"อู๋หยาง ยาพิษผสมของเจ้าอย่าใช้หมดนะ เหลือไว้ให้ข้าบ้าง ข้าต้องการมีลูกให้เร็วที่สุด!"

ก่อนจากไป โอวหยางหมิงอี้ไม่ลืมเตือนจูอู๋หยางอีกครั้ง บอกเขาว่าอย่าใช้ยาพิษผสมในร่างกายจนหมด แม้ว่ายาพิษผสมจะใช้หมดแล้วก็สามารถฟื้นฟูได้ แต่ต้องใช้เวลา

โอวหยางหมิงอี้ที่รอมาแปดร้อยกว่าปี รอไม่ไหวแล้ว!

เมื่อเห็นโอวหยางหมิงอี้ที่ใจร้อน จูอู๋หยางก็ยิ้มและพูดว่า "ท่านผู้อาวุโสสูงสุดวางใจเถอะ ข้าเก็บยาพิษผสมไว้ให้ท่านแล้ว"

"ดี ดี ดี ขอบใจอู๋หยางมาก" โอวหยางหมิงอี้ตื่นเต้นมาก จนกล่าวขอบคุณจูอู๋หยางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่เหลือท่าทางของเซียนแก่นทองคำเลย

ในสถานการณ์ปกติ เซียนแก่นทองคำจะไม่ทำแบบนี้กับเซียนสร้างรากฐาน แล้วยิ่งเป็นรุ่นน้องด้วย นี่แสดงให้เห็นว่าโอวหยางหมิงอี้รู้สึกขอบคุณจูอู๋หยางมากแค่ไหน

พูดตามตรง สิ่งที่โอวหยางหมิงอี้เสียใจที่สุดในชีวิตก็คือการที่ไม่มีลูก ไม่สามารถสืบทอดตระกูลโอวหยางได้ แม้กระทั่งการสืบทอดก็ยังทำไม่ได้

หากโอวหยางหมิงอี้ตายไปลงนรก และพ่อกับปู่ของเขารู้เรื่องนี้เข้า โอวหยางหมิงอี้คงต้องตายอีกรอบเพื่อไถ่โทษ

หลายปีมานี้ เขาเห็นตระกูลจูและตระกูลเจินสืบสกุลในสำนักไป๋ตู้เหมิน คนในตระกูลมากขึ้นเรื่อยๆ โอวหยางหมิงอี้ก็อิจฉามาก อยากจะแทนที่พวกเขา

หลายร้อยปีที่ผ่านมา โอวหยางหมิงอี้ได้ลองวิธีต่างๆ มากมาย น่าเสียดายที่ไม่มีวิธีใดได้ผล เขายังคงไม่มีลูก

เมื่อเห็นว่าอายุขัยเหลือน้อยลง โอวหยางหมิงอี้ก็แทบจะหมดหวัง แต่ไม่คิดว่าในเวลานี้ เขาจะได้รับข่าวดีจากจูอู๋หยาง

โอวหยางหมิงอี้รู้สึกโล่งใจ มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เขายังรู้สึกอยากจะร้องเพลง

เพียงแค่สองวัน โอวหยางหมิงอี้ก็พาผู้หญิงกลับมาหาจูอู๋หยาง ถึงสิบคน

เมื่อเห็นหญิงงามสิบคนที่โอวหยางหมิงอี้พามา จูอู๋หยางก็มีสีหน้าแปลกๆ ไม่คิดว่าโอวหยางหมิงอี้จะชอบแบบนี้

ผู้หญิงสิบคนดูเหมือนจะอายุมากกว่าสามสิบปี ทุกคนดูมีเสน่ห์ มีทั้งเซียนฝึกลมปราณและเซียนสร้างรากฐาน บางคนน่าจะเป็นภรรยาของคนอื่น รสนิยมของเขาช่าง...

