เส้นลมปราณดอกบัวถูกหลอมขึ้นมาทีละน้อย ความเร็วช้ามาก ไม่ถึงหนึ่งในสิบของการหลอมเส้นลมปราณเส้นอื่นๆ

แม้ว่าจูอู๋หยางจะมีข้อได้เปรียบมากมาย แต่การหลอมเส้นลมปราณดอกบัวก็ยังคงให้ความรู้สึกเหมือนกับการเข็นก้อนหินขึ้นภูเขา คิดดูก็รู้แล้วว่าคนอื่นๆ จะเผชิญกับความยากลำบากขนาดไหนในการหลอมเส้นลมปราณดอกบัว

ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าหลายคนจะรู้ว่าการหลอมเส้นลมปราณดอกบัวสำเร็จ จะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อพลังแห่งการหยั่งรู้และพรสวรรค์ของนักรบ แต่พวกเขาก็มักจะเลือกที่จะล้มเลิก

สาเหตุก็ไม่มีอะไรมาก แค่มันยากและอันตรายเกินไป!

ในเมื่อการหลอมเส้นลมปราณดอกบัวไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับการทะลวงสู่ขอบเขตเซียน เพื่อความปลอดภัย ทำไมไม่ข้ามไปเลยล่ะ?

ดังนั้น หลายคนจึงเลือกที่จะขี้เกียจ แม้แต่ฮ่องเต้จูเจินอู่ที่เป็นอัจฉริยะ ตอนที่หลอมเส้นลมปราณดอกบัว เขาก็เคยคิดที่จะล้มเลิกเช่นกัน

เมื่อความยากลำบากมากมายขนาดนี้ ผลตอบแทนที่ได้รับเมื่อหลอมเส้นลมปราณดอกบัวสำเร็จก็ย่อมมากมายเช่นกัน

การเพิ่มพูนพรสวรรค์และพลังแห่งการหยั่งรู้เป็นเพียงผลพื้นฐานเท่านั้น นอกจากนี้ ยังช่วยให้นักรบสามารถรักษาความสงบและสมาธิในระหว่างการฝึกฝนและการต่อสู้ ทั้งประสิทธิภาพในการฝึกฝนและพลังของวิทยายุทธก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

ดังนั้น แม้ว่าจะยากลำบากและอันตราย แต่อย่างไรก็ตาม จูอู๋หยางก็ยังคงยืนกรานที่จะหลอมเส้นลมปราณดอกบัวต่อไป ปล่อยให้เวลาผ่านไปทีละน้อย

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากข้างนอก แต่เส้นลมปราณดอกบัวในร่างกายของจูอู๋หยางเพิ่งจะหลอมได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ดังนั้น จูอู๋หยางจึงไม่สนใจ และยังคงหลอมเส้นลมปราณดอกบัวต่อไปอย่างช้าๆ

จากเช้าจรดบ่าย จากบ่ายจรดเที่ยงคืน จนกระทั่งถึงยามรุ่งสาง ในที่สุดจูอู๋หยางก็หลอมเส้นลมปราณดอกบัวสำเร็จอย่างยากลำบาก

หลอมเส้นลมปราณขั้นเก้า!

เมื่อหลอมเส้นลมปราณดอกบัวสำเร็จ จูอู๋หยางรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าสมองของเขาปลอดโปร่งขึ้น ราวกับได้รับแสงสว่างจากสวรรค์ เขากลายเป็นคนฉลาดเฉลียว

พลังแห่งการหยั่งรู้ของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก พรสวรรค์ก็แข็งแกร่งขึ้น เขาเข้าใจเคล็ดวิชาและวิชาลับมากขึ้น

พรสวรรค์และพลังแห่งการหยั่งรู้ที่น่ากลัวอยู่แล้ว ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นไปอีก เริ่มมีแนวโน้มที่จะทะลวงขีดจำกัด

การหลอมเส้นลมปราณดอกบัวสำเร็จ ยังทำให้ปริมาณและคุณภาพของพลังลมปราณแม่น้ำแยงซีในร่างกายขององค์ชายจูอู๋หยางเพิ่มขึ้นอย่างมาก ร่างกายของเขาก็ได้รับการหลอมระดับที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ความแข็งแกร่งโดยรวมของจูอู๋หยางในตอนนี้ ถือว่าอยู่ในระดับยอดฝีมือระดับแนวหน้าแล้ว ในสถานการณ์ปกติ คนธรรมดาคนหนึ่งต้องใช้เวลาอย่างน้อยหกสิบปีจึงจะสามารถก้าวขึ้นมาถึงระดับนี้ได้ บางคนอาจจะใช้เวลาทั้งชีวิตก็ยังไม่สามารถก้าวเข้าสู่ระดับยอดฝีมือระดับแนวหน้าได้

