ส่วนบนสนามรบแก่นทองคำอันดุเดือด ขณะที่จูอู๋หยางค่อยๆ ย่างกรายเข้าใกล้ สถานการณ์ก็กลับตาลปัตร

"ฟู่..."

ทันใดนั้น เหมียวเหรินฟาก็ปล่อยฝูงแมลงพิษนับร้อยพันตัว สกัดกั้นโอหยางหมิงอี้ ผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักไป๋ตู้เหมินเอาไว้ชั่วครู่ ก่อนจะแปลงร่างเป็นแสงสีดำ พุ่งทะยานไปทางจูอู๋หยาง "คนดีแก้แค้นแม้สิบปีก็ไม่สาย ความแค้นในวันนี้ ข้าจะจดจำไว้ ต่อไปนี้ สำนักไป๋ตู้เหมินจงรอรับการแก้แค้นจากข้าทั้งวันทั้งคืนเถอะ!"

สำนักถูกทำลาย ศิษย์เกือบทั้งหมดถูกสังหาร เหมียวเหรินฟา ปรมาจารย์แก่นทองคำ คลุ้มคลั่งจนเสียสติ ไม่สนหน้าหน้าอินทร์หน้าพรหมอีกต่อไป ตั้งใจที่จะต่อสู้กับสำนักไป๋ตู้เหมินจนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่ง

นับจากนี้เป็นต้นไป เขาจะไม่สนใจฐานะปรมาจารย์แก่นทองคำอีกต่อไป จะไล่ล่าสังหารศิษย์ของสำนักไป๋ตู้เหมินอย่างไม่เลือกหน้า ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นปรมาจารย์แก่นทองคำ ยอดฝีมือระดับสร้างรากฐาน หรือแม้แต่ศิษย์ระดับฝึกลมปราณ

ไม่สนหน้าตา ทุ่มเทสุดชีวิต เพื่อล้างแค้นให้สาสำนัก

ได้ยินเหมียวเหรินฟาพูดเช่นนั้น สีหน้าของโอหยางหมิงอี้ก็เปลี่ยนไป แม้ว่าเขาจะสามารถเอาชนะเหมียวเหรินฟาได้ แต่การจะฆ่าเหมียวเหรินฟานั้นเป็นเรื่องยาก ความแข็งแกร่งของทั้งสองไม่ได้ต่างกันมากนัก

หากเหมียวเหรินฟาจ้องเล่นงานศิษย์ของสำนักไป๋ตู้เหมินโดยไม่สนใจฐานะปรมาจารย์แก่นทองคำ เรื่องนี้คงจะยุ่งยาก บางทีสำนักไป๋ตู้เหมินอาจถูกทำลายด้วยวิธีนี้ก็เป็นได้

โอหยางหมิงอี้ ปรมาจารย์แก่นทองคำเพียงคนเดียว จะสามารถปกป้องสำนักบ่มเพาะเซียนทั้งสำนักได้อย่างไร

ทำอย่างไรดี!

โอหยางหมิงอี้เริ่มร้อนใจ เหล่าศิษย์สำนักไป๋ตู้เหมินที่กำลังยืนดูการต่อสู้หลังจากได้รับชัยชนะก็เปลี่ยนสีหน้า ความยินดีถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัว

"เหมียวเหรินฟา เจ้าก็เป็นถึงปรมาจารย์แก่นทองคำ หากจ้องเล่นงานศิษย์ระดับสร้างรากฐานและศิษย์ระดับฝึกลมปราณ เจ้าจะถูกประณามจากทั่วทั้งโลกแห่งการบ่มเพาะเซียน"

ได้ยินคำขู่ที่ไร้พลังของโอหยางหมิงอี้ เหมียวเหรินฟาอดหัวเราะเยาะไม่ได้ "ศิษย์ในสำนักของข้าล้วนถูกพวกเจ้าฆ่าตาย แม้แต่สำนักกู่ตู้เหมินที่บรรพบุรุษสร้างขึ้นก็พังทลาย เจ้าคิดว่าข้าจะแคร์เรื่องหน้าตาอีกหรือ โอหยางหมิงอี้ สมองเจ้าคงจะถูกน้ำท่วมแล้วกระมัง"

ใบหน้าของโอหยางหมิงอี้บึ้งตึง พูดไม่ออก

เห็นสีหน้าอัปลักษณ์ของโอหยางหมิงอี้และเหล่าศิษย์สำนักไป๋ตู้เหมินที่หวาดกลัว เหมียวเหรินฟาก็หัวเราะลั่น "ยกเว้นเสียแต่ว่า ศิษย์ของสำนักไป๋ตู้เหมินจะหดหัวเป็นเต่าอยู่ในรังตลอดไป ไม่เช่นนั้น ก็จงรอวันที่ข้าจะ..."

"จันทราสุดขอบฟ้า!"

แต่ก่อนที่เหมียวเหรินฟาจะพูดจบ เสียงเย็นยะเยือกก็ดังขึ้นข้างหู พร้อมกับเสียงนั้น เหมียวเหรินฟาก็รู้สึกราวกับว่าทุกสิ่งรอบตัวเปลี่ยนไป

ภูเขาอันแห้งแล้งถูกแทนที่ด้วยท้องฟ้ากว้างใหญ่ไพศาล ท้องฟ้าสีครามสดใส มหาสมุทรอันไร้ขอบเขต ทำให้เขารู้สึกราวกับตกอยู่ในห้วงฝัน ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

ท่ามกลางท้องฟ้าอันเวิ้งว้างดุจความฝัน ดวงจันทร์ดวงโตแขวนอยู่สูง ส่องแสงลงมายังร่างของเหมียวเหรินฟา

มีเพียงจันทร์ส่องสว่าง!

เห็นเพียงสุดขอบฟ้า!

วิชาจันทราสุดขอบฟ้า ได้รับการพัฒนาโดยจูอู๋หยางจนกลายเป็นวิชาอาคมระดับสูง และยังสามารถใช้ร่วมกับดาบมายาลิวลี่ ซึ่งเป็นอาวุธวิญญาณระดับสูงได้อีกด้วย

"ฟิ้ว..."

คมมีดพุ่งผ่านราวกับสายลม แทบไม่ก่อให้เกิดความเจ็บปวด ลำคอของเหมียวเหรินฟา ปรมาจารย์แก่นทองคำที่แสนอหังการก็ถูกดาบมายาลิวลี่เฉือนเป็นทางยาว เลือดพุ่งกระฉูด

"เจ้า... เป็นไปไม่ได้!"

เหมียวเหรินฟาจ้องมองจูอู๋หยางที่ปรากฏตัวต่อหน้าด้วยความเหลือเชื่อ ไม่คิดว่าศิษย์ระดับสร้างรากฐานคนหนึ่งจะสามารถปล่อยพลังดาบอันงดงามและรุนแรงเช่นนี้ได้ แม้แต่เขาก็ยังถูกสังหารได้

สังหารข้ามขั้น?

ไม่คิดว่าในชีวิตนี้ เขาจะได้พบกับอัจฉริยะที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้!

เหมียวเหรินฟาร่วงหล่นลงมาพร้อมกับดวงตาที่เบิกโพลง จูอู๋หยางรีบคว้าศพของเขาเอาไว้ จากนั้นก็เริ่มค้นหาสิ่งของมีค่าบนร่างกายของเหมียวเหรินฟาอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก เขาก็รวบรวมสิ่งของมีค่าทั้งหมดบนร่างกายของเหมียวเหรินฟาได้

"ยินดีด้วย โฮสต์สังหารปรมาจารย์แก่นทองคำเหมียวเหรินฟาเป็นครั้งแรก ได้รับหินทะลวงขีดจำกัด 50,000 ก้อน..."

"ยินดีด้วย โฮสต์ปล้นศพปรมาจารย์แก่นทองคำเหมียวเหรินฟาเป็นครั้งแรก ได้รับหินทะลวงขีดจำกัด 10,000 ก้อน..."

...

การสังหารศัตรูข้ามขั้น ยิ่งไปกว่านั้น ศัตรูที่ถูกสังหารยังเป็นปรมาจารย์แก่นทองคำ ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้บ่มเพาะที่แข็งแกร่งที่สุดในบริเวณนี้ อิทธิพลที่เกิดขึ้นนั้นมหาศาล ทำให้จูอู๋หยางได้รับหินทะลวงขีดจำกัดถึงห้าหมื่นก้อน เมื่อรวมกับสิ่งของบนร่างกายของเหมียวเหรินฟา ครั้งนี้จูอู๋หยางได้กำไรมหาศาล

ไม่ว่าจะเป็นโอหยางหมิงอี้หรือเหล่าศิษย์สำนักไป๋ตู้เหมิน ต่างก็จ้องมองทุกสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความเหลือเชื่อ แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ศิษย์ระดับสร้างรากฐานสังหารปรมาจารย์แก่นทองคำ?

นี่มันเรื่องจริงหรือ?

พวกเรากำลังตาฝาดหรือเปล่า?

หรือว่ากำลังฝันอยู่?

ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ศิษย์สำนักไป๋ตู้เหมินไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการได้เห็นกับตา แม้แต่โอหยางหมิงอี้ ผู้อาวุโสสูงสุดที่ผ่านโลกมามาก ก็แค่เคยได้ยินจากปู่ของเขาว่า ในตำนานของสำนักใหญ่ มีอัจฉริยะที่สามารถสังหารศัตรูข้ามขั้นได้

อัจฉริยะเช่นนี้สามารถติดอันดับหนึ่งในรายชื่อต่างๆ ของสำนักใหญ่ได้อย่างง่ายดาย ได้รับการปฏิบัติอย่างดีที่สุด และยังมีโอกาสก้าวขึ้นเป็นศิษย์สายตรง แย่งชิงตำแหน่งผู้นำสำนักใหญ่

แต่ตำนานก็คือตำนาน เรื่องเล่าก็คือเรื่องเล่า ก่อนหน้านี้โอหยางหมิงอี้ยังคิดว่าปู่ของเขาอาจพูดเกินจริงไปบ้าง แม้แต่ในสำนักใหญ่ ก็ไม่น่าจะมีอัจฉริยะเช่นนี้อยู่จริง

เขารู้ดีว่าความแตกต่างระหว่างศิษย์ระดับสร้างรากฐานกับปรมาจารย์แก่นทองคำนั้นมากมายเพียงใด เปรียบได้กับฟ้ากับเหว ดังนั้นเขาจึงไม่เชื่อแม้แต่น้อยว่าจะมีศิษย์ระดับสร้างรากฐานที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้อยู่บนโลก

แต่เมื่อตำนานกลายเป็นจริง ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา โอหยางหมิงอี้ก็ตระหนักได้ด้วยความตกตะลึงว่า ที่แท้ปู่ของเขาไม่ได้โกหก บนโลกนี้มีอัจฉริยะที่สามารถสังหารศัตรูข้ามขั้นได้จริงๆ

ส่วนศิษย์คนอื่นๆ ของสำนักไป๋ตู้เหมินยิ่งไม่ต้องพูดถึง ทุกคนอ้าปากค้าง จ้องมองจูอู๋หยางด้วยความตกตะลึง

ในฐานะสำนักเล็กๆ ในดินแดนอันห่างไกลของแคว้นทางใต้ พวกเขาไม่เคยได้ยินเรื่องที่ศิษย์ระดับสร้างรากฐานสามารถต่อกรกับปรมาจารย์แก่นทองคำได้ ในความคิดของพวกเขา ปรมาจารย์แก่นทองคำคือผู้ที่อยู่เหนือทุกสิ่ง ไม่ว่าศิษย์ระดับสร้างรากฐานจะมีมากแค่ไหน ก็ไม่อาจทำอะไรปรมาจารย์แก่นทองคำได้

แต่สถานการณ์ตรงหน้าคืออะไร จูอู๋หยางทำได้อย่างไร พวกเขากำลังตาฝาดหรือเปล่า

อิทธิพลของเหตุการณ์นี้ เหนือความคาดหมายของจูอู๋หยาง

เหล่าศิษย์ของสำนักกู่ตู้เหมินที่เหลืออยู่กว่าพันคน เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ ก็ไม่อาจรวบรวมพลังต่อต้านได้อีกต่อไป ทุกคนทรุดตัวลงคุกเข่า ยอมให้เหล่าศิษย์สำนักไป๋ตู้เหมินลงโทษ ยอมแพ้โดยสิ้นเชิง

แม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุดยังถูกสังหาร พวกเขาไม่มีความหวังที่จะชนะอีกต่อไป จะต่อต้านไปทำไม ยอมจำนนต่อสถานการณ์ อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสรอดชีวิต การต่อต้านอย่างดื้อรั้นมีแต่ทางตายเท่านั้น

สนามรบอันกว้างใหญ่เงียบสงัดในพริบตา ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่จูอู๋หยาง มองดูเขาปล้นศพเหมียวเหรินฟา ผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักกู่ตู้เหมิน มองดูเขาหยิบฉวยสิ่งของมีค่าทั้งหมดบนร่างกายของเหมียวเหรินฟา มองดูเขาฝังศพของเหมียวเหรินฟาอย่างไม่ใยดี... ทุกการกระทำของจูอู๋หยางช่างดูสง่างาม ทรงพลัง และลึกลับ!