงเตรียมที่จะฝึกฝนวิชานี้ หลังจากนั้นก็จะหลอมรวมกับก้าวย่างมายา เมื่อถึงเวลานั้น พลังของวิชาก้าวย่างมายาล่องลอยจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างมาก

หลังจากอ่านคัมภีร์ล้ำค่าทั้งหมดในหอสมุดหลวงเสร็จแล้ว จูอู๋หยางก็ได้รับจุดทะลวงขีดจำกัดไปอีกหลายร้อยล้านจุด ทำให้พลังปราณเต๋าขั้นต้นในร่างกายของเขาขยายตัวจนเกือบสิบเอ็ดลี้

ทั้งปริมาณและคุณภาพต่างก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

เห็นว่าเวลาเช้าแล้ว จูอู๋หยางจึงออกจากหอสมุดหลวงชั้นสี่ ไปยังห้องฝึกฝนลับในตำหนักองค์ชาย เพื่อเตรียมกำจัดมลทินในจุดตันเถียนส่วนกลางต่อไป

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา จูอู๋หยางใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เขาได้รับจุดทะลวงขีดจำกัด เพิ่มพลังปราณเต๋าขั้นต้น และกำจัดมลทินในจุดตันเถียนส่วนกลาง

เพียงแต่คนในราชวงศ์และขุนนางผู้ยิ่งใหญ่นอกวังหลวงอาจจะไม่คิดแบบนั้น พวกเขารู้สึกหวาดผวาทุกคืน กลัวว่าตื่นเช้ามาแล้วจะพบว่าบนใบหน้าของตัวเองมีรูปภาพเพิ่มขึ้นมา หรือมีผมเปียเพิ่มขึ้นมาบนหัว บางคนที่โชคร้ายก็ถึงขั้นหัวโล้น

และคนร้ายก็ไม่เลือกเพศ โดยเฉพาะผู้หญิงที่หน้าตาสวย จะเป็นเป้าหมายหลักของมัน ทำให้ขุนนางผู้ยิ่งใหญ่หลายคนรู้สึกว่าตัวเองถูกสวมเขาแล้ว

แต่เมื่อคิดว่าคนร้ายต้องแกล้งคนหลายสิบคนในคืนเดียว คงไม่มีเวลาไปทำอะไรกับผู้หญิงเหล่านี้ พวกเขาก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง

แต่ผู้ชายคนไหนจะทนได้ที่ผู้หญิงของตัวเองถูกเหยียบย่ำแบบนี้

เหล่าขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ยังพอจะนึกถึงฮ่องเต้สติเฟื่อง จูเจินอู่ ได้ เพราะแม้แต่สนมที่สูงส่งก็ยังถูกแกล้ง เมื่อเทียบกันแล้ว ผู้หญิงของพวกเขาถูกแกล้งก็ไม่เห็นเป็นอะไร

คิดแบบนี้แล้ว จู่ๆ อารมณ์ก็ดีขึ้นมา

ฮ่องเต้ยังแย่กว่าพวกเราอีก พวกเราแค่เรื่องเล็กน้อย

เหมือนกับที่บางคนพูดไว้ว่า ถ้ามีคนสวมหมวกสีเขียวเดินไปตามท้องถนน อาจจะถูกคนรอบข้างหัวเราะเยาะและซุบซิบนินทา แต่ถ้าทุกคนสวมหมวกสีเขียวเดินไปตามท้องถนน มันก็เป็นเรื่องปกติ

นายโดนแกล้ง ฉันก็โดนแกล้ง โดนแกล้งคนเดียวไม่เท่ากับโดนแกล้งพร้อมกัน โดนแกล้งพร้อมกันถึงจะเรียกว่าโดนแกล้งจริงๆ!