โอวหยางหมิงอี้เห็นความคิดของจูอู๋หยาง เขาก็หัวเราะแห้งๆ และอธิบายว่า "พวกเธอล้วนเป็นหญิงที่ดี อย่างมากก็แค่เป็นหม้าย ข้าจะไม่แย่งภรรยาของคนอื่นหรอก"

"เข้าใจแล้ว" จูอู๋หยางพยักหน้า เดิมทีเขาคิดว่าโอวหยางหมิงอี้ชอบภรรยาของคนอื่น ที่แท้ก็เป็นหม้าย

โอวหยางหมิงอี้รีบอธิบายอีกครั้ง "อายุมากแล้ว จะให้ไปชอบเด็กสาวก็คงไม่เหมาะ ดังนั้นรสนิยมของข้าก็เปลี่ยนไป ไม่เหมือนเจ้าที่ชอบเด็กสาวอายุสิบแปด"

"แต่หญิงงามที่นี่ของเจ้าน่าจะเกินพันคนแล้ว อู๋หยาง แม้ว่าเจ้าจะเป็นเซียน แต่ก็ต้องดูแลสุขภาพด้วย มิฉะนั้นจะส่งผลต่อการก้าวเข้าสู่ระดับแก่นทองคำ รอจนกว่าเจ้าจะก้าวเข้าสู่ระดับแก่นทองคำแล้ว ค่อยสนุกกับเรื่องแบบนี้ก็ยังไม่สาย"

เมื่อได้ยินคำเตือนที่จริงใจของโอวหยางหมิงอี้ จูอู๋หยางที่เป็นเซียนแก่นทองคำก็หัวเราะ "ขอบคุณท่านผู้อาวุโสสูงสุดที่สั่งสอน ข้ารู้แล้ว ข้าจะจัดตำหนักให้ท่าน และตรวจร่างกายของท่านกับภรรยาทุกคน เพื่อเตรียมตัวสำหรับการตั้งครรภ์"

"ดี ดี ดี ไปกันเถอะ" โอวหยางหมิงอี้พูดอย่างใจร้อน ไม่สนใจที่จะเตือนจูอู๋หยางอีกต่อไป

จูอู๋หยางยิ้มเล็กน้อย เขาให้โอวหยางหมิงอี้และผู้หญิงสิบคนพักผ่อนก่อน จากนั้นก็ตรวจร่างกายของพวกเขา คำนวณเวลาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการตั้งครรภ์ตามประสบการณ์และเทคนิคในวิชาอสุจิ เพื่อให้โอกาสในการตั้งครรภ์สูงขึ้น

ไม่ต้องพูดถึงโอวหยางหมิงอี้ เขามีกระสุนพร้อมตลอดเวลา ขึ้นอยู่กับเวลาของหญิงงามแต่ละคน จากการคำนวณของจูอู๋หยาง คืนวันที่สองหลังจากนี้จะเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับหญิงงามคนหนึ่ง

จูอู๋หยางจัดเวลาให้โอวหยางหมิงอี้และหญิงงามคนนั้น ให้ยาบำรุงร่างกายที่เป็นประโยชน์ต่อการตั้งครรภ์ จากนั้นก็กลับไปดูแลลูกๆ

ในคืนวันที่สองหลังจากนั้น โอวหยางหมิงอี้และหญิงงามคนนั้นนอนอยู่บนเตียง รอการกระทำของจูอู๋หยาง

จูอู๋หยางผสมยาพิษผสมกับสมุนไพรไม่กี่ชนิด ใส่เข้าไปในร่างกายของโอวหยางหมิงอี้และหญิงงามคนนั้น ส่วนใหญ่จะออกฤทธิ์ในร่างกายของโอวหยางหมิงอี้ แอบปรับพลังหยางของเขาด้วยวิชาอสุจิ

ครึ่งชั่วยามต่อมา จูอู๋หยางก็ออกจากห้องของโอวหยางหมิงอี้และหญิงงามคนนั้น ปล่อยให้ทั้งสองคนพยายามกันต่อไป

ส่วนเรื่องการแอบฟัง จูอู๋หยางเป็นถึงประมุขสำนักไป๋ตู้เหมิน จะทำเรื่องไร้ยางอายแบบนี้ได้อย่างไร

"ยินดีด้วย โฮสต์แอบฟังเซียนแก่นทองคำโอวหยางหมิงอี้เป็นครั้งแรก คุณได้รับหินทะลวงขีดจำกัด 1,000 ก้อน..."