พูดอย่างไม่เกรงใจ ด้วยความแข็งแกร่งของจูอู๋หยางในตอนนี้ หากเขาเผชิญหน้ากับยอดฝีมือขอบเขตเซียนที่อาศัยการหลอมเส้นลมปราณสามหรือสี่เส้น เขาก็อาจจะเอาชนะได้

แน่นอน หากอีกฝ่ายมีพลังยุทธอยู่ในขอบเขตเซียนขั้นกลางขึ้นไป จูอู๋หยางก็ยากที่จะเอาชนะได้

แต่โดยปกติแล้ว นักรบที่สามารถทะลวงสู่ขอบเขตเซียนได้ ส่วนใหญ่จะสามารถหลอมเส้นลมปราณได้มากกว่าสี่เส้นในขอบเขตหลอมเส้นลมปราณ ดังนั้น ด้วยความแข็งแกร่งของจูอู๋หยางในตอนนี้ การที่จะเอาชนะยอดฝีมือขอบเขตเซียนขั้นต้นจึงเป็นเรื่องยาก

แต่อย่างไรก็ตาม ยอดฝีมือระดับแนวหน้าอายุสิบเจ็ดปี ไม่ว่าจะเป็นในแคว้นจิ่วเจา หรือแม้แต่ในดินแดนรกร้างทางใต้ ก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยาก

แม้แต่ฮ่องเต้จูเจินอู่ที่ไร้ผู้ต่อต้านในแคว้นจิ่วเจา ก็เพิ่งจะก้าวเข้าสู่ระดับยอดฝีมือระดับแนวหน้าตอนอายุสามสิบกว่าปี และความแข็งแกร่งของฮ่องเต้จูเจินอู่ในตอนนั้นก็ยังเทียบไม่ได้กับจูอู๋หยางในตอนนี้

ความแข็งแกร่งของจูอู๋หยางในตอนนี้ แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ระดับล่างสุดในวังหลวง แต่อย่างน้อยก็อยู่ในระดับกลางๆ แล้ว

แต่ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา การที่จะหนีรอดจากการไล่ล่าขององครักษ์ในวังหลวงก็ยังคงเป็นเรื่องเพ้อฝัน ดังนั้น ตอนนี้ยังไม่สามารถคิดเรื่องการหลบหนีได้

"ยินดีกับโฮสต์ที่ทะลวงสู่ขอบเขตหลอมเส้นลมปราณขั้นเก้าเป็นครั้งแรกในชีวิต คุณได้รับ 1,600,000 จุดทะลวงขีดจำกัด..."

หลังจากทะลวงสู่ขอบเขตหลอมเส้นลมปราณขั้นเก้า จูอู๋หยางก็ได้รับจุดทะลวงขีดจำกัดจำนวนมาก ด้วยจุดทะลวงขีดจำกัดเหล่านี้ จูอู๋หยางไม่เพียงแต่สามารถรักษาความแข็งแกร่งในขอบเขตหลอมเส้นลมปราณขั้นเก้าเอาไว้ได้เท่านั้น แต่ยังก้าวหน้าไปอีกขั้น ใกล้จะถึงขอบเขตหลอมเส้นลมปราณขั้นสิบแล้ว

หลอมเส้นลมปราณขั้นสิบคือขอบเขตหลอมเส้นลมปราณขั้นสมบูรณ์ การฝึกฝนในระดับนี้ไม่จำเป็นต้องหลอมเส้นลมปราณเส้นใหม่ สิ่งสำคัญคือการเชื่อมโยงเส้นลมปราณเก้าเส้นที่หลอมไว้แล้วเข้าด้วยกัน ก่อตัวเป็นหนึ่งเดียว หรืออาจกล่าวได้ว่า ก่อตัวเป็นวงจรขนาดเล็กกับจุดตันเถียนส่วนล่าง

เส้นลมปราณเชื่อมต่อกัน วนเวียนไม่สิ้นสุด พลังลมปราณก่อกำเนิดขึ้นเอง นี่คือขอบเขตหลอมเส้นลมปราณขั้นสมบูรณ์

เมื่อสัมผัสถึงพลังลมปราณอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย ราวกับสายน้ำ บนใบหน้าของจูอู๋หยางก็ปรากฏรอยยิ้มขมขื่น เดิมทีเขาตั้งใจจะปกปิดความสามารถ รอเวลาที่เหมาะสมค่อยแสดงฝีมือ แต่ไม่นึกเลยว่าภายในเวลาเพียงครึ่งเดือนเศษๆ ความแข็งแกร่งของเขาจะเพิ่มขึ้นมาถึงระดับนี้

ระบบโอกาสพิเศษนี่มัน... ทำร้ายเขามากจริงๆ!

"ยินดีกับโฮสต์ที่ถูกเศรษฐีอันดับหนึ่งของแคว้นจิ่วเจาเข้าใจผิดว่าเป็นขันทีปลอม เป็นครั้งแรกในชีวิต คุณได้รับ 1,000,000 จุดทะลวงขีดจำกัด..."

"ยินดีกับโฮสต์ที่ถูกฮองเฮาของแคว้นจิ่วเจาเข้าใจผิดว่าเป็นขันทีปลอม เป็นครั้งแรกในชีวิต คุณได้รับ 2,000,000 จุดทะลวงขีดจำกัด..."

...

ระบบโอกาสพิเศษยังคงแจ้งเตือนไม่หยุด บางครั้งก็มีตัวเลขจำนวนมากโผล่ขึ้นมา ทำให้จูอู๋หยางรำคาญใจ

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมารำคาญใจ คนข้างนอกกำลังพยายามพังประตูเข้ามา เขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้ ไม่เช่นนั้น หากฮ่องเต้จูเจินอู่รู้เรื่องเข้า เรื่องใหญ่แน่

แต่ก่อนที่จะออกไป เขาต้องควบคุมสีหน้าของตัวเองก่อน

เรื่องการควบคุมสีหน้า จูอู๋หยางพอจะมีประสบการณ์อยู่บ้าง เพราะในชาติที่แล้ว เขาได้ดูวงไอดอลหญิงที่มีสมาชิกมากมาย เขาได้เห็นการควบคุมสีหน้าอันน่าทึ่งของพวกเธอมาไม่น้อย

สุภาษิตกล่าวไว้ว่า ไม่เคยกินหมู ก็เคยเห็นหมูวิ่ง ดูบ่อยๆ ก็ย่อมเรียนรู้ได้บ้าง

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จูอู๋หยางก็ใช้พลังลมปราณแม่น้ำแยงซี บีบน้ำตาออกมา และเปิดประตูห้องฝึกฝนลับด้วยสีหน้าเศร้าหมอง

"องค์ชาย ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า?"

"องค์ชายออกมาแล้ว ไม่ต้องหาอะไรมาทุบประตูแล้ว"

"องค์ชาย ฮือๆ... ข้าตกใจแทบแย่"

...

ทันทีที่เปิดประตูห้องฝึกฝนลับ เขาก็เห็นทหารองครักษ์ ขันที และนางกำนัล หลายสิบคนยืนรออยู่ข้างนอก โชคดีที่คนในตำหนักองค์ชายยังไม่ได้รายงานเรื่องนี้ให้ฮ่องเต้จูเจินอู่ทราบ ไม่เช่นนั้น คนที่มาคงจะมากกว่านี้ และโอกาสที่เขาจะถูกเปิดโปงก็จะมากขึ้น

เมื่อมองไปที่หญิงงามที่เป็นห่วงเขา จูอู๋หยางก็กล่าวด้วยความละอายใจ "ข้าไม่เป็นไร แค่คิดถึงเรื่องที่ข้าอาจจะไม่มีทายาท เลยรู้สึกเศร้าใจ เลยอยู่ต่อในห้องฝึกฝนสักพัก"

เมื่อได้ยินองค์ชายจูอู๋หยางพูดเช่นนั้น ทุกคนก็โล่งใจ พวกเขาคิดว่าองค์ชายจูอู๋หยางคิดสั้น เพราะเรื่องที่อวัยวะเพศมีปัญหา เลยจะเผาตัวเองอีกแล้ว

หาก "ขันทีปลอม" + "รัชทายาทไร้ค่า" คนนี้เกิดเรื่องขึ้นมา พวกเขาก็คงซวยไปด้วย