หอมจริงๆ!

จูอู๋หยางกลับไปที่พักด้วยความสุข พร้อมกับผลตอบแทนมากมาย วางแผนที่จะพยายามต่อไป พยายามทำให้จำนวนลูกของเขาเกินสามพันหกร้อยคนก่อนที่จะออกจากที่นี่ เพื่อที่จะจัดตั้งค่ายกลดาวเหนือ

ตอนที่เขาเพิ่งเดินทางข้ามเวลามาถึงแคว้นจิ่วเจา จูอู๋หยางยังหัวเราะเยาะฮ่องเต้สติเฟื่องจูเจินอู่ว่ามีลูกมากเกินไป ภายในเวลาเพียงร้อยปี เขามีลูกหลายร้อยคน

แต่ตอนนี้ จูอู๋หยางเพิ่งรู้ว่า เมื่อเทียบกับเขาแล้ว จูเจินอู่ก็เหมือนหมู เขาจะมีลูกได้อย่างไร

ภายในเวลาเพียงหนึ่งปี เขามีลูกมากกว่าหนึ่งพันคน แถมเขายังเป็นเซียน เหตุการณ์เช่นนี้ ไม่เคยมีมาก่อน

ไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่เคยได้ยินมาก่อน คิดถึงความยิ่งใหญ่ของสวรรค์และโลก น้ำตาไหลอาบแก้ม!

ไม่สิ ต้องเป็น ไม่เคยมีมาก่อน และจะไม่มีอีกต่อไป!

ครึ่งเดือนต่อมา จูอู๋หยางเพิ่งจะเดินออกมาจากตำหนักของนางสนมที่ให้กำเนิดลูกสาว เขาก็เห็นโอวหยางหมิงอี้พุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความบ้าคลั่ง "ท้องแล้ว ท้องแล้ว ข้าท้องแล้ว อู๋หยาง เจ้าเป็นผู้มีพระคุณของข้า เป็นผู้มีพระคุณของตระกูลโอวหยาง หากไม่มีเจ้า ตระกูลโอวหยางของเราก็คงจะสิ้นสุด ขอบใจที่ทำให้ภรรยาของข้าท้อง"

"ข้าขอขอบคุณเจ้าแทนตระกูลโอวหยาง ที่ทำให้ตระกูลโอวหยางมีทายาทรุ่นต่อไป ในที่สุดข้าก็มีหน้าไปพบกับบรรพบุรุษแล้ว"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ดวงตาของโอวหยางหมิงอี้ก็แดงก่ำ ชายชราอายุแปดร้อยกว่าปี ยังมีด้านแบบนี้อีก ทำให้จูอู๋หยางรู้สึกทนไม่ไหว

แต่คำพูดของโอวหยางหมิงอี้ฟังดูแปลกๆ ใครกันแน่ที่ท้อง โอวหยางหมิงอี้หรือภรรยาของเขา

หรือว่าใครกันแน่ที่ช่วยให้พวกเธอตั้งครรภ์ จูอู๋หยางหรือโอวหยางหมิงอี้ที่ยังแข็งแรง

คำพูดนี้ฟังดูแล้วกำกวมมาก ต้องดูบริบทด้วย มิฉะนั้นจะเข้าใจผิดได้

เมื่อเห็นโอวหยางหมิงอี้ที่กำลังจะร้องไห้ด้วยความดีใจ จูอู๋หยางก็ตบไหล่เขาและปลอบใจว่า "ท่านผู้อาวุโสโอวหยาง ไม่ต้องสุภาพ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